PlusFilmrecensie

Park: pijnlijke parade van uitzichtloosheid in Athene

Park is met zijn overtuigende portret van toekomstloze jongeren in Athene een woedende aanklacht tegen wanbeleid. De ruïnes in het vervallen olympisch dorp waar de jongeren rondhangen staan symbool voor de ineenstorting van het moderne Griekenland.

Gefrustreerde spelletjes in een troosteloos decor lopen makkelijk uit de hand in Park.Beeld Park

Stadspromotors die de Olympische Spelen binnen willen halen, moeten eerst Park zien. Debuterend regisseur Sofia Exarchou gebruikt het voormalige olympisch dorp in Athene als desolaat decor voor een verhaal over jongeren in een uitzichtloos bestaan.

De glanzende stadions, zwembaden en verblijfplaatsen van de Spelen van 2004 zijn nu een verlaten, verveloos niemandsland, met onkruid tussen gescheurd beton.

Destructief gedrag
Op deze unheimische plekken waar Atheense burgers niets te zoeken hebben, brengen hangjongeren verveeld hun dagen door. Getroffen door de crisis slijten ze hun dagen, werkloos, zonder uitzicht op verbetering.

Met veel handcamera, de stijl van realistische films, portretteert Park het rondhangen in het olympisch dorp, waar zij flirten, ruziemaken, vechten en vrijen.

Dat gaat niet zachtzinnig: wie een spelletje verliest, wordt op blote voeten een gravelbaan opgejaagd of moet als een hond over de vloer kruipen.

De strekking: sociale frustratie leidt tot des­truc­tief gedrag, zoals bij de jongen die de ventielen uit de banden van een motor draait. De berijder maakt een lelijke smak als hij optrekt.

Façade
Exarchou werkte met professionele acteurs en jongeren zonder acteer­ervaring. De 17-jarige Dimitris (Dimitris Kitsos) woont bij zijn gescheiden moeder. De jongen mag even werken in de marmerwerkplaats van haar nieuwe vriend, maar die blijkt grillig.

Na zijn ontslag begint Dimitris gefrustreerd een relatie met de dolende Anna (Dimitra Vlagopoulou), op basis van weinig meer dan vreugdeloze seks. Dat Anna littekens heeft, doet een achtergrond van geweld of zelfverminking vermoeden.

Park

Regie Sofia Exarchou
Met Dimitris Kitsos, Dimitra Vlagopoulou
Te zien in Eye

De relatie is even perspectiefloos als de Griekse economie. Kijk wat er is overgebleven van de glanzende façade waarmee Griekenland in 2004 de wereld begoochelde, schreeuwt Park ons toe.

Gescheiden werelden
Zoals de Akropolis het symbool is van de verdwenen klassieke beschaving, zo staan de ruïnes in het vervallen olympisch dorp symbool voor de ineenstorting van het moderne Griekenland. Een verloren generatie jongeren betaalt de prijs voor de hoogmoed van de Griekse elite.

Park is met zijn overtuigende portret van toekomstloze jongeren een woedende aanklacht tegen wanbeleid. Pijnlijk om te zien hoe de toeristen in Griekenland en deze jongeren in volkomen gescheiden parallelle werelden leven.

Dimitris' handelswijze jegens een toerist aan het einde van de film valt niet goed te praten, maar is niet onbegrijpelijk in het licht van zijn torenhoge frustraties en uitzichtloze situatie.

De Griekse VVV zal niet blij zijn met Park. Wie achter de vakantiefolders wil kijken, weet waar hij moet zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden