Review

Pop: Brandon Flowers - Flamingo **

De andere Killers hadden er even geen zin meer in. Die wilden na het succes van Day & Age, de plaat waarmee de band twee jaar geleden doorbrak, een tijdje met de voeten omhoog. En dus nam Killerszanger Brandon Flowers ze maar onder zijn eigen naam op, die tien liedjes op zijn solodebuut Flamingo.

De titel verwijst naar zowel een hotel als een straat in Las Vegas, de stad waar Flowers opgroeide. De onmiskenbare invloed van Sin City liet zich al gelden op Day & Age, een geweldige popplaat met de subtiliteit en doeltreffendheid van een knipperend neon uithangbord, en ook op Flamingo worden alle registers opengetrokken. Zo opent de plaat met het gezwollen Welcome to Las Vegas, waarin de minder fraaie kanten van de stad worden onderstreept met pauken, violen en een jankende pedal steel. Maar terwijl die bombast bij de Killers schaamteloos effectief is, klinkt hij bij Flowers solo vooral kitscherig en vals.

Dat is goeddeels te wijten aan de productie van onder anderen Daniel Lanois, die Flamingo heeft dichtgesmeerd met galmende synths, koortjes en dramatische pianoakkoorden. Op Magdalena, dat een nummer van de Noorse jongensgroep A-Ha had kunnen zijn, rinkelen zelfs de mandolinen. Een enkel pakkend refrein daargelaten, is dit een draak van een plaat. (JERRY GOOSSENS)
(Universal)

www.brandonflowersmusic.com

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden