Pop: Grace Jones - Hurricane ***

Daar horen we nooit meer iets van, leek het. Vergeten was de muziek van Grace Jones niet, zeker niet, maar dat ze ooit nog iets nieuws uit zou brengen, leek wel heel sterk. En dat was eigenlijk wel passend. Geen artiest die zo sterk verbonden leek met de jaren tachtig als Jones.

Het album waarmee ze doorbrak, Warm leatherette, verscheen in het eerste jaar van de eighties. Het album waarvan we heel lang hebben gedacht dat het haar laatste was, Bulletproof heart, kwam uit in precies het laatste jaar van het decennium. Mooi afgerond geheel, zou je zeggen.

Maar nu is er dan toch een nieuw album van de inmiddels zestigjarige Jamaicaanse zangeres. Dat is op zichzelf al bijzonder, maar echt opvallend is dat het best een aardige plaat is.

In veel nummers klinkt Grace Jones precies als toen: koel en ongenaakbaar, maar tegelijkertijd ook heel sensueel. Deels dezelfde muzikanten als vroeger, ritmetandem Sly & Robbie voorop, zorgen daarbij voor de vertrouwde mix van disco, reggae en new wave.

Spannender wordt het als Jones, met aan haar zijde onder meer Brian Eno op toetsen, nieuwe wegen inslaat. In het titelnummer van Hurricane, waarin Tricky gastvocalen verzorgt, gaat de muziek de kant van de triphop op. En in I'm crying (mother's tears) blijkt de altijd als ijskoud en knettergek afgeschilderde zangeres wel degelijk een gevoelige kant te hebben. (PETER VAN BRUMMELEN)

Website Grace Jones

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden