Review

Pop: Eddie Cochran - The Eddie Cochran story ****

In zijn song American Pie noemde Don McLean de dag in 1959 waarop Buddy Holly zijn fatale vliegtuigongeluk kreeg the day the music died.

Veel liefhebbers van oude rock-'n-roll beschouwen de zeventiende april van 1960 als een minstens zo zwarte dag. Het was de dag waarop rockers Eddie Cochran en Gene Vincent in Groot-Brittannië een ernstig auto-ongeluk kregen.

Het Amerikaanse tweetal had een slopende Engelse tournee achter de rug. Ze vonden het eten vies, stoorden zich aan het weer en wilden terug naar zonnig Californië. Toen dat na drie maanden eindelijk ging gebeuren, sloeg het noodlot toe. Na hun laatste Engelse optreden in Bristol vloog de taxi die ze terug naar hun hotel zou brengen, uit de bocht in het plaatsje Chippenham.

Cochran vloog door de voorruit en overleed een dag later in het ziekenhuis. Vincent overleefde het ongeluk, maar bleef de rest van zijn leven gekweld door een mank been.

Cochran was nog maar 21 toen hij overleed, maar zijn invloed op de popmuziek was groot. Nummers als C'mon everybody, Twenty flight rock en vooral Summertime blues zijn ware klassieker. En artiesten en groepen -uiteenlopend van de The Beatles, The Sex Pistols, The Stones, Led Zeppelin, Cliff Richard, Simple Minds, Van Halen, The Beach Boys, The Clash tot Bruce Springsteen- hebben zijn werk gecoverd.

Maar niemand die zo door Cochran werd beïnvloed als Brian Setzer. Voor de voorman van de Stray Cats was Cochran niet alleen muzikaal een lichtend voorbeeld, ook diens uiterlijk kopieerde hij tot in de finesses. Brian Setzet heeft precies zo'n kuif als Cochran, draagt precies zulke kleren en speelt doorgaans op precies dezelfde gitaar.

Cochran werd in 1938 geboren in een gehucht in Minnesota. Toen hij zeventien jaar was, verhuisde hij met zijn familie naar Los Angeles, maar die plattelandsachtergrond zou in zijn muziek altijd hoorbaar blijven. Aanvankelijk zong en speelde hij countrymuziek. Als rocker legde hij zich later toe op rockabilly, de rock-'n-rollsoort die zwaar leunt op de country.

Cochran beleefde zijn doorbraak als soloartiest in 1956 met zijn bijdrage aan de geruchtmakende rock-'n-rollfilm The girl can't help it. Gevraagd Elvis Presley te imiteren, kwam hij op de proppen met het geheel eigen Twenty flight rock. Zijn grootste hit had hij twee jaar later met Summertime blues, een typisch Cochrannummer met opgewonden zang, zwaar dreunend gitaarwerk en een vindingrijke en humoristische tekst.

Wie al op zijn 21ste sterft, kan onmogelijk een groot oeuvre achterlaten. Toch bevat de nu verschenen box The Eddie Cochran story vier cd's met in totaal 134 nummers. Niet alleen Cochrans solowerk komt aan bod, maar ook de muziek die daaraan vooraf ging.

Zo horen we opnamen van The Cochran Brothers, het countryduo dat hij vormde met Hank Cochran, die wel dezelfde achternaam had, maar geen familie van hem was. We horen ook nummers van collega's als bijvoorbeeld Gene Vincent en Johnny Burnette waarop Cochran meespeelde als sessiegitarist. Een beetje mal is het dat de box zelfs songs bevat van Jerry Capehart, Cochrans manager die blijkbaar ook een carrière als rocker voor ogen had.

Uitgebreider dan deze box kan een Eddie Cochrancollectie eigenlijk niet zijn. Jammer daarom dat het hoesboekje zo summier is. Twee paginaatjes, daar moeten we het mee doen. Er staat tegenover dat The Eddie Cochran story in de winkel om en nabij de 25 euro kost. Wat niet veel geld is voor zo veel muziek. (PETER VAN BRUMMELEN)

Eddie Cochran - The Eddie Cochran story (EMI)

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden