Pop: Dweezil Zappa - Zappa plays Zappa (dvd) ****

Frank Zappa is in december aanstaande tien jaar dood. Het gat dat zijn verscheiden achterliet is nooit opgevuld en kan ook niet, want zoals Zappa was er maar één. Zappa's muzikale erfenis is enorm, maar om onnaspeurlijke redenen is daar lange tijd (veel te) weinig mee gebeurd, waardoor zijn werk niet of nauwelijks aansluiting lijkt te hebben gevonden bij de jongere generatie popliefhebbers. Dat moet worden betreurd, want Zappa was een talent van een formaat dat je hoogstens één keer in de 25 jaar tegenkomt - als je geluk hebt - en zijn enorme en enorm rijke en gevarieerde oeuvre biedt geestelijk voedsel voor een heel mensenleven.

Maar er is nog hoop, want sinds enige tijd heeft Zappa's oudste zoon Dweezil met grote ernst de taak opgevat de muzikale nalatenschap van zijn vader actief te gaan beheren in de vorm van wereldtournees met een fantastische band met jonge musici, die een lange set spelen met nummers die je tot de veeleisendste mag rekenen in de catalogus.

Onder de titel Zappa plays Zappa deden Dweezil en zijn zevenkoppige band vorig jaar 013 in Tilburg en de Heineken Music Hall in Amsterdam aan. Het concert in Tilburg was een bijzondere en zelfs ontroerende ervaring. Ontroerend omdat Dweezil op een groot videoscherm enkele malen beelden van een zingende en gitaar spelende Frank liet projecteren, live begeleid door de band van zoonlief. Leve de moderne techniek.

Op de dubbel-dvd Zappa plays Zappa, live opgenomen in Seattle en Portland, ontbreken de projecties van Frank. Ook ontbreekt zanger Ray White, die in 013 en de HMH nog van de partij was. Maar niet getreurd, want op de de dvd's zijn maar liefst drie andere ex-leden van vermaarde Zappabands te zien: Napoleon Murphy Brock, Terry Bozzio en Steve Vai.

De aanwezigheid van Brock maakt ronduit fantastische versies mogelijk van nummers als Andy, Florentine pogen, Village of the sun en Oh no! Ook de interpretatie van Inca roads is dankzij Brocks nog steeds gloedvolle stem puur genieten.

Bij andere nummers, zoals Cosmik debris, I am the slime en Montana blijkt toch hoe onvervangbaar Zappa's unieke stemgeluid was. Brock komt niet in de buurt van Zappa's superieur ironische voordracht.

In instrumentaal opzicht staat deze zevenkoppige band, met de heerlijke drummer Joe Travers als soepel meppende spil, als een huis. Technisch uiterst veeleisende stukken als St. Alphonzo's pancake breakfast, Inca roads, Black page, Regyptian strut en Echidna's arf klinken zonder uitzondering geweldig.

Maar met het gitaristische aandeel van Dweezil is iets vreemds aan de hand. Hij heeft zich de afgelopen jaren zozeer in zijn vaders speelstijl verdiept, dat hij niet alleen diens sounds, maar ook de springerige micro-timing, met die plotselinge antimetrische versnellinkjes, heeft overgenomen. Alleen: in stukken als Black napkins hoor je dat Dweezil bij lange na niet Franks ideeënrijkdom heeft. (Wie heeft die wél trouwens?) Scherp geformuleerd is hij een imitator geworden - maar wel een goede.

Zondag 13 juni speelt Dweezil met zijn superband op het North Sea Jazz festival. Ga erheen. (ERIK VOERMANS)

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden