Pop: Aimee Mann is volwassen geworden

Thirty one today heet één van de mooiste nummers op Smilers, de nieuwe plaat van Aimee Mann. ''Thirty one today,'' zingt de zangeres. 'What a thing to say'. Hier is een vrouw aan het woord die zelf nog niet helemaal kan geloven dat het zover is gekomen. Ze is 31 en er is geen excuus meer om niet volwassen te zijn. Maar zover is het nog niet: ''Drinking Guinness in the afternoon.'' En boven dat glas Guinness dat ze kennelijk op de dag van haar verjaardag al vroeg besteld heeft, komt de weemoed. ''I thought my life would be different somehow. I thought my life would be better by now.''

De beste liedjes van Aimee Mann, bij een groter publiek vooral bekend als de zangeres die op de soundtrack van Magnolia (1999) van Paul Thomas Anderson een aantal van haar mooiste nummers zong (Voor Save me kreeg ze een Grammy en een Oscarnominatie), lijken op korte verhalen.

We krijgen even een glimp van een leven, een verloren middag of een straat die betere tijden heeft gekend. Luister naar het nummer Columbus Avenue, grootse naam voor een stel tatoeageshops en dichtgetimmerde panden. In de beschrijving van de straat wordt langzaam duidelijk dat deze straat dient als een metafoor voor een liefde die nog slechts in de herinnering leeft.

De zangeres, een dag in Amsterdam voor interviews, is overigens al lang geen 31 meer. Mann is van jaargang 1960 en heeft al meer dan één carrière achter de rug: als in het oog springende zangeres van new waveband 'Til Tuesday in de jaren tachtig en als solozangeres, die zich losworstelde van haar label en nu bij het door haar opgerichte SuperEgo eigen baas is. De eerste plaat op eigen benen was Bachelor No.2 (2000), die in het kielzog van de Magnolia-soundtrack veel (kritisch) succes had.

Daarna kwamen er albums die in de ogen van muziekcritici niet in de schaduw van dit werk konden staan, maar met Smilers is ze weer in de armen gesloten. Het invloedrijke muziekblad Mojo gaf het album een perfecte score.

''Ik herinner me 31 als een leeftijd waarbij je je begint te af te vragen wat je met je leven aan het doen bent.'' Als Mann aan het schrijven is, begint het meestal met een beeld dat ze in een zin probeert te vangen. In dit nummer had ze als eerste: drinking Guinness in the afternoon. Ze zat al in de muziek en het leven van haar en haar vrienden speelden zich voornamelijk 's nachts af. ''En dan zat je 's middags al weer in de kroeg te wachten tot het donker zou worden en je mocht spelen. Not much of a life.''

Uit die ene zin, die binnen was komen waaien, ontvouwde zich het beeld van haar leven in die tijd en de teleurstelling die zich al meester van haar dreigde te maken. De muziek heeft ze dan al zodat er een meeslepend en wrang kort verhaal ontstaat met een melodielijn die meteen pakt. ''Voor proza ben ik te lui," zegt ze. "Ik schrijf mijn korte verhalen in de vorm van songs.''

Een aantal van de nieuwe songs zijn in verschillende vormen op YouTube terug te vinden. Het nummer Freeway is door iemand achterin een concertzaal met een telefoontje gefilmd en op het net gezet. Ze maakt zich wel druk over illegaal downloaden, maar gelooft niet dat dit soort opnamen haar bedreigen. Sterker nog, ze heeft zich moeiteloos aangepast aan het YouTube-tijdperk. Ze maakt nu zelf met wat vrienden haar clips, die er inderdaad uitzien alsof ze tijdens een barbecue in haar achtertuin zijn geschoten. ''Ik mis MTV helemaal niet,'' zegt ze. ''Ben blij dat die obsessie met imago voorbij is.'' Haar clip voor Save me, geschoten door P.T. Anderson, blijft in ieder geval een klassieker. Wie kan zeggen dat Tom Cruise, Julianne Moore, Philip Seymour Hoffman en Jason Robards meespelen in je clip? Ze stond dag en nacht klaar, vertelt ze. En dan belde Anderson aan het einde van de draaidag, dat ze op de set nog even een paar regels van Save me konden draaien in aanwezigheid van de sterrencast.

''Hoe is het buiten?,'' vraagt Aimee Mann. Ze kijkt verlangend door het venster van Americain. Het Leidseplein ligt er stralend bij. In oktober komt ze wellicht terug voor een optreden. Ze heeft hele goede herinneringen aan een stomendhete zaal in de Melkweg. Dit jaar wordt het misschien Paradiso. ''Dat is toch die kerk?'' Misschien kan ze dan even naar buiten. Vanavond vertrekt ze al weer naar Hamburg waar de volgende interviewdag wacht. ''Got out of Phoenix just in time. A box of Kleenex for the ride.'' (MARK MOORMAN)

Aimee Mann: @#%&*! Smilers (SuperEgo)

aimeemann.com

Aimee Mann is terug met een album vol liedjes over verloren liefdes en buurten die betere tijden hebben gekend.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden