opinie

'Politici drijven op de angst,' schrijft Marcel Duyvestijn die stopt bij de PvdA

De PvdA maakt zich ongeloofwaardig met haar gekrakeel en haar richtingenstrijd. Voor Marcel Duyvestijn, die zichzelf 'liefdevol lid' van de PvdA noemde, is het genoeg geweest, schrijft hij vandaag in een persoonlijk verslag in Het Parool.

Lodewijk Asscher, Diederik Samsom, Fouad Sidali en Job Cohen op een partijcongres in 2014Beeld ANP

Op een gegeven moment ben je geen liefdevol lid meer, maar ex-lid. Dat is vannacht gebeurd. Ik heb Hans Spekman een brief geschreven dat ik er niet meer bij wil horen. Dag PvdA.

Hoe gaat dat proces van langzaam afdrijven? Ten eerste het gekrakeel. De partij rolt weer over elkaar heen als koeien in een oude sloot. Dat ik me daar niet over mag beklagen, klopt. Ik heb er namelijk zelf vaak aan mee gedaan. In menige krant heb ik vuurtjes gestookt.

Die ruzies horen bij de PvdA zoals Geer bij Goor hoort. Thijs Niemantsverdriet schreef er een boek over, De vechtpartij. Daarin staan talloze anekdotes over hoe PvdA'ers elkaar een mes in de rug staken; de debatten, het scherp attaqueren, schoffelen, schieten. Het was eigenlijk altijd één van de redenen om liefdevol lid te blijven. Bij de PvdA kunnen ideeën nog botsen. Beter dan het duffe D66, waar ze schrikken van elke stemverheffing. Het gaat me ook niet om het gekrakeel an sich. Maar om de vruchteloze richtingenstrijd.

Spekman is voor mij het symbool van die richtingenstrijd geworden. Hij voelt zich nog steeds die landarbeider die zich eigenhandig uit de rode klei omhoog werkte. Daar hoort een eigen kledinglijn bij en een wollige woordenbrij. In zijn visie is het altijd 'knokken'. Tegen het grootkapitaal. Dat de PvdA zich nu weer lijnrecht tegenover de VVD moet opstellen, stoorde me mateloos. Alsof je de echo van Troelstra hoort.

Ik heb nog met de gedachte gespeeld me als tegenkandidaat op te werpen voor het voorzitterschap. Mijn programmapunten zouden een opsplitsing van de partij behelzen en een oproep aan alle andere partijen om hetzelfde te doen. Maar aangezien de gemiddelde leeftijd van de leden in de zestig is, maak ik geen schijn van kans, los van het feit dat ik er doodongelukkig van zou worden.

Twee stromingen
Alle partijen kennen een spagaat. Allemaal hebben ze twee stromingen: progressieven en conservatieven. In de PvdA is dat het meest zichtbaar. Wat daarbij opvalt, is dat mensen aan de linkerkant meer zien in het conservatisme van de SP dan in het sociaalliberalisme van Wouter Bos. Ik voelde me ideologisch meer verbonden met Boris van der Ham (D66), Femke Halsema (GroenLinks) en Ayaan Hirsi Ali (VVD) dan met de oudlinkse augurken in mijn partij. Aan de andere kant van de Noordzee zie je wat de consequentie kan zijn van die spagaat. Labourleden kozen de links-conservatieve Jeremy Corbyn - de Hans Spekman van Groot-Brittannië - terwijl daar nog niet zo lang geleden met Blair, Brown en Milliband een totaal andere wind waaide. Hoe geloofwaardig is dat?

Als kiezer weet je feitelijk niet wat je kiest als je op Labour stemt. Zo is het met de PvdA ook. Ze is niet meer geloofwaardig. Ze is een anachronisme. Het is een beetje Feyenoord: mooi stadion, roemrijk verleden, maar ze doen er niet meer toe.

Theater
Maar er is een belangrijker punt. Ik geloof sowieso niet meer in het stelsel van politieke partijen. Het is theater geworden. De inhoud is van generlei waarde. Als je kijkt naar de hoeveelheid vragen die Amsterdamse gemeenteraadsleden stellen over lullige onderwerpjes, dan zie je dat het ze alleen gaat om het zetten van een geurvlag, om een quote in de krant, om het scoren. 'Kijk mij eens verontwaardigd zijn.'

Ook in het groot zie je dat. Of het nu om de opvang van vluchtelingen gaat of de Griekse schuldencrisis. Het zijn allemaal politieke oplossingen, geen werkbare oplossingen. Politici kijken vooral naar elkaar en naar Maurice de Hond. En ze weten dat ze vooral moeten klagen.

Vooral aanklachten
Een visie bestaat er tegenwoordig vooral uit dat je de misstanden aan de kaak stelt. Ook iemand als Jesse Klaver, die het allemaal anders wil doen, biedt in zijn boek vooral aanklachten, oplossingen noemt hij nauwelijks. Politici drijven op de angst en wakkeren haar aan. Als je niet op mij stemt, gaan we naar de gallemiezen.

Het zal koud zijn als ik mijn rode jasje uitdoe. Maar tegelijk zal ik me vrij voelen. Frisse lucht zal me goed doen. Gelukkig ben ik niet alleen. 95 procent van de Nederlanders is geen lid van een politieke partij. Er zijn veel mensen die de politiek failliet verklaren. Die over alternatieven willen nadenken. Daar ga ik me bij aansluiten. En wie wil mee denken, mag zich melden.


Wilt u reageren op dit artikel? Dat kan! Scroll een beetje naar beneden om een reactie te plaatsen.

Beeld Eigen foto
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden