Review

Pop: Hole - Nobody's daughter **

Nee, een zangeres in de klassieke zin des woords is Courtney Love nooit geweest. In de begindagen van Hole, nog vóór ze mevrouw Cobain werd, had ze een strot waarmee ze scheuren in de luidsprekers kon schreeuwen. Een stem gemaakt voor woede. In de jaren die volgden ontleende haar door drank en drugs geteisterde stembanden emotionele zeggingskracht aan het persoonlijke drama dat haar ten deel was gevallen. Twintig jaar na de oprichting van Hole is haar zelfs dat niet meer gegeven.

Op Nobody's daughter klinkt Courtneys befaamde schreeuw krachteloos en geforceerd en haar zangstem als een Marianne Faithfullelpee waarvan het gat niet helemaal in het midden zit. Officieel is het Holes vierde album, twaalf jaar na het glossy Celebrity skin en acht jaar nadat de band officieel werd opgeheven.

De enige die aan deze 'bandreünie' deelneemt is La Love zelf, waardoor het eigenlijk moeten beluisteren als de opvolger van haar solodebuut America's sweetheart. Dat doet de zaak geen goed. De plaat, mede gecomponeerd door Linda '4 Non Blondes' Perry en Billy Corgan van Smashing Pumpkins, is een tamelijk plichtmatige verzameling mid-tempo rocksongs en - ballads die zo karakterloos klinken, dat ze Loves tekortkomingen lijken te benadrukken. Er is geen chemie tussen Love en haar begeleiders, geen uitwisseling. Alleen een inwisselbare band en een zwalkende zangeres. Winkeldochter in de dop. (JERRY GOOSSENS)
(Universal)

www.holerock.net

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden