Polderaar met radicale historie - Portret Duyvendak

Foto ANP/Valerie Kuypers Beeld
Foto ANP/Valerie Kuypers

Een klimaatactivist in de politiek noemde hij zich. Dat was althans de titel van het boek dat woensdag verschijnt en waarmee Wijnand Duyvendak (1957) wilde afrekenen met zijn actieverleden. Maar al meer dan tien jaar wordt hij achtervolgd door verhalen dat hij veel méér was dan een actievoerder die het beste voor had met het milieu.

Steeds weer moest hij zich verweren tegen verhalen dat hij meer op zijn kerfstok had. Steeds weer verschenen er in de krant paginagrote verhalen waarin hij in verband werd gebracht met het geweld van de Revolutionaire Anti-Racistische Actie (RaRa), die uit protest tegen de apartheid in Zuid-Afrika vestigingen van de Makro in brand stak.

RaRa Wie ben ik? was dan ook de speelse titel van een boek waarmee Peter Siebelt in 2003 al probeerde om Duyvendak te ontmaskeren. Op de kaft prijkt Duyvendak, of althans een foto van zijn ogen, want de rest van zijn gezicht gaat schuil achter een bivakmuts.

Zelf heeft hij altijd ontkend geweld te hebben gebruikt. Zijn betrokkenheid bij de antimilitaristische actiegroep Onkruit en het krakersblad Bluf! had hem naar eigen zeggen vooral zelfvertrouwen gegeven om zich sterk te maken voor het milieu. Al in 1988 verliet hij Bluf! en al snel daarna dook hij op bij Milieudefensie, waar hij in de jaren negentig felle, maar geweldloze campagnes leidde tegen onder meer de uitbreiding van Schiphol. In 1999 werd hij daar directeur en probeerde een 'groen poldermodel' van de grond te krijgen. Hij vond toen overleg de beste weg om het milieu te sparen. Daarmee leek hij definitief afstand te hebben gedaan van welke actie dan ook. In 2002 werd hij zelfs Kamerlid, waar hij dé expert was van GroenLinks op het gebied van milieu, ruimtelijke ordening, verkeer en politieke vernieuwing.

Met zijn boek wilde hij het voortouw nemen voor een brede beweging om het klimaat te redden. Maar het pakte allemaal anders uit.

Excuses konden toen niet meer baten. Zijn ontkenningen dat hij ooit geweld had gebruikt waren ongeloofwaardig geworden. De verdachtmakingen waren te hardnekkig. Zelfs vanmorgen verscheen nog weer een verhaal in De Telegraaf waarin bronnen vanuit politie en inlichtingendienst BVD stellen dat Duyvendak één van hun hoofdverdachten was voor de aanslagen bij de Makro. Dat hij nooit veroordeeld is heeft volgens een anonieme politiebron maar één reden. ''Er was gewoonweg te weinig hard bewijs tegen hem.'' (BART VAN ZOELEN)

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden