Plus

Paroollezers over Klein geluk: 'Weemoed, een lach en traan'

Van krullen tot koffiehuizen, van bioscopen, haringkarren en kroketten tot Sientje Abram - de rubriek Klein geluk van Guus Luijters maakt bij lezers herinneringen los.

Amsterdam, 1959, kinderen vermaken zich met Chinese magische borden van de Yonge Yonge rage. Beeld Hartkamp/Spaarnestad

Filterkoffie

Aan het bezoeken van koffiehuizen bewaar ik goede herinneringen. In de schoolvakanties mochten mijn broer Ton en ik vaak mee met onze vader Nol. Hij was uitvoerder, zeg maar meewerkend voorman, bij 'de koninklijke kwekerij Moerheim' van de beroemde Mien Ruys. Bij Moerheim kreeg hij begin jaren zestig een VW-bus tot zijn beschikking. 's Ochtends haalde hij zijn collega's op, waarna ze op pad gingen naar de klanten op 'de goudkust', in Bloemendaal of Wassenaar. Onderweg werd steevast gestopt voor een bak koffie.

De sfeer in de koffiehuizen was altijd gemoedelijk en zonder pretenties. Al vele jaren kom ik niet meer in koffiehuizen, maar op mijn werkplek (de schooltuin) wordt die sfeer van toen regelmatig opgeroepen. Mijn twee collega's en ik beginnen dagelijks om half acht, wij zetten filterkoffie en regelmatig stroomt onze kantine vol met jongens van de gemeentelijke groenploeg, leveranciers en incidenteel aanwezige werklieden (altijd mannen). Er wordt dan heel wat gedold en gelachen.
Bert Belmon, Amsterdam

Ome Joop

Alweer een leuk stukje over haringstallen! De (hand)kar van 'die Schele' is destijds gekocht door een Volendammer nadat ome Joop, want dat was dus 'die Schele', het wel mooi vond. De man is 85 geworden en tot ver in de zeventig nog bijna dagelijks met haring in de weer geweest.

In de Tweede Wereldoorlog zat hij vast in een concentratiekamp en het behoeft geen betoog dat zijn liefde voor de Duitsers niet groot was. Duitse toeristen die een echte haring boven hun mond wilden houden, kregen er steevast één die vlak onder het staartje bijna doorgesneden was. En, tja, dan valt zo'n haring weleens op een glimmende Duitse schoen.
Gerard Kuijpers, Amsterdam

Splijtende trek

Kroketten... of croquetten, zoals ze bij Holtkamp zeggen! Van splijtende trek had ik nog nooit gehoord, maar ik herken wel degelijk het 'meteen en wel nu'-gevoel! Als je een keer in de buurt bent Guus: ik heb altijd kalfskro... oh, pardon...croquetten in de diepvries liggen.
Marjon Boost, Amsterdam

Uitstapjes met mijn moeder

Een kort berichtje uit de VS om te laten weten hoe ik geniet van uw columns. Ik kom zelf oorspronkelijk uit Zaandam en ken Amsterdam slechts van uitstapjes met mijn moeder om nieuwe schoolkleren te kopen. Later af en toe naar de shows van Wim Sonneveld en Toon Hermans in Carré. Door uw columns leer ik veel en ik lees ze met veel plezier.
Johanna Orndorff-Hermarij, Cincinnati

Te onopmerkzaam

Beste meneer Luijters, u hebt me blij gemaakt. Ik ben van uw leeftijd, maar woon niet in Amsterdam en er gaan daardoor dingen in uw schrijfsels aan me voorbij omdat ik de stad niet ken zoals u. Maar er zijn ook een heleboel oh ja's, en het besef kwam dat ik toch wel oppervlakkig en te onopmerkzaam door het leven ben gegaan. Dank dus voor mensen als u, die wel om zich heen hebben gekeken en mij nu aan het lachen (en denken) hebben gekregen. Uw Klein geluk mag u best een 'groot geluk' noemen.

Anna van Toever, Heemstede

Weeïge geur

Het stukje van Guus Luijters over de Amsterdamse krullen was voor mij een feest van herkenning. Ik ben in 1944 geboren en woonde in mijn jeugd op de Schinkelkade. Op de kruising met de Sluisstraat lag - en ligt - een pleintje dat wij 'de hoek' noemden.

Een mooie uitdaging voor ons kinderen was het beklimmen van de krul. Ik was een jaar of acht toen het mij lukte. Het gevoel van triomf, vermengd met de weeïge geur van urine, staat mij nog steeds voor de geest.
Jan Hendriks, Amsterdam

Nagenieten

Drie jaar geleden ben ik - geboren in de Hongerwinter van januari 1945, opgegroeid op het Waterlooplein - verhuisd naar Hengelo. Ik koester mijn herinneringen aan het Amsterdam van vroeger. Juist daarom lees ik altijd met veel genoegen de column van Guus Luijters. Het zijn al die kleine dingen die voor mij heel herkenbaar zijn. Ik hoop dan ook dat hij er nog lang mee doorgaat, en ook dat er een boekje van gemaakt wordt, zodat ik er van kan nagenieten.
Hans Hoes, Hengelo

Mooiste zin

Graag wil ik Guus Luijters bedanken voor de mooiste zin van de zomer: 'We kochten daar wat je zoal koopt in avondwinkels: gezouten pinda's, twee dure flessen goedkope wijn, een blikje schelvislever, een pakje toast.'
Martijn van Lith

Al die vermoorde kinderen

Net terug van vakantie, kwam ik het stukje over Sientje Abram tegen. Ik herkende haar naam direct, natuurlijk van Guus Luijters' Sterrenlied. Ik voel mij op twee manieren met haar verbonden. Ik ben geboren op 27 augustus l931, dus even oud als zij. Meer nog doet zij mij aan mijn Joodse vriendinnetje in de Uiterwaardenstraat denken. In 1943 was ik elf jaar, en Carla Pais vijf. Wij speelden samen o.a. schooltje, met een hele stoet poppen en speelgoedbeesten.

Na de grote razzia van 20 juni 1943 bleef hun huis leeg achter, en na de oorlog kwam niemand van de familie terug. In het boek In memoriam kon ik Carla Pais niet vinden. Pas dit jaar ben ik ertoe gekomen om contact op te nemen met het Joods Historisch Museum. Uiteindelijk vonden ze een Carla Parser, die aan het begin van de Uiterwaardenstraat woonde, geboren 1-3-1938 te Amsterdam en vermoord in Sobibor op 4-6-1943.

Onwillekeurig denk je : zou mijn vriendinnetje het toch overleefd hebben? Zo eindigt elke vraag met nieuwe vragen.
J.B.E. Klein-Penters, Aalten

Harinkie

Een aanvulling op Klein geluk. Decennia stond er een haringkraam achter het Rijksmuseum, bekend om z'n lekkere haring. Totdat hij weg moest vanwege de verbouwing van het museum. Anderhalf jaar geleden is deze kraam weer teruggekomen, voortgezet door de zoon en dochter, nu op de Amstelveenseweg, op het pleintje waar Amstelveen aan Amsterdam grenst. Ga er maar eens een harinkie halen.
Kees Ruig, Malden

Nooduitgangen

Dat het Prinsen Theater, de Edison en het Rozen-/Asta Theater niet in Guus Luijters' rijtje van verdwenen bioscopen staan, is voor mij het bewijs dat hij geen kind van de Jordaan is. Het Prinsen Theater werd 'het vlooientheater' genoemd. De nooduitgangen zaten aan de kant van de Leliegracht en met enige vaardigheid was het mogelijk die deuren van de buitenkant open te maken om zo gratis en voor niks van de film te kunnen genieten.
Ruud van der Roest

Tonen zo zuiver

Met ontzettend veel plezier lees ik Klein geluk. Ik wil niet flauw zijn, maar ik moet Guus Luijters even verbeteren. Met tonen zo zuiver als goud in het Angelus moet zijn: Met tonen zo zuiver en hel. Ja, ik ben een senior en heb al dit soort liedjes vroeger thuis tijdens de afwas gezongen, van ons volkslied tot en met Kun je nog zingen, zing dan mee!
Ingeborg Brounts, Amsterdam

Toen alles beter was

Als ik de dagelijkse stukjes Klein geluk lees, komt er een gevoel van blijdschap over me, een lach en een traan, weemoed en verlangen naar vroeger toen 'alles beter was'. Ik wens Guus Luijters een lang en gezond leven toe - en blijf schrijven!
Marcel Bosma

Schrijver Guus Luijters schrijft voor Het Parool dagelijks over 'klein geluk' in de stad. Op de site van de krant verschijnen zijn teksten eveneens.

De columns van Guus Luijters zijn vanaf zondag in boekvorm te krijgen. Guus Luijters: Klein geluk, Uitgeverij Nieuw Amsterdam, €19,99

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden