Review

Pop: John Lennon - John Lennon signature box ***

Vrijdag zou hij zeventig zijn geworden, als Mark Chapman daar dertig jaar eerder voor de deur van het Dakotagebouw in New York geen stokje voor had gestoken. En hoe langer dat geleden is, hoe meer er zich vragen opdringen als: hoe zou hij eruit hebben gezien, als bejaarde man, en belangrijker: hoe zou hij hebben geklonken? Had hij giftige protestplaten gemaakt, intieme singer-songwritermuziek of had hij zich op z'n oude dag op de muziek van zijn jeugd gestort, eventueel mét zijn oude collega McCartney die daar ook niet vies van is?

Het zijn vragen waar nooit een antwoord op zal komen. Maar op de elfdelige Signature box, die ter gelegenheid van het toch wat weemoedige jubileum is uitgebracht, zijn de aanzetten voor al die in de knop gebroken varianten hoorbaar. Lennon de retrorocker, Lennon als de chroniqueur van zijn eigen getroebleerde zielsleven, Lennon de auteur van zalvende popsongs
Op Signature zijn zes Lennonalbums uit de jaren zeventig verzameld, plus één dat begin jaren tachtig postuum verscheen. Verder bevat de verzameling een zogenoemde stripped down-versie van Double fantasy, een cd met demo's en een bloemlezing van singles. Dat brengt het aantal cd's op elf (Sometimes in New York is een dubbelaar). En met het bijbehorende boekwerk, vol anekdotes, lofzangen en foto's, doet Signature een behoorlijke aanslag op de beschikbare platenkastruimte. En de portemonnee. Want het setje kost een slordige 150 euro.

Des te vreemder is het dat Signature een aantal belangrijke hiaten heeft. Zo schittert het solowerk uit de jaren zestig, Two virgins in het bijzonder, door afwezigheid, terwijl ook de Shaved fish-compilatie uit 1976 ontbreekt. Dat laatste is gezien de aard van de plaat niet zo'n offer, maar als je dan toch zo'n uitgebreide box samenstelt, waarom dan niet het complete verzameld werk bezorgd?

Het zijn de ondoorgrondelijke wegen van de muziekindustrie, zo moeten we het maar zien. Zoals ook aan de remastering van Lennons werk geen touw meer is vast te knopen. Op eerdere cd-uitgaven werd het geluid digitaal afgestoft, maar op Signature is alles onder de bezielende leiding van Yoko Ono in de geest van de oorspronkelijke mix in nullen en enen omgezet, terwijl het eerder genoemde Double fantasy in een vreemde, uitgeklede versie is opgenomen.

Los van die kleine onvolkomenheden is Signature een belangrijke herwaardering van Lennons solowerk, hoe zeer het ook onderstreept hoe grillig en wisselvallig dat eigenlijk was.

Bij beluistering in chronologische volgorde is het directe karakter van de vroege songs het eerste dat opvalt. The Beatles waren studiopioniers, die met hun vaste producer George Martin eenvoudige popsongs om?smeedden tot gelaagde werkjes. Maar op Plastic Ono Band horen we Lennon in alle eenvoud: zo rauw, direct en onopgesmukt dat het veertig jaar na dato nog altijd aankomt als een vuistslag.

Imagine is al gepolijster, wellicht in reactie op de basale oerschreeuw die Plastic Ono Band is, waarna Sometime in New York City, Lennons pamflettistische protestplaat, weer buitengewoon prozaïsch klinkt.

De laatste twee platen met eigen werk die hij gedurende de productieve eerste helft van de jaren zeventig maakte, respectievelijk Mind games en Walls and bridges, zijn wisselvallig. Yoko Ono noemt het laatste album één van de meesterwerken van de classic rock. Maar de toch wat pijnlijke conclusie bij het beluisteren van dit verzamelde werk, is dat John Lennon geen onfeilbare songschrijver was en dat hij McCartney nodig had (en vice versa) om als componist tot volle wasdom te komen. Waarbij direct moet worden aangetekend dat de meeste popmuzikanten een moord zouden doen voor de fantastische songs die Lennon in een zo korte periode heeft geschreven. De vierdelige bloemlezing daarvan, getiteld Gimme some truth, doet Lennon daarom misschien meer recht. (JERRY GOOSSENS)
(Apple/EMI)

www.johnlennon.com

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden