Review

Pop: Eminem - Recovery **

Het moet een primeur zijn: een muzikant die op zijn nieuwe album zijn excuses maakt voor de twee platen die eraan voorafgingen. Eminem doet het ruimhartig, zij het met de aantekening dat hij de ene, Encore, maakte toen hij drugsverslaafd was, en de tweede, Relapse, toen ie net was afgekickt. Die perioden in zijn leven zijn nu afgesloten en Eminem verklaart triomfantelijk dat hij zichzelf heeft hervonden.

Maar als Recovery één ding duidelijk maakt, is het hoe zeer Eminem zichzelf kwijt is. Hij doet z'n best hoor, daar niet van. Nog altijd is hij een rapper met een onovertroffen technische brille die zich openbaart in kunstige taalvondsten. Maar waar hij die vaardigheid op zijn eerste twee klassiek geworden albums gebruikte in raps die tegelijk aangrijpend, grappig én angstaanjagend konden zijn, horen we op Recovery een bittere man van middelbare leeftijd die op de ene track vervelende, misogyne praatjes ten beste geeft, om zich in het volgende nummer in vervelend, repetitief zelfmedelijden te wentelen.

De mededeling dat hij Lil' Wayne had willen dissen omdat hij jaloers was op zijn succes is van een behartenswaardige eerlijkheid, maar het doet vooral verlangen naar de, geestige, vileine woordacrobaat die hij ooit was. Bijdragen van onder anderen Pink, Rihanna én Lil' Wayne kunnen dit album, dat grossiert in middelmatige beats, niet redden. Dat wordt volgende keer wéér excuses maken. (JERRY GOOSSENS)
(Aftermath)

www.eminem.com
myspace.com/eminem

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden