Review

Ponyo ****

null Beeld

Regie: Hayao Miyazaki
Stemmen: Valentijn Sohier, Lydia Algera, Nathalie Haneveld, Frans Limburg

Zes jaar geleden won de Japanse animatiefilmer Hayao Miyazaki met zijn meesterwerk Spirited away een wagonlading aan internationale filmprijzen en een Oscar voor de beste animatiefilm. In dat speelveld is de Japanner een buitenbeentje geworden, want waar Amerikaanse filmstudio's de digitale en driedimensionale animatietechniek tot norm hebben verheven, blijft Miyazaki de traditionele celanimatie trouw.

Met de komst van Ponyo kunnen we constateren dat de ambachtelijke werkwijze allerminst achterhaald is: de film bevat scènes van een grote schoonheid in kleurstelling en compositie, waardoor een klein en simpel verhaal een lust voor het oog wordt.

Voor dat verhaal liet Miyazaki zich inspireren door Hans Christian Andersens sprookje De kleine zeemeermin, dat eerder aan de basis van Disneys The little mermaid stond.

Ponyo draait om het Japanse jochie Sosuke, dat met zijn moeder in een idyllisch huisje aan de zee woont, waarop zijn vader als schipper de kost verdient. Onder de waterspiegel is het leven allerminst alledaags, zeker op de onderzeeboot van tovenaar Fujimoto, die zich tegen de vervuiling van de oceanen keert en plannen heeft om de kraamkamer van alle leven te revitaliseren.

Onder Fujimoto's nieuwe levensvormen bevindt zich een school kleine vissen, waarvan er een ontsnapt. Het visje sluit vriendschap met Sosuke en is zo van het joch gecharmeerd dat ze een meisje wil worden. Sosuke noemt haar Ponyo, maar eigenlijk heet ze Brunhilde, en dat is in het universum van Miyazaki heel normaal. Net als in zijn vorige animatiefilm Howl's moving castle geeft de Japanner met Ponyo blijk van een voorliefde voor de Europese cultuurgeschiedenis, waarbij de muziek van vaste componist Joe Hisaishi subtiel naar Wagners Walküre verwijst.

Waar de romanverfilming Howl's moving castle zich in een vervreemdend Midden-Europees fantasieland afspeelde, is Ponyo in hoofdlijnen door en door Japans, niet in het minst door de nadruk die de maker op de verbondenheid tussen mens en zee legt. De één verdient er zijn brood, de ander speelt in de branding, en een kippig oud vrouwtje rilt bij de gedachte aan een tsunami.

In de betoverende wereld van Miyazaki is het aan kordate en heldhaftige meisjes om alle conflicten en tegenslagen het hoofd te beiden, en Ponyo heeft met Sosukes moeder en het vismeisje twee sterke heldinnen in de gelederen.

De film is dan ook nadrukkelijk voor jonge meisjes bedoeld, maar dat neemt niet weg dat volwassen animatieliefhebbers zich deze innemende, charmante fantasie niet mogen laten ontzeggen.

Een tweede meesterwerk als het thematisch diepgravender Spirited away is Ponyo niet geworden, maar na het slechts halfgeslaagde Howl's moving castle werkt de film als een verkwikkend warm bad, waarin het heerlijk dobberen is. (BART VAN DER PUT)

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden