Review

Persécution ****

Regie: Patrice Chéreau
Met: Romain Duris, Charlotte Gainsbourg
De mens een rationeel wezen? De Franse filmmaker Patrice Cheréau haalt die fictie met elke film hard onderuit. In Persécution probeert een stel hun gedoemde liefdesrelatie te redden.

Kent u dat gevoel? zou dominee Gremdaat zeggen: u houdt van iemand, maar als u bij hem/haar bent, slaat de twijfel toe. Als Sonia (mooi ingetogen Charlotte Gainsbourg, Antichrist) niet bij Daniel is (Romain Duris in zijn vertrouwde rol van emotioneel kruitvat), weet ze zeker dat ze van hem houdt, maar als ze bij elkaar zijn is ze daarvan minder zeker. ''In mijn hoofd ben je mijn geliefde,'' zegt ze.

Het maakt Daniel onzeker, want hij hoort liever dat haar hart voor hem klopt. Uit angst haar te verliezen doet hij precies de verkeerde dingen: in de kroeg beledigt hij haar vrienden, hij houdt haar obsessief in de gaten en jengelt om bevestiging van haar liefde.

Persécution is een typisch Frans relatiedrama over de valkuilen in de liefde, maar het gaat Cheréau om meer. De film laat zien dat ons gedrag, zeker in de liefde, lachwekkend irrationeel is. Om ongelukkig te worden heeft de mens geen anderen nodig, want briljant staat hij zijn eigen geluk in de weg.

Daniel schiet zich in eigen voet doordat hij zich laat leiden door primaire emoties als jaloezie. Hij is met zijn impulsieve gedrag een herkenbaar Cheréaupersonage, want in het werk van de filmmaker (La reine Margot, Intimacy, Gabrielle) is de mens een willoze speelbal van zijn impulsieve gedrag. Personages hebben hun gevoelens nooit in bedwang. De boel nuchter op een rijtje zetten, is er niet bij. Als antihelden in Griekse tragedies storten zij zich blind in de afgrond.

Persécution is geen lichte kost en de kijker moet tegen Chéreaus aanpak kunnen, want de maker houdt van groot drama. Het verraadt zijn achtergrond als theater- en operaregisseur. Daniels leven maakt hij extra gecompliceerd door hem op te zadelen met een stalker (Jean-Hugues Anglade), die hem met zijn obsessieve gedrag een spiegel voorhoudt. Dit soort ingrepen maakt Persécution meer tot een intellectuele dan een emotionele ervaring, wat voor sommige critici reden is de film, net als Chéreaus andere werk, af te doen als pretentieuze humbug. Het zegt veel over de infantilisering van het filmklimaat, waarin emotioneel simplisme de norm is en de hersenpan prikkelende films tot moeilijkdoenerij worden bestempeld. Persécution steekt de kijker geen romantisch hart onder de riem, maar toont rauw het hulpeloze menselijke gemodder. Wel zo realistisch. (JOS VAN DER BURG)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden