Plus

Piet Boon wil een Amsterdams 'Wauw, heb jij dat gemaakt'-gebouw maken

Piet Boon (58) heeft honderden villa's, huizen en hotels ontworpen, maar er ontbreekt volgens hem nog dat 'Wauw, heb jij dat gemaakt'-gebouw in Amsterdam. 'Ik hoor vaak dat mensen mij een kapsoneslijer vinden.'

Piet Boon Beeld Friso Keuris

In het kantoor van Piet Boon - hoog, wit, licht en met uitzicht op de Amsterdamse ringweg - staat een loopband, naast een glimmend, goudkleurig kunstobject van Studio Job.

Boon gebruikt het ding eigenlijk nooit; hij sport liever buiten, op het strand. Kitesurfen doet hij graag. Een renapparaat is eigenlijk de pest voor je interieur, maar dit heeft nog wel wat, vindt de internationaal bekende ontwerper van huizen, hotels, meubels en interieurs uit Oostzaan.

Hij staat op uit zijn bureaustoel, strekt zijn armen boven zijn hoofd. Tegen zijn pr-assistent: "Volgens mij heb ik gisteren een spiertje gescheurd bij het beachvolleyballen." Tegen het bezoek: "We hadden gisteren een bedrijfsfeestje op het strand." Hij wijst in de richting van zijn navel. "Hier doet het pijn. Ik merkte het laatst ook al, tijdens mijn buikspieroefeningen. Doe ik dagelijks. Misschien moet ik toch eens naar de huisarts. Maar ja, ik heb er niet echt een. Er is nooit iets met mij."

Roken
Dat is hem aan te zien. Hij ziet er stralend uit, veel jonger dan zijn 58 jaar. Getraind, gebruind, verzorgd. Goed haar, gezonde huid. "Ik zorg goed voor mezelf. Alleen paf ik wel af en toe, stiekem. Dat roken gaat op en af bij mij. Ik stop geregeld een tijdje, maar op een feestje zoals gisteren is het zo verleidelijk. Op het strand, biertje erbij. Superlekker."

"Het is dit keer weer echt begonnen in Tokio. Ik zat te eten in de New York Grill, boven in het Park Hyatt Hotel. Een supertoprestaurant, echt een van de beste en de chicste van de stad. Moeilijk om in te komen. Wij waren met de baas mee, omdat we ontwerpen voor het hotel. Die man steekt aan tafel gewoon een sigaret op. Ja, wij ook meteen paffen natuurlijk. Het werd een leuke avond. Nou ja, zo sluipt het er dan weer in."

Tokio is niet de enige wereldstad waar mensen wonen en verblijven in de wereld van de Piet Boon Design Company, oftewel Studio Piet Boon. Het bedrijf, met inmiddels vijftig werknemers, heeft honderden appartementen en villa's en een aantal hotels ontworpen; in New York, Saoedi-Arabië, Antwerpen, Portugal, Spanje, Seoel, op Bonaire, om wat plekken te noemen.

Landrover
Alleen in Nederland ontbreekt het nog aan 'iets groots', zegt hij. Veel particuliere huizen en interieurs, dat wel, maar er ontbreekt nog dat, zoals Boon zegt: 'Wauw, heb jij dat gemaakt'-gebouw in de publieke ruimte. Maar er komt een hotel in Amsterdam aan, op een nog geheime locatie in het centrum, waar hij van de projectontwikkelaar niets over mag zeggen, behalve dan dat het fantastisch wordt.

Waar Boon ook vrolijk van wordt, is een van de laatste Landrover Defenders die binnenkort van de band rollen. Deze 4X4-auto wordt sinds begin dit jaar niet meer gemaakt. Studio Piet Boon mocht de laatste mooier maken. 'Oppimpen,' zegt hij eerst, maar hij vindt dat toch een iets te ordinaire term voor de esthetische toevoegingen.

"De Defender is al een van de mooiste en leukste auto's, maar wij hebben echt iets prachtigs gedaan met deze laatste. Een mooi canvas dak met leren riemen, al het plastic vervangen."

Heeft u niets van plastic in uw huis?
"Misschien een vergiet of zo. Verder niet, nee. Gelukkig. Wat mij stoort aan plastic is dat het niet mooier wordt naarmate het veroudert. Daar houd ik van. Kijk, deze houten tafel die ik nu gebruik als bureau stond vroeger bij ons thuis in de keuken. Hij is tien jaar oud, maar hij wordt steeds mooier."

Een auto is voor veel mensen bijna een soort huisje. Kijkt u er ook zo naar?
"Nee, we doen heel veel gebruiksvoorwerpen, dus ook auto's als er een interessant project langskomt. Zo kijk ik ernaar. Wel ben ik een ontzettende autogek. Altijd geweest."

Rijdt u hard?
"Nee, dat valt wel mee. Ik rijd niet sloom natuurlijk, maar scheuren doe ik ook niet. Mijn broertje wel. Die is nog veel gekker van auto's. Het is een familietikkie. We kunnen het goed met elkaar vinden. Ook met mijn andere broer. We bellen elkaar vaak, zeker om de dag. Mijn moeder van 92 spreek ik dagelijks. We praten veel over sport, over voetbal. Daar is ze dol op. AZ is haar club, want ze woont in Alkmaar."

Ze heeft jullie opgevoed in Zaandam. Nu woont u daar vlakbij, in Oostzaan, waar ook uw bedrijf gevestigd is. Bent u zo honkvast?
"Nou, dat is vooral toeval. Ik ben in de jaren tachtig in deze buurt begonnen met een aannemersbedrijfje. Dat groeide en groeide, steeds meer in de richting van het ontwerpen. We kregen er ook een meubelmakerij bij."

'Wat mij stoort aan plastic is dat het niet mooier wordt naarmate het veroudert' Beeld Friso Keuris

"Echt alles deden we zelf, van bedenken tot bouwen en inrichten. Dat was niet vol te houden. Zat ik in New York een gigantisch appartement te ontwerpen, werd ik gebeld door iemand uit Heerhugowaard dat zijn keukenkastje klemde. Of ik daar even naar kon komen kijken. Mijn bedrijf bestond uit twee werelden en ik liep al jaren voor de troepen uit."

"Bouwen doen we nu allang niet meer zelf, hoezeer ik er ook van houd. Ik vind het leuk om tussen de bouwvakkers te lopen en ik kan goed zien of ze hun vak verstaan. Dat komt nog steeds van pas, ook nu we alleen nog een designstudio zijn. Ik vind het een heerlijke plek hier. Lekker ruim. Ik wil niet met twintig collega's op elkaar zitten zoals ik in de VS vaak zie."

"Toch heb ik alles dicht bij elkaar. De meubelmakerij waarmee we samenwerken zit in hetzelfde gebouw. Je kunt hier ook terecht voor vloeren of geluidsinstallaties. En onze keukens zijn hier nog steeds te zien, hè? Een one stop shopping experience, dat wil ik graag. Je hoeft helemaal niet alles van ons te nemen, maar je kunt wel all the way gaan als je dat wilt. Er zijn veel mensen die dat fijn vinden. Ze komen met een budget en dan geven ze het aan ons uit handen."

Zijn dat mensen die zelf geen smaak hebben? Die niet weten wat ze willen?
"Nee, juist niet. Ze weten wel degelijk wat ze willen, maar ja, de meeste van onze klanten hebben het druk. En zeg nou zelf, een jaar lang elke weekend woonboulevards afstruinen is het ergste wat er is, toch? Wij vragen ze naar hun smaak. Vervolgens verzamelen we alles wat daarbij zou kunnen passen. In dat proces proberen we ze te behoeden voor een kakafonie van stijlen, kleuren en materialen en maken we iets wat lang mooi blijft."

"Waar het uiteindelijk om gaat, is dat mensen het gevoel hebben dat ze het zelf hebben gedaan. Ik wil dat een huis van de klant wordt. Mensen zeggen weleens: 'Ik wil graag dat je voor ons ontwerpt, maar ik wil geen typisch Piet Boonhuis.' Ik snap dan eigenlijk niet wat ze bedoelen. Wij doen nooit twee keer hetzelfde. Ja, we beginnen met wit voor de muren en ik hou erg van betonnen en houten vloeren omdat die prachtig verslijten, maar vanuit die basis kan het alle kanten uit."

Ontwerpt u zelf nog?
"Nee. Ik richt me tegenwoordig voornamelijk op de verkoop van onze ontwerpen, in binnen- en buitenland. In het eerste gesprek met de klant pik ik op wat hij of zij wil. Dan weet ik wat het moet worden. Daarna haal ik de ontwerpers erbij. Vaak kunnen die afgaan op mijn gut feeling."

"Gaandeweg kijken er steeds meer mensen mee: architecten, product designers, de stylisten die de zachtere kant doen, zoals de stoffen en de kleuren."

Is ontwerpen niet als opereren? Dat je het moet blijven doen om in topvorm te blijven?
"Nee. Ik hoef niet te tekenen om te weten wat ik wil met een huis, een appartementencomplex of een hotel. Er werken hier ook veel betere tekenaars dan ik."

"Je moet het zo zien: we hebben hier een heleboel sterspelers. Ik weet precies welk team ik moet samenstellen voor een bepaald project, ik kan overbrengen wat het moet worden en ik weet wanneer het goed is. Door veel te reizen leer ik veel verschillende werelden kennen, zeker nu we veel hospitality doen."

Hospitality?
"Hotels."

Denkt u aan allerlei typen mensen bij het ontwerpen van een hotel?
"Ja, maar ik spiegel ook erg mezelf. Ik heb in zo veel hotels geslapen, in the sky is the limit-dingen, maar ook echt in rommel. Wil ik ook weten, hoe dat is. Zeker nu. We zitten echt volle bak in die hotels te knallen. Heerlijk. In 2008 begon dat een beetje, tot de crisis ons overviel. Die hakte er ook bij ons enorm in. We hadden net een nieuw pand betrokken met een berg werknemers."

"Gelukkig konden we veel doen in Azië en de VS, want hier viel het stil. Zelfs de meubels gingen helemaal onderuit. Die tijd ligt alweer ver achter ons. De aanvragen stromen binnen, ook van hospitality. Hotels willen hun kamers steeds meer iets huiselijks meegeven, het gevoel van een private residence. En laten wij daar nou toevallig supergoed in zijn."

En dit alles doet u nog steeds samen met uw ex-vrouw Karin Meyn?
"Ja. Karin is de creatief directeur. Zij richt zich meer op de zachte kant, de styling."

En dat samenwerken gaat?
"Ja, dat gaat zeker. Heel goed zelfs. Het respect is misschien wel groter geworden sinds we uit elkaar zijn. Toen we nog samen waren, hadden we het alleen maar over de zaak. Aan het ontbijt, bij het tandenpoetsen, altijd. Het vervelende is ook dat je thuis niet praat over de successen. Nee, daar bespreek je de zaken die minder goed gaan."

Ik wil geen kapsones hebben, maar ik houd wel erg spullen die klasse hebben en niet kapot te krijgen zijn Beeld Friso Keuris

"Dat was vermoeiend, ook voor de kinderen. Nu doen we ieder ons deel. Dit bedrijf is evenzeer Karins ding als het mijne. We hebben het samen opgebouwd. Of een van ons twee weg moest, is nooit aan de orde gesteld. We hadden ook weinig ruzie. De relatie was gewoon op. We waren meer dan dertig jaar samen, hè. Dertig jaar die, denk ik, voelden als zestig omdat we letterlijk alles samen deden. Maar goed, zo'n verdeling is wel even pittig natuurlijk. Zeker omdat we zo enorm gehecht zijn aan onze kunstverzameling."

U mocht het huis houden.
"Dat is in goed overleg beslist. Ik had niet eens een eigen advocaat. We hebben het samen opgelost."

Hoe lang woont u al in hetzelfde huis?
"Zestien jaar. In die tijd is het één keer geschilderd. Het ziet er nog steeds krakend vers en tegelijkertijd geleefd uit; er zijn twee kinderen in grootgebracht. Ik verander wel meubels. Maar dat is ook een beetje om te testen. Als we in Milaan een nieuwe bank hebben gepresenteerd, vind ik het prettig om die vervolgens thuis te hebben om te zien hoe hij zich houdt. Dat is ook leuk aan dit vak. Je moet van schuiven houden."

Het Studio Piet Booninspiratieboek dat dit jaar verscheen wordt op uw site aangeprezen met de woorden: 'prestigieus maar niet pretentieus'. Wat bedoelt u daarmee?
"Dat ik geen kapsones wil hebben, maar wel erg houd van spullen die klasse hebben en niet kapot te krijgen zijn."

"Weet je wie mijn grote voorbeeld is? Tuinarchitect Piet Oudolf. Hij heeft Battery Park in New York gedaan, Memorial Park in Chicago en nog eindeloos veel andere fantastische dingen. Toch heeft hij geen pretenties; hij wil gewoon mooie tuinen en parken maken."

"Zo'n houding heb ik ook. Ik hoor best vaak dat mensen mij een kapsoneslijer vinden, maar dat is echt het laatste wat ik ben. Dat neemt niet weg dat ik wel een perfectionist ben, een hoogvlieger. Ik wil iets neerzetten wat ertoe doet, wat opvalt in schoonheid. Weet je wat mijn liefste bezit is? Mijn eigen Piet Oudolftuin. Een van de 85 mooiste tuinen ter wereld heb ik. Nee, echt. Het was op de BBC. Hij is zo prachtig."

Tuiniert u zelf?
"Ik hoef er niet zo veel aan te doen. Het groeit maar en het doet maar. Elke week is het anders, zeker zo aan het einde van de zomer. Echt te gek."

Zit u veel in de tuin?
"Ik zit veel buiten, ja. Stiekem paffen. Haha."

Het klinkt alsof u graag thuis bent.
"Ik hou wel van een avondje thuis. Weet je wat ook leuk is? De kinderen komen nog steeds graag thuis. Zo noemen ze het ook nog, al wonen ze in Amsterdam. 'Ik kom het weekend lekker naar huis, pap,' zeggen ze dan. Kennelijk hebben we toch iets goeds neergezet."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden