Column

Poetin staat voor lul, het is niet anders

Theodor Holman Beeld Wolff

Er is een foto van mij uit 1969.

Je ziet een hippie en die leest een boek. Leest hij Nietzsche? Sartre? Kafka? Nabokov? Nee, de linkse hippie leest Gold­finger van Ian Fleming. En hij wil niet stoppen met lezen, want hij zit zo in het boek, dat hij onmogelijk kan ophouden.

Diep van binnen wil hij namelijk spion zijn.

Een spannend leven, mooie kleren, meer dan aantrekkelijke vrouwen en tegelijkertijd de wereld redden. Je moet er wel af en toe iemand voor doodschieten, maar dat mag, want je hebt een license to kill.

Gisteren zag ik op een foto een paar Russische spionnen die tegenwoordig hackers ­heten. In een soort cabaretvoorstelling van de MIVD werden ze terecht uitgelachen.

Ze waren met hun broek op hun knieën betrapt bij een operatie in Den Haag. Het was allemaal zo stompzinnig dat het in zekere zin geruststelde.

Waar zijn we bang voor als dit het niveau is van de Russische geheime dienst? Alles aan die Russische operaties is kinderachtig.

Ik zag een taxibon waarop precies stond dat ze van het hoofdkantoor van de geheime dienst in Moskou naar de luchthaven waren gebracht.

Ik zag blikjes Heineken die ze gedronken hadden. Not stirred, not shaken, maar gewoon psscht! het lipje eraf en zuipen maar.

Russisch spioneren in 2018 - ook al hadden ze zo'n 20.000 euro en 20.000 dollar bij zich - is met een broodtrommeltje en een beugelflesje karnemelk naar het vijandelijke kamp steppen en daar met een wijnglas tegen de muur proberen af te luisteren wat er in het Westen wordt bekokstoofd.

Het commentaar uit Rusland werd gegeven door een soort filmster die zei dat het allemaal 'fantasie' betrof van de Nederlanders.

Fantasie...Ja, wij zijn echt een fantasierijk volkje dat het bedenkt om vier bierdrinkende Lombroso-types zogenaamd te arresteren.

Poetin staat voor lul, het is niet anders.

En wij hebben dat gedaan.

Dat schreeuwt om wraak met novitsjok, het merkwaardige zenuwgas dat overal sporen en dus de vingerafdruk van Russische spionnen achterlaat. Gezichtsverlies gaat altijd gepaard met verlies van eer.

En eer is een onzichtbare vrouw waarmee grote leiders getrouwd zijn en als ze die kwijtraken dan komt er een misplaatste ridderlijkheid naar boven. Zeker bij Poetin.

De Koude Oorlog is niet koud meer, maar kil.

Misschien is kil wel erger dan koud.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.