Plus

Partnerkeuze wordt vrijer: steeds meer gemengde huwelijken

Turkse en Marokkaanse groepen gaan bij de keuze van een levenspartner in Nederland steeds meer hun eigen weg. Zij staan niet meer zo sterk onder druk van de familie bij het zoeken naar een huwelijkskandidaat.

Beeld anp

Dit stelt Leen Sterckx, wetenschappelijk medewerker van het Sociaal en Cultureel Planbureau. Voor jonge Turkse en Marokkaanse Nederlanders is niet de afkomst van hun partner het belangrijkst, maar het geloof.

Sterckx wijst op een vrijdag gepubliceerd onderzoek van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) naar gemengde huwelijken. Daaruit blijkt dat Nederlanders met een Turkse en Marokkaanse achtergrond meer dan voorheen trouwen met autochtone Nederlandse partners.

Verandering van keuzes
Sterckx spreekt van een fundamentele verandering in hun keuzes op de huwelijksmarkt. "Vele jaren waren die cijfers stabiel. Minder dan tien procent van de Turken en Marokkanen trouwde met Nederlanders. En nu ineens blijkt elf procent (Turken) of twaalf procent (Marokkanen) voor een gemengd huwelijk te kiezen. Dat is weinig, maar het wijst op groei."

Jonge Turken en Marokkanen wilden vroeger het liefst trouwen met iemand uit hun geboortedorp. Het moest iemand zijn die dezelfde taal sprak, dezelfde cultuur had en perfect bij de familie paste. Sterckx: "Men zei niet: je mag niet trouwen met een Nederlander, maar men zei: alleen iemand uit de omgeving van Tanger is goed. Die tijd lijkt voorbij."

Turkse en Marokkaanse Nederlanders zijn vandaag de dag veel meer gericht op partners binnen Nederland. Ze zoeken partners die zelf ook binnen Nederland zijn opgegroeid. Vooropstaat dat de huwelijkspartner op dezelfde manier in het geloof staat.

Sterckx concludeerde in haar bij de Universiteit van Amsterdam verschenen proefschrift uit 2014 al dat de hang onder allochtonen naar iemand die op dezelfde manier met geloof bezig is de huwelijksmarkt verruimt.

"Etnische achtergrond is niet meer het belangrijkste selectiecriterium. Er is bij puriteinse moslims zelfs een groeiende belangstelling voor Nederlandse bekeerlingen, omdat die een nog zuiverdere vorm van geloof zouden belijden."

Indonesisch-Nederlands
Van de 4,2 miljoen paren in Nederland in 2016 waren er 659.000 gemengd. Het grootste aandeel komt van Indonesisch-Nederlandse huishoudens (160.000), nummer twee zijn Duits-Nederlandse partners (154.000) en nummer drie bestaat uit Belgisch-Nederlandse paren (44.000). Turkse (10.000) en Marokkaanse gemengde stellen (9.000) steken daar mager bij af.

De cijfers laten zien dat er veel migratie is tussen Nederland en directe buurlanden. Sterckx, Belgische, spreekt uit eigen ervaring: "Ik ben door mijn relatie met mijn Nederlandse man in Nederland terechtgekomen." Inmiddels heeft ze een relatie met een Angolees. "De cultuurverschillen zijn sommige opzichten kleiner dan die tussen mij en mijn Nederlandse partner."

Cijfers over Amsterdamse huwelijken Beeld Jorris Verboon

'Geloof belangrijk'
"Ik viel als een blok voor de warmte van de familie," zegt sofwaredeskundige Alessandro Baas (27) over zijn relatie met de Israëlische bedrijfskundestudente Nofar Biran (25) met een Sefardische moeder. "Als je bij haar moeder bent staat iedereen op om je wat lekkers te geven en het je naar de zin te maken."

Struikelpunten in de relatie zijn het geloof en de sterke tradities. Dat Baas als niet-jood toch geen schaaldieren krijgt, vindt hij geen probleem, al eet hij niet koosjer. Moeilijker vindt hij het dat iedereen verwacht dat hij alle religieuze feestdagen kent. Het lastigste is nog dat de familie het stel getrouwd wil zien. Nofar wil ook wel trouwen, maar heeft volgens haar vriend gelukkig veel geduld.

'Ook relaties tussen Europeanen moeilijk'
Het verraderlijke aan een relatie met iemand met een andere 'migratieachtergrond' is dat je geen problemen verwacht, zegt Mike Bruin (21), student digitale marketing. "De verschillen tussen Nederlanders en Britten lijken klein." Dat viel in de praktijk tegen, bleek uit zijn relatie met studente Ella Boarder (19) uit Engeland.

Hij noemt drie verschillen: "De zesjescultuur. Britten willen die negen halen, ook als het niet nodig is. Taal is een belemmering omdat de Britten meer woorden hebben om emoties uit te drukken. Nederlanders lijken dan bot. Moeilijk is ook de klassencultuur. Iedereen in Engeland wil weten wat je vader doet en uit welke buurt je komt. Ik kom uit de lagere klasse, maar waarom moet dat in elk gesprek naar voren komen?"

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden