Pino DiVino

Trotse Italianen

Dit piepkleine Italiaanse restaurant in de puur toeristische Leidsebuurt mag dan misschien niet goedkoop zijn, maar het eten is er goddelijk. De tiramisu is zelfs de beste aller tijden.

Pino DiVino is een geval apart. De meeste verhalen zijn lyrisch, maar er zijn (bij Iens) ook gasten die zweren dat zij er nooit meer zullen komen omdat zij er tot het diepst van hun ziel beledigd zijn. Zoals u ziet horen wij bij de eerste categorie.

De zaak zit in een puur toeristisch gebied, in een oud-Hollands huisje met trapjes naar de beletage en het souterrain, waar de keuken zit. Binnen zie je een intiem, klein restaurant met nog eens twee piepkleine verdiepingen erboven, een soort chambres séparées.

Pino, die je ontvangt alsof je familie bent die hij helaas jaren niet heeft gezien, doet niets liever dan je meteen naar het souterrain sturen, opdat je in de keuken al die fraaie verse waar kunt zien liggen. Pino is een Siciliaan. Zijn vrouw, die constant voor zich uit zingt, is een Bretonse en de kok is een Toscaan.

Omdat alles hier vers heet te zijn, is er geen vast menu. Er komen drie schoolbordjes op tafel, waar alles in het Italiaans op staat. Pino spreekt Engels met ons. Italiaans had ook gekund - en daar klaagde een boze gast over - maar Pino spreekt perfect Frans en ook nog Spaans. Alleen dat Nederlands stokt wat. Ik ga al gauw op Frans over.

Als amuse is er een bord met crostini, coppa en kaas. Erbij komen goede broodjes, olie en balsamicoazijn. Het zijn altijd de details die de kwaliteit bepalen. Ook hier!

De kaart is ingedeeld zoals bij een klassieke Italiaan. We beginnen, omdat we Kiete van twaalf bij ons hebben, met een voor- en een tussengerecht, die we delen.

De linguine di mare, met zeebanket of vongole, waarbij we kiezen voor het zeebanket (€16,50), is een mooi bord met de lekkerste linguine die ik ooit at, goed gevuld en omkranst met mosselen en enkele vongole.

Ik had het niet verwacht, maar alles gaat schoon op.

De carpaccio van rundvlees, bijna een afgezaagd gerecht, munt uit door de goede kwaliteit van het rundvlees, geserveerd met parmezaanschilfers, olie en wat rucola (€13,50). Ook hier wordt duidelijk getoond dat het niet om versierende nieuwigheden gaat, maar om de ultieme kwaliteit van zulke klassiekers. Hollanders en degenen die voor Hollanders koken, pimpen graag tweederangs producten op, omdat die Hollanders wel kijken, maar niet proeven. Dit zijn Italianen - trotse Italianen. En terecht!

We nemen alle drie een hoofdgerecht uit de bijna eindeloze lijst, een mooie selectie. Om te beginnen is er een grote moot tonijn met kappertjes, ansjovis en tomatensaus (€27,50). De vis is niet doorgeslagen, heeft nog al zijn sappigheid en is toch niet rauw. Dat is bijna het moeilijkst om te doen. De smaken zijn fors, maar perfect!

De lepre met saus van rood bosfruit (€25,00) wordt aangekondigd als wild rabbit (konijn), maar is natuurlijk haas - en haas is altijd wild! Ook hier weer perfect gebraden, nog net rood van binnen, met een mooie, volle wildsmaak - net iets te veel voor Kiete helaas, maar goed voor de ervaren eter.

En dan is er de dorade met een roomsaus van mascarpone en munt (€27,50). Perfect gebakken (dat verwacht je tegen deze tijd niet anders), met een saus die er precies goed bij is. Bij alle gerechten hier is overigens sprake van royale porties.

Als contorni perfecte ovenaardappeltjes, gestoofde prei en funghi trifolati, champignons die lekker en sappig zijn.

Bij de desserts is de keuze niet groot, maar dat hoeft ook niet. We krijgen de beste tiramisu aller tijden: smeuïg en pittig (€7,50). En dan is er het speciale dessert van Pino, een glaasje met chocola, kersen en mascarpone. (€7,50). Gewoon lekker.

We krijgen mooie droge prosecco (van buiten de kaart, €6,50/glas) en bewonderen de ook prestigieuze wijnen op de wijnkaart, waar zelfs de beroemde Tignanello van Antinori bij staat - maar die kost wel wat.

Dit alles is misschien niet goedkoop, maar stukken beter dan

wat je in heel wat even dure en grotere zaken te eten krijgt. Op het visitekaartje staat very Italian people en daar is bijna alles mee gezegd. Pino is inderdaad divino (goddelijk). Deze bijzondere zaak moeten we koesteren, zelfs al is hij misschien niet voor iedereen. Gelukkig maar, eigenlijk.

Alleen diner, dinsdag gesloten.

9,5

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden