Festival

Pitch 2014: soms kippenvel tot in je onderbroek

Dit seizoen bezoekt Het Parool elk weekend een festival en maakt een verslag aan de hand van vier criteria: de mensen, het eten en drinken, de muziek en de aankleding. Aan de hand daarvan wordt een algemeen oordeel gevormd.

Beeld Marc Driessen

Mensen
Hoeveel festivals inmiddels in Amsterdam ook worden georganiseerd, toch ontbrak het veel bezoekers van Pitch aan ervaring. Regel één: ga niet naar de muntenautomaat die direct achter de ingang staat. Het leverde onnodig veel wachttijd op, terwijl overal op het terrein automaten stonden. Niet dat de pret er minder om was. De bezoekers van Pitch waren vastbesloten zich te vermaken.

Dat hoefde zeker niet per se bij een optreden te zijn, want de picknicktafels en het Westergasterras waren steeds goed gevuld. Een festival is per slot van rekening voor een belangrijk deel kijken en bekeken worden. Daar hadden velen zich dan ook op gekleed, waarbij de stijl 'hippie chic' de boventoon voerde met ronde brillen, lange jurken en afgeknipte spijkerbroeken.

Op zaterdag kleurde het terrein natuurlijk wel meer oranje, al viel het mee hoeveel bezoekers zich voor de wedstrijd Nederland - Costa Rica hadden gekleed. Daar probeerde de organisatie nog handig op in te spelen, want bij de festivalkraam waren oranje Pitchshirts te koop. Maar echt een grote hit waren ze niet. De schermen waarop de wedstrijd werd vertoond - en waardoor het programma grotendeels stillag - waren dat natuurlijk wel.

Eten en drinken
Bij de ingang vroeg een dertiger aan een beveiliger of 'er nog wel wat te eten op het festival was'. Tja. Hoe dacht je dan dat bij dit soort grootschalige evenementen geld verdiend wordt? Maar dat zei de beveiliger niet en stelde de man gerust dat er genoeg was voor iedereen.

Met kebab, saté, ijs en patat voorzag het festival in de basale behoeften. Maar er was ook een sushibar. En de worstenkraam was een attractie op zich, want de eigenaar had bedacht dat het leuk was om een toneelstukje op te voeren. Elke bestelling werd met 100 decibel naar zijn assistente in de keuken, een meter achter hem, doorgegeven. 'EEN HOTDOG MET KAAS! UIEN! EN AUGURK! VOOR DEZE VRIENDELIJKE MENEER HIER!'.

Zoals bij veel festivals was het eten en drinken pittig geprijsd. Een biertje kostte 2,60 euro, een mojito 6,50 euro en een hamburger 7,80 euro. Vandaar ook dat sommige bezoekers drank hadden verstopt bij de hekken rondom het terrein. Slim, want al het eet- en drinkwaar werd door de beveiligers bij de ingang uit de tassen gevist.

Muziek
De verwachtingen waren hooggespannen, want het programma oogde sterker dan ooit met acts als Massive Attack, Mount Kimbie en Caribou. Toch wist niet iedereen te overtuigen, zoals Massive Attack. De Britse band heeft een belangrijke rol gespeeld bij de ontwikkeling van elektronische muziek, maar maakte helaas met zompig geluid duidelijk dat de fut eruit is.

Bij andere acts ging het, vooral op vrijdag, mis door de presentatie. Veel muzikanten waren vooral met hun laptops en instrumenten in de weer en durfden nauwelijks contact te maken met het publiek. Howling maakte het misschien nog wel het bontst, want een roadie had kennelijk de opdracht gekregen om het trio een uur lang onzichtbaar te maken met behulp van een rookmachine.

Maar er waren natuurlijk ook echte knallers op de eerste dag, zoals Moderat. De Duitsers bleken zelfs zo populair dat de toegang richting de Gashouder nog voor aanvang van het optreden tijdelijk werd afgesloten. Maar misschien had dat ook te maken met de omschrijving in de programma-app, waarin 'kippenvel tot in je onderbroek' werd beloofd.

De tweede dag was een stuk overtuigender. Caribou leverde als headliner wel een geïnspireerde set af, terwijl Kit-Kuenta I Tambu en Buraka Som Sistema met hun energieke mc's en tropische beukritmes het publiek opzweepten tot dansen. En hier mogen de Nederlandse bijdrages van Typhoon en Jungle by Night ook niet onvermeld blijven. Beide acts misstonden totaal niet in dit internationaal hoogwaardige programma.

Aankleding
In een hoek van een terrein stonden vijf grote letters 'PITCH' en het effect was hetzelfde als bij de inspiratiebron 'I Amsterdam' op het Museumplein. Bezoekers klommen maar wat graag in en op de letters om zich vervolgens te laten fotograferen. Halverwege de zaterdag moest de C zelfs worden afgevoerd: gesneuveld in het klautergeweld.

Het was eigenlijk de enige echte gimmick, want verder was de aankleding rechttoe-rechtaan. Op Pitch was er geen ruimte voor 'creabea'-gedoe met een papier-machéhoek of een wedstrijd vlotten bouwen. Het Westerpark was zo ingericht dat er vooral genoeg ruimte was voor de verschillende podia.

Dat betekent niet dat het ongezellig oogde. De stellages van de eettenten hadden een rustiek ogende palletachtige structuur, inclusief onbewerkt hout. Boven de twee passages van en naar de Gashouder waren grote zwarte en witte doeken gehangen. En natuurlijk had een rumfabrikant, net als op Lowlands, ergens een soort Cubaanse casa opgetrokken.

En waarom zou Pitch de boel trouwens ook tot in de puntjes versieren? Met de Gashouder beschikt het festival over één van de mooiste festivallocaties van Nederland.

Algemeen oordeel
Pitch loste de verwachtingen grotendeels in. Het werd misschien niet de legendarische editie waarop menigeen had gehoopt. Maar dat valt de organisatie moeilijk te verwijten. De wedstrijd Nederland - Costa Rica werd gespeeld op het moment dat het festival eigenlijk zijn kookpunt had moeten bereiken.

Aan de andere kant was de ontlading na de nagelbijtend spannende wedstrijd groot. Daar waar muziek te horen was, werd gedanst. En dan kan het dus zelfs dat - hoe vooruitstrevend Pitch ook probeert te zijn - bij het Westergasterras de handen in de lucht gingen toen de dj 'All that she wants' van Ace of Base draaide.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden