PlusColumn

Pech is de lijm in een maatschappij van porselein

Massih Hutak Beeld Robin de Puy
Massih HutakBeeld Robin de Puy

Noem me een hopeloze romanticus, noem me een kansloze naïeveling of noem me een onaffe volwassene; elke keer als ik zie dat wij als mensen dichter bij elkaar komen, leef ik op.

Dan is het heel even alsof ons land, alsof de wereld het Amsterdam-Noord is waarin ik opgroeide als kind. Waar niet geschreeuw of spierballen, maar je lach en tranen bepalen of je overleeft.

Afgelopen maand was die idylle heel dichtbij de werkelijkheid.

Het waren de duizenden mensen die zich verzamelden voor het huis van voetballer Abdelhak Nouri om hun steun te betuigen aan hem en zijn familie, in het Amsterdamse Geuzenveld. De straat zag eruit alsof Johan Cruijff was herrezen uit de dood; blauw van de mensen, waar geen auto of fiets tussen paste.

Kort daarvoor werd bekend dat de 20-jarige Ajacied, die zomaar tijdens een vriendschappelijke wedstrijd in elkaar zakte, blijvende hersenschade heeft opgelopen. Hij zal nooit meer praten, eten, mensen herkennen of zich iets herinneren van zijn korte maar glansrijke voetbalcarrière.

Die duizenden mensen waren Ajacieden, Feyenoorders, moslims, niet-moslims, ouderen, jongeren, mannen en vrouwen. En even waren al die kwalificaties bijzaak. Hoofdzaak was hun pijn en verdriet.

Het was de herdenking van de MH17-ramp. Op televisie werd, tegelijk met de onthulling van het Nationaal Monument MH17, 298 keer een naam genoemd van de 298 mensen die op 17 juli 2014 waren vermoord.

Het waren gelovigen, niet-gelovigen, volwassenen, kinderen, mannen en vrouwen; zowel de mensen die namen noemden als de mensen die genoemd werden. En voor even waren al die kwalificaties bijzaak. Hoofdzaak was hun pijn en verdriet.

Het was de Grenfell Towerbrand die het leven eiste van honderden arme mensen in West-Londen. Dit inferno werd al voorspeld in 1984. Het gebouw had geen brandalarm en geen sprinklers, maar was wel aan de buitenkant opgeknapt om de rijke omwonenden tegemoet te komen.

Theresa May keek toe, de gemeenschap stond op.

Pijn en verdriet discrimineren niet. Ze verbroederen op een manier waar politici van dromen. Ze brengen mensen bij elkaar om even alleen dat te zijn: mensen. Mensen van vlees en bloed, mensen met pech. Omdat het noodlot geen uitleg of goedkeuring behoeft. Pech is de lijm in een maatschappij van porselein, waarin alles en iedereen perfect moet zijn.

Ik zie de steun voor voetballer Abdelhak Nouri. Ik zie de herdenking van de MH17-ramp. Ik zie de eenheid na de brand in Grenfell Tower. En ik gun onze samenleving uit de grond van mijn hart meer pech. Gewoon pech.

Rapper en schrijver Massih Hutak (25) schrijft elk weekend een column voor Het Parool. Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden