Plus

Peter Sargentini (1949-2016) leefde uitbundig, op een sobere manier

Nooit een druppel gedronken, ook al werkte zijn vader bij de Amstel Brouwerij, altijd op de fiets en zelfs als schooldirecteur stond hij nog voor de klas. Peter Sargentini was een rechtschapen man, wars van autoriteit en maatschappelijk betrokken zonder er veel woorden aan vuil te maken.

Peter Sargentini Beeld Maarten Bezem

Nadat hij zijn kweekschool had afgemaakt, bleef Sargentini, zoon uit een arbeidersgezin uit Nieuw-West, als onderwijzer in Amsterdam. Als hij zich voor vijf jaar zou vastleggen, kreeg hij een huurwoning en hoefde hij niet in militaire dienst.

Uiteindelijk werkte Sargentini zijn hele leven in het onderwijs, waarvan de laatste 28 jaar op de Theo Thijssenschool in de Jordaan. Daar vertrok hij vier jaar geleden als directeur.

Adjunct-directeur Judith van Sambeek van de Theo Thijssenschool: "Bij Peter stond alles altijd in het teken van de kinderen. Dat ze konden leven in een gelukkige klas."

"De wereld kan wel meer mannen zoals hij gebruiken," zegt zijn dochter Judith Sargentini, Europarlementariër voor GroenLinks. "Hij wilde altijd goed zijn voor zijn omgeving en heeft vele generaties kinderen een mooi begin gegeven."

Een 'superpadvinder' en 'Zwitsers zakmes' werd Sargentini bij zijn afscheid als directeur genoemd. Hij loste problemen zelf op, zonder voortdurend bij zijn bestuur aan te kloppen. Vaak op sandalen en in fleecetrui, creëerde hij niet zelden verwarring over zijn status.

Dan stond hij te vegen op het schoolplein en kwam een nieuw bestuurslid vragen waar de directeur was. Hij wees naar boven naar een kamertje en nam een kortere route naar boven om daar de verbaasde bezoeker binnen te laten.

Theo Thijssenschool
In de bijna drie decennia dat hij aan de Theo Thijssenschool verbonden was, zag hij de school veranderen van buurtschool voor arbeiderskinderen naar een van de populairste scholen van de stad, waar hoogopgeleide, artistieke ouders er alles aan deden hun kroost geplaatst te krijgen.

Hij betreurde die verandering soms, vooral het feit dat er geloot moest worden. Een vader die onderwijzer is, heeft natuurlijk een rol in de opvoeding, zegt Judith. "Maar hij was nooit sturend of dwingend. Hij gaf richting."

Als klein kind werd ze meegenomen naar de grote demonstraties tegen kernwapens. En als er werd gedemonstreerd voor beter onderwijs of salarissen, gingen Judith en haar broer Martijn mee. "Andere kinderen hadden vrij, maar mijn ouders vonden dat we mee moesten."

Peter was een vader zoals je die in kinderboeken ziet, zegt zijn zoon Martijn. "Rechtvaardig en consequent, maar ook zorgzaam en behulpzaam. Hij nam in zijn vaderschap nooit een snipperdag."

Idealistisch en praktisch
Hij was idealistisch ingesteld. En praktisch. Zijn hele leven woonde en werkte Peter in Amsterdam. De afstanden waren goed te doen met een fiets, dus een rijbewijs heeft hij nooit hoeven halen.

"Hij leefde uitbundig op een sobere manier. Met extreem veel vrolijkheid en uitbundigheid, maar zonder uitspattingen," zegt Martijn. "En hij was topfit."

De ongeneeslijke vorm van kanker die hem anderhalf jaar geleden trof, kwam dan ook als donderslag bij heldere hemel. Op Zorgvlied is hij vorige week gecremeerd, in bijzijn van 250 oud-collega's, oud-leerlingen, vrienden en familie.

Pink Floyds 'Wish you were here' werd gespeeld; dat nummer had hij nog zelf uitgezocht. In de berm op weg naar Zorgvlied plukten de gasten wilde bloemen. Peter vond het zonde als iedereen bloemen zou kopen die toch zo weer zouden verwelken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden