Review

Pop: Josh Ritter - So runs the world away ****

Sinds hij ruim tien jaar geleden zijn titelloze debuutalbum uitbracht, heeft Josh Ritter muzikaal aardig wat terreinen betreden. Van de op het idioom van folk- en countryhelden als Woody Guthrie, Bob Dylan en Johnny Cash voortbouwende liedjes van Hello starling (2003) tot de beschaafd smerige garagerock op The historical conquests of Josh Ritter (2007).

Maar voor alles bleef hij een verhalenverteller, een schepper van poëtische liefdesgeschiedenissen en speelse allegorieën vol lyrische beelden en fijne woordspelingen, die hij soms in moordend tempo moest zingen om alles wat hij wilde zeggen in een paar minuten kwijt te kunnen. Geen wonder dat hij onlangs aankondigde dat volgend jaar zijn eerste roman, Bright's Passage, zal verschijnen.

Tot die tijd biedt zijn zesde studioalbum, So runs the world away, weer genoeg narratieve genoegens. Een fantasievol sprookje als The curse, bijvoorbeeld, waarin een mummie verliefd wordt op de archeologe die hem heeft opgegraven. Of die scheepssaga in Edgar Allen Poe-stijl Another world. Ritter vertelt zo goed, dat je bijna vergeet naar de sfeervolle begeleiding te luisteren. Dat het album grotendeels in het midtempo blijft hangen, kún je misschien een minpuntje noemen, maar voorlopig hangen wij aan Ritters lippen. (DIRKJAN ARENSMNAN)
(V2)

www.joshritter.com/
www.myspace.com/joshritter

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden