Pop: Hot Chip - One life stand ****

Voor de rockpuristen die stellig volhouden dat met elektronisch instrumenten vervaardigde muziek per definitie kil en levenloos is, zou een zelfgebrand verzamel-cd'tje met Hot Chip-nummers een aardige ear opener kunnen zijn.

Het Engelse vijftal combineert al tien jaar computergestuurde dansvloerkrakers met verraderlijk gemakkelijk in het gehoor liggende pop. Waarbij een weemoedige ondertoon niet altijd geschuwd wordt. Hot Chip-platen hebben altijd te lijden gehad onder een zekere wisselvalligheid.

En ook One life stand, hun vierde, ontsnapt daar niet helemaal aan. Zo komt halverwege het album, dat begint met een aanstekelijke mix van jaren tachtig syn?thipop, house en elektro, de band ineens op de proppen met een heel zoetsappige en traditionele pianoballad, die in elk geval déze luisteraar resoluut naar de afstandbediening doet grijpen.

Daar staat tegenover dat de vijf hun geluid op One life stand hebben verfijnd en vervolmaakt. Nooit eerder klonk hun mix van elektronica en dromerige pop zo subtiel en gelaagd. Zelfs de autotune (stemvervormer waar Amerikaanse rappers dol op zijn) krijgt hier bijna poëtische zeggingskracht. De tweede helft van het album is wel erg introspectief van karakter, maar Hot Chip schaart zich onder de grootheden van de elektronische pop als New Order, Pet Shop Boys en Depeche Mode. (JERRY GOOSSENS)
(Parlophone/EMI)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden