Festival

Pitch: gemoedelijk zooitje reist met waterpistool door het universum

Ook dit seizoen bezoekt Het Parool elk weekend een festival en maakt een verslag aan de hand van vier criteria: de mensen, het eten en drinken, de muziek en de aankleding. Deze week: Pitch Festival in het Westerpark.

Beeld Saskia Naafs

Mensen
Pitch is geen grootschalig dance festival zoals Sensation of Awakenings, maar een festival voor elektronische muziek. Dat betekent dat je er naast house en techno-dj's, ook popmuziek, klassiek, jazz en wereldmuziek in een elektronisch sausje kunt horen. De ruim 10.000 bezoekers per dag die hier op afkomen zijn een diverse mix van twintigers, dertigers en veertigers. Hip gekleed, maar niet te opzichtig: een afgeknipte spijkerbroek, een overhemd met dieren- of bloemenprint voor de mannen, en iets doorschijnends met kant voor de vrouwen. Het geheel werd gecomplementeerd met een stijlvolle zonnebril, een niet te opvallende tatoeage, en speciaal voor de heetste editie van Pitch: een waterpistool, een waaier en een waterflesje in de kontzak.

Geen agressief pillenslikkend dancevolk op Pitch dus, maar een gemoedelijk zooitje mensen dat goed nadenkt voordat ze geestverruimende middelen gebruikt. Gehoord op de vroege vrijdagmiddag: "Ja, maar ik twijfel nog, ik weet het gewoon niet," zei een meisje van een jaar of twintig tegen haar vriend. "Wat ga ik dan voelen?" De vriend: "Je wordt er gewoon heel relaxed van." En zo gedroeg het publiek zich ook, 'gewoon heel relaxed'.

Aankleding
Als je een festival in Cultuurpark Westergasfabriek organiseert, heb je verder weinig aankleding nodig. De voormalige, uit baksteen en beton opgetrokken fabrieksgebouwen vormen op zich al een fantastische achtergrond. Hoge donkere ruimtes, kale stalen balken en toch een intieme sfeer die je in grote festivaltenten vaak mist. Het enige buitenpodium stond in een tent in het park. Het grasveld daaromheen was een populaire plek om even uit te rusten en het programma te checken, of languit van het zonnetje te genieten.

Aan verkoeling was dit jaar extra gedacht, tentdoeken verschaften schaduw boven de tafeltjes. Er was een watervernevelaar die een fijne, koele mist rondsproeide en extra waterpunten om plastic flesjes bij te vullen, de EHBO deelde zelfs gratis zonnebrand uit. Over de hitte werd dan ook nauwelijks geklaagd.

Eten en drinken
Op culinair gebied bood Pitch weinig verrassingen. Naast het standaard festivalvoer: hamburgers, friet, kebab en een selectie van Aziatisch fastfood, waren er slechts een aantal alternatieve opties. Zoals vers gebakken brood gevuld met kip of diverse soorten kaas. Of een hot dog van de Vegetarische Slager. Lekker, met gebakken uitjes, zuurkool en pittige saus, maar niet echt de prijs van drie muntjes waard (€ 7,80).

Bier was ook op dit festival veruit het populairste drankje, maar wilde je je onderscheiden, dan kon je ook een Bacardi cola, of een chiquere gin&tonic bestellen à 2,5 munt (€ 6,50). Voor wie caffeïne de drug of choice is, was er niet alleen een espressobar, maar ook zelfgemaakte ijskoffie.

Muziek
Pitch heeft de reputatie vooruitstrevend te zijn. Geen gemakzuchtig gehos op mainstream techno en deephouse, maar de avantgarde in elektronische muziek. Die laatste categorie was vooral goed vertegenwoordigd op het kleinere binnenpodium in het Transformatorhuis, met live muziek van Portico, Batida, (Matthew) Herbert, Young Fathers en Jack Garrat. Jammer dat die zaal vaak maar half gevuld bleef, terwijl de publiekstrekkers op het hoofdpodium met voorspelbare, weinig uitdagende dancesets het dansgrage publiek uit hun handen liet eten.

Zo waren de verwachtingen hoog gespannen voor Jamie XX, maar bleef zijn set, met veel oude pop en soulinvloeden vroeg op de middag nogal tam, net als bij James Holden de dag ervoor. Echt feesten was het bij de vrolijk stuiterende electropop van het Britse Hot Chip op vrijdag, en bij de afsluiter van zaterdag Siriusmodeselektor, een samenwerkingscollectief uit Berlijn. Technoliefhebbers kwamen sowieso goed aan hun trekken op zaterdag met het Nederlandse duo Weval in de Gashouder, en daarna een twee uur durende gelaagde en zeer strak opgebouwde set van de Spaanse John Talabot.

Het meest memorabele optreden van Pitch 2015 kwam echter van Evian Christ, een jonge Britse producer die regelmatig door Kanye West gevraagd wordt zijn muziek van een 'donker randje' te voorzien. De voormalige basisschoolleraar Christ zoog zijn publiek mee in een donkere, duistere total erlebnis, waarin zijn ijzersterke visuals de overdonderende muziek nog meer kracht bij zette. Veel rook, flikkerende stroboscopen en lange lichtstralen die je het gevoel gaven door de Melkweg te reizen.

Degene die dit audiovisueel geweld overleefde, was getuige van hoe Christ de apocolyps ontketende en je vervolgens meezoog in zijn eigen universum. Het was bepaald geen gemakkelijk in het gehoor liggende ervaring. Door de continu verspringende beats, pauzes en geluids- en lichtexplosies bovendien moeilijk om op te dansen, maar het was heerlijk om je aan over te geven. Jammer dat er dit jaar niet meer van dit soort verrassingen waren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden