Pinkpop rockt nog lekker door

Zestigduizend bezoekers per dag, veel topacts en slechts een enkele drup regen. Organisator Jan Smeets had niets te klagen over de 39ste editie van Pinkpop.

Engelsen noemen het the big four: de grote vier (plus nul). Nog één jaar en Pinkpop viert zijn veertigste verjaardag. Normaal gesproken een leeftijd waarop de midlifecrisis om de hoek loert, een moment om je oud te voelen. Maar deze negenendertigste editie werd niet het feest om de laatste wilde haren te verliezen.

De editie van 2008 bewijst dat Pinkpop de midlifecrisis al heeft overwonnen. De midlifecrisis sloeg enkele jaren geleden toe, toen het festival dramatische bezoekersaantallen had en experimenteerde met top 40-groepen. Dat is nu toch echt verleden tijd.

Voor het eerst in de historie van het Limburgse festival kon organisator Jan Smeets de vroege datum niet meer als excuus gebruiken. Voor het eerst besloot hij doelbewust af te stappen van het heilige Pinksterweekend. Een gouden greep.

Met een miljoenenbudget en volop beschikbaarheid van de grote bands der aarde kan Pinkpop zich eindelijk echt meten met populaire broers als Werchter, Roskilde en Glastonbury. Het bewijs voor het succes van dit jaar valt niet alleen te staven aan cijfers of namen op papier.

De bezoekersaantallen - iedere dag 60.000 mensen, zo'n 130.000 bezoekers - zijn niet uitzonderlijk. Al negentien keer eerder was Pinkpop uitverkocht. Ook het programma was er niet een met nieuwe bands. Met Metallica op Pinkpop doorbrak Jan Smeets weliswaar een taboe - enkele jaren geleden riep hij nog dat hij zo'n band nooit zou programmeren - maar ook het neerzetten van een grote stadionact gebeurde eerder.

Waarom was dit jaar dan toch anders dan anders? Alle drie de dagen voelden aan als de oude Pinkpop-maandag. Qua drukte: vanaf uur één was het al aansluiten bij de eettenten en de voorste rijen voor het podium. Maar het was óók de spreiding van de hoogtepunten: vrijdag leek Pinkpop al zijn apotheose te hebben bereikt met de spektakel-show van Metallica. Toch ging het festival niet als een nachtkaars uit. Iedere dag stonden er grote namen, iedere dag kende zijn publiekstrekkers.

Veilige keuzes maakte organisator Jan Smeet, maar net als Werchter durfde hij het gelukkig ook aan om het publiek meer dan alleen 'gefundenes fressen' voor te schotelen, zoals dance-acts als Justice en Groove Armada.

Maar met drie podia was de intimiteit bij optredens ver te zoeken. Niet iedereen was zo energiek of spectaculair als The Hives en Metallica. Daardoor vielen vooral soloartiesten in het niet.

En wie luisterde naar de massa hoorde ook veel geklaag over dure consumpties en toegenomen commercie. Maar uiteindelijk was iedereen toch bereid de vele euro's neer voor die lichtverslavende Pinkpopervaring. Jan Smeets weet maar al te goed dat de rek nog niet uit de beurs is.

Hoe nu verder? Voor Pinkpop is er geen weg meer terug. Op de veertigste verjaardag in 2009 wil Smeets naar eigen zeggen monumenten uit de popgeschiedenis neerzetten: Bob Dylan, Neil Young, John Fogerty en Tom Petty. Ook Pearl Jam en Coldplay worden als headliner genoemd.

Jan Smeets weet maar al te goed dat hij zich op de markt van niet-merkvaste festivalgangers toch moet onderscheiden met niet-gedurfde, grote namen.

Om in termen van de midlifecrisis te spreken: Pinkpop koos voor het cliché 'motor met mokkel', niet voor de voetreis naar Nepal om zijn identiteit terug te vinden. Inderdaad: het is wellicht de makkelijke weg, maar het is wel dé manier om te overleven. (NIKI VAN DER NAALD)

Publiek gaat totaal uit zijn dak tijdens het optreden van Rage Against The Machine zondagavond op Pinkpop. Foto: Valerie Kuypers/ANP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden