Politiek acteren

Heel vroeger sprak ik op De Kring eens met de inmiddels overleden acteur Ton Lutz over slecht acteren. Hem was in zijn leven iets opgevallen. Als niet-acteurs, zoals politici, gingen 'acteren', dan speelden zij buitengewoon amateuristisch. Ze gingen overdreven 'ironisch' doen, maakten te brede armgebaren en lieten ongeloofwaardig dramatische snikken in hun stem horen.

'Maar,' zei Lutz, 'de mensen denken dus: zo doen politici. Vervolgens moeten wij als acteurs dan ook overdrijven om als een geloofwaardige politicus over te komen. Daarom wéét ik dat politici zeer slechte acteurs zijn.' Voordat hij naar het biljart terugkeerde, speelde hij nog briljant een slecht acterende politicus. Dat was zeer vermakelijk.

Ik moest erg aan de betreurde Ton Lutz denken toen ik gisteren Alexander Pechtold zag. Hij had zich voorgenomen om Wilders af te drogen, waar iedereen zich natuurlijk enorm op verheugde, maar het ging mis - hoe sterk inhoudelijk Pechtold misschien ook was. Hij leek dronken van zijn eigen rol, vermoedelijk omdat hij dacht dat hij Al Pacino was in Any given Sunday, of Chaplin in The great dictator, of Gregory Peck in To kill a mocking bird. Af en toe deed hij zelfs een Jeroen Krabbeetje in Willem van Oranje met diens 'Niet de Staten, maar gij, gij, gij,' maar dan met dien verstande dat Krabbé ook niet kan acteren. 'Beloftes, beloftes, beloftes. Maar wegloper Wilders levert niet,' zei Pechtold. Een tekst die zo in een Nederlandse soap op Nederland 2 kon, maar Pechtold speelde hem ook zo.

Te veel. En dat zat hem vooral in het welbehagen waarmee Pechtold in de spiegel die er niet was naar zichzelf leek te kijken.

Wilders is trouwens ook geen groot acteur. Hij kan zijn irritatie niet verbergen en krijgt dan iets van een hond die wild blaft tegen een veldmuis.

Maar gisteren zag ik een politicus die ik geweldig vond acteren, want niets van zijn agressie - en hij was heel boos - ging verloren: ik spreek over Jan Kees de Jager. Jan Kees acteert minimaal met zijn figuur, maar maximaal met zijn wenkbrauwen. Hij is een zeldzame wenkbrauwenacteur. Roger Moore was een andere. Eigenlijk doet hij niets, maar hij kleurt en tegenkleurt elk woord met die borstels boven zijn ogen.

Proficiat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden