Politie doet oproep aan moeder bij graf Sloterplasbaby

Het is donderdag een jaar geleden dat er in de Sloterplas een oranje tas werd gevonden met daarin het lichaam van een baby. De politie doet nu een opvallende oproep aan de moeder.

Beeld Hanneloes Pen

Bij het grafje ligt een geplastificeerde oproep aan de moeder van de baby: 'Als je het grafje van je kindje komt bezoeken, wij willen je graag spreken en helpen. Wil je met ons contact opnemen?'

Een medewerker van de begraafplaats zegt dat hij nog nooit iemand bij het grafje heeft zien staan. Ook de beheerder van de begraafplaats, Richard Degenkamp, is nooit iets opgevallen: "Ik heb hier nooit iemand zien stilstaan van wie ik dacht: dat zou de moeder wel eens kunnen zijn."

De beheerders zijn door de rechercheurs gevraagd hun ogen open te houden.

Tot op heden tast de politie in het duister over de identiteit van de baby. Een dader of ouder is nooit gevonden, ondanks de honderden tips die bij de politie binnnenkwamen.

De baby werd vorig jaar in augustus onder grote belangstelling begraven. Het grafje werd toen bedolven met bloemen, kaarsjes, knuffels, briefjes en gedichten.

Na de begrafenis zijn er drie maanden lang camera's aan het dakraam van het beheerdershuis en aan een boom opgehangen, beide waren gericht op het graf. Maar volgens de beheerder heeft dat niets opgeleverd.

De politie laat weten dat "het onderzoek nog in volle gang" is. "Het is geen plankdossier. We zijn er nog druk mee bezig. Het onderzoek naar het rompertje en de sjaals waarin het baby'tje was gewikkeld, de tas en het dna loopt nog. We overwegen nu een dna-verwantschapsonderzoek te verrichten," aldus een politiewoordvoerder.

Volgens Degenkamp worden de graven van kinderen vooral het eerste en tweede jaar bezocht, daarna nemen de bezoeken vaak af.

Lees ook: Wie kocht de witte rompertjes? en: Sloterplasbaby begraven: 'Liever heleboel vreemden erbij, dan niemand'

Beeld Hanneloes Pen

De stadsdichter over de Sloterplasbaby

Zucht

Of je nu wel of niet geboren wordt.
Het maakt niet eens zo veel verschil.
Gemeten in de tijd zijn we een zucht.
Een vloek, een zegen, een juweel.

In deze van tranen doordrenkte ruimte
noemde ooit een uitvaartleidster de aula
waar we normaal gesproken bijeenkomen om afscheid te nemen
van iemand die, of hij nu goed of niet goed leefde
een leeftijg bereikte waarvan je kun zeggen: het is gebeurd, gedaan, het is geweest.
Vandaag kunnen we zo niet spreken.
Vandaag is alles tevergeefs.

Je bent alleen maar zo veel weken, maanden rondgedragen.
Verwekt in verwarrende omstandigheden werd je
amper geboren, je navelstreng net doorgeknipt.
Zo jong, zo jong: je kreeg een luier van de Lidl om
een rompertje van de Primark aan en dat was dat.
In een oranje tas gestopt en weggebracht.

Ik ken niet eens je naam
zo je die al is gegeven. Je diepste naam
die alleen je moeder heeft gedacht.
Denk maar hard
aan wat je allemaal bespaard is gebleven
lieve, kleine, vergeefse ziel,
voor wie je liefhebt zul je heten.
Wij kunnen da tniet zijn. In je onbestaan.
In je nietleven. Wij mogen je niet weten.

Voor het leven op de vlucht.
Lieve, kleine, oude ziel, er wordt op je gewacht.
Gemeten in de tijd een zucht.
Rust zacht.

F. Starik
(29 augustus 2016)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden