Column

Particratie wordt het ook wel genoemd

God, wat ben ik blij dat het afgelopen is, dat 'feest der democratie'. Niet omdat we nu eindelijk verlost zijn van bordkartonnen lijsttrekkers die op tv door semistrenge spreekstalmeesters door Amerikaanse formats worden gejaagd. Hoe tenenkrommend dat vaak ook was. En ook niet omdat in onze verkiezingen democratische frustratie als het ware zit ingebakken; in Nederland coalitieland krijg je nu eenmaal nooit wat je hebt besteld.

Ewald Engelen.Beeld Floris Lok.

Nee, mijn opluchting betreft het stompzinnige sektarisme van de partijslaven die de afgelopen zes weken Twitter, Facebook, straten, zaaltjes en studio's onveilig maakten. God, wat kwamen mij die gelukzalige, betweterige, zelfingenomen smoelen van het partijpolitieke voetvolk m'n strot uit! Welke partij donderde niet. D66, PvdA, VVD, CDA, SP, GroenLinks, PVV - allemaal even erg. Gevaarlijke fanaten die maar één waarheid kennen (die van de partij) en maar één ambitie hebben (de laarzen van de leider likken).

Als ik op Twitter Samsom opportunistisch socialisme verweet, werd ik binnen een half uur door dertig PvdA'ers met woedende tweets om de oren geslagen. Als ik in De Groene Amsterdammer uithaalde tegen GroenLinks om dat vervloekte Kunduzakkoord, was ik een halve dag later honderd volgers kwijt. Als ik Pechtold van eutopisme betichtte, stroomde niet veel later mijn e-mailbox vol met mailtjes van woedende D66'ers. En als ik in deze krant de lof zong op het PVV-programma, gloeide mijn timeline niet veel later rood op van opwinding over zoveel infamie.

Kennelijk moet je als partijlid je verstand bij de deur afgeven. Want welke rechtgeaarde zelfdenker zit de confectie-ideologie van een partij nu wel als gegoten? Ondertussen komen onze bestuurders wel mooi uit het meest volgzame deel van die pakweg 300.000 partijslaven die Nederland kent. Ja, u leest het goed: slechts 1 op de 50 Nederlanders is lid van een politieke partij. Als de vakbeweging met minder dan anderhalf miljoen leden in crisis verkeert, hoe erg is het dan gesteld met politieke partijen als de PvdA, met 54.000 leden, of het CDA, met 61.000 leden?

Het is een politicologisch cliché: partijen zijn verworden tot cynische banenmachines. Inzet, passie, conformisme en zitvlees worden beloond met een plaatsje in de banencarrousel van de partij. Onze stem dient slechts ter legitimering van hun carrière. En dan kijk je toch met andere ogen naar die frisse jongens en meisjes die tijdens verkiezingsnacht met rode wangetjes om de Grote Leider cirkelen.

Het feest der democratie is vooral hun feestje. Particratie wordt het ook wel genoemd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden