Pop: Dennis Wilson - Pacific ocean blue ****

Over Dennis Wilson lees je vrijwel altijd het zelfde verhaal. Dat hij van de Beach Boys de enige was die echt kon surfen. En dat uitgerekend hij door verdrinking om het leven kwam. Hoe hij precies verdronk, staat er meestal niet bij. Dennis Wilson stierf in 1983, net 39 geworden, geen heldhaftige surfersdood, maar kwam om het leven toen hij straalbezopen van zijn zeiljacht Harmony sprong, vastbesloten enige voorwerpen op te duiken die hij in een eerdere dronken bui van boord had gesmeten. Autopsie wees uit dat hij niet alleen gedronken had, maar ook cocaïne en valium in zijn bloed had.

Dennis Wilson was de bad boy van de - anders dan hun imago wilde doen geloven - toch al niet bepaald brave Beach Boys. Hij was onmatig in werkelijk alles. Zijn seksuele honger werd alleen geëvenaard door zijn behoefte aan middelen die hem in welke roes dan ook konden brengen. En dan was hij ook nog eens een tijd lang close met één van de beruchtste Amerikaanse moordenaars van de twintigste eeuw.

Nog iets positiefs te melden over die Dennis Wilson? Jazeker. Wilson is ook de maker van één van de mooiste platen in het zogeheten westcoastgenre. Dat zijn in 1977 verschenen soloalbum Ocean pacific blue niet de bekendheid geniet die het verdient, komt vooral doordat de plaat om onduidelijke reden nooit op cd verscheen. Met de nu uitgebrachte luxe cd-versie van Ocean pacific blue kan iedereen vaststellen wat vinylverzamelaars al lang wisten: Dennis Wilson was behalve een zwaar probleemgeval ook een muzikaal zwaargewicht.

Maar laten we bij het begin beginnen. Hawthorne, Californië, 1961. Aangemoedigd door hun vader richtten de broers Brian en Carl Wilson met hun neef Mike Love een popgroep op. Omdat ma Wilson het niet eerlijk vond dat hun middelste broer Dennis niet mee mocht doen, kreeg hij een plaats achter het drumstel. Dennis was het die Brian, de songschrijver van de band, voorstelde liedjes te maken over surfen - met bekend resultaat.

Lang leek dat Dennis' voornaamste bijdrage aan de Beach Boys. Een briljante drummer was hij niet (bij platenopnames werd zijn plaats zelfs wel ingenomen door sessiedrummers) en vergeleken bij zijn broers Brian en Carl en neef Mike Love, die tezamen klonken als rock-'n-roll engelen, had hij een heel ongepolijst stemgeluid. Dennis zat er niet mee. Hij vermaakte zich uitstekend met de vrouwelijke fans van de groep - met zijn knappe uiterlijk was hij een ware babe magnet.

Gaandeweg, in de tweede helft van de jaren zestig, begon Dennis Wilson zich muzikaal meer te ontwikkelen. De beperkte drummer werd een vaardig multi-instrumentalist. En op albums van de Beach Boys doken steeds meer en steeds betere songs van zijn hand op. Maar te zelfdertijd begonnen drank en drugs echt problematische vormen aan te nemen en had hij ook nog eens heel foute vrienden. Vooral die contacten zouden een inktzwarte schaduw over de rest van zijn leven en carrière werpen.

In 1968 pikte Dennis Wilson twee lifsters op, die hij bij hem thuis uitnodigde. Natuurlijk bleven de dames slapen. Toen hij na een plaatopname naar huis terugkeerde, bleken de twee een hele lading vriendinnen te hebben uitgenodigd. Bij hen was een man, die zich gedroeg als hun leider. Dennis kon het goed met hem vinden met de vreemdeling, die net als hij bovenmatig was geïnteresseerd in seks en drugs. 's Mans naam: Charles Manson.

Bijna een jaar bivakkeerde de Manson Family bij Dennis Wilson thuis. Toen hij zijn bedenkingen over ze begon te krijgen, kostte het veel moeite ze weer zijn huis uit te werken. Niet lang daarna pleegden zij de beruchte moord op de zwangere actrice Sharon Tate en enkele van haar vriendinnen.

In 1969 was Dennis Wilson de eerste Beach Boy die een soloplaat uitbracht: de niet erg succesvolle single Sound of free. Een album leek hem niettemin de logische volgende stap, maar pas in 1977 verscheen Pacific ocean blue, dat niet bijster goed verkocht, maar wel lovende recensies kreeg. Lof was er ook van Dennis' grote broer Brian.

Dertig jaar later is het moeilijk voor te stellen dat de plaat indertijd niet meer succes had. Net als op de vroege platen van de Beach Boys draait op Pacific ocean blue alles om zee en strand. Maar waar de muziek van die vroege Beach Boys zich laat samenvatten als Fun, fun, fun (de titel van één van hun songs), klinkt Pacific ocean blue veel - sorry, er is geen ander woord - spiritueler.

Een hangmat tussen twee palmbomen moet de ideale plek zijn om de plaat te beluisteren, maar ook in een Hollandse huiskamer zweef je al snel weg op de uiterst rustgevende klanken. Het tempo ligt meestal laag en de melodieën en akkoorden doen soms - net als in het beste werk van broer Brian Wilson - bijna klassiek aan. Dennis Wilsons rauwe, soms bijna schorre stem past wonderlijk genoeg uitstekend in die zo zorgvuldig gecomponeerde en gespeelde muziek.

Dennis Wilson zelf vond Pacific ocean blue maar zo zo. Op zijn volgende soloalbum, Bambu, zou hij past echt laten horen waartoe hij in staat was. Dat hij het album nooit heeft afgekregen, bezorgde de plaat in kringen van fanaten een bijna even mythische status als het Beach Boysalbum Smile, de Unvollendete van broer Brian.

Die status in niet terecht. Bij de cd-uitgave van Pacific ocean blue is een extra cd gevoegd met opnamen voor Bambu. Heel interessant, zeker voor hardcore Beach Boysfans (hoewel die een deel van de opnamen misschien kennen van bootlegs), maar Pacific ocean blue is toch echt Dennis Wilsons meesterwerk. Bij het beluisteren ervan dringt zich dezelfde vraag op als bij het beluisteren van het beste werk van broer Brian: hoe kon een zo getroubleerde geest zulke wonderschone muziek maken? (PETER VAN BRUMMELEN)

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden