Paolo Contes psyche

Is het nadrukkelijk suggereren dat iets kunst is voldoende om het ook kunst te laten zijn? Dat is de vraag die zich telkens weer opdringt bij het luisteren naar Paolo Conte, de Italiaanse mompelaar achter de vleugel. Voor zijn teksten heeft hij in zijn geboorteland al een eredoctoraat gekregen. In Frankrijk ontving hij een hoge onderscheiding in de kunsten en letteren.

Tegelijkertijd gaat hij in zijn muziek geen open deur uit de weg. Psiche heet Contes nieuwe album, waarop een hoge graad van fraai verpakte abstractie, moeiteloos samengaat met de suggestie van diepte. En in het voorjaar komt de Italiaan voor drie concerten naar Nederland.

''Psiche is de titel van één liedje op mijn album,'' zegt de zanger. ''En in eerste instantie zeker niet bedoeld als overkoepelend thema voor de hele plaat.
Maar toen die af was zag ik opeens allerlei inhoudelijke lijntjes tussen de songs. En ze komen uiteindelijk toch allemaal voort uit dezelfde geest; dezelfde 'psiche', zoal het in het Italiaans heet.''

In de hoek van zijn Parijse kleedkamer staat een tas van Giorgio Armani. Stijl is altijd de kracht geweest van de voormalige advocaat uit het Noord-Italiaanse Asti die in zijn studietijd als liefhebberij jazz speelde aan de piano en in de jaren zestig liedjes schreef voor Italiaanse popsterren als Adriano Celentano en Patty Pravo.

In de jaren zeventig begon hij zelf liedjes op te nemen, begin jaren tachtig brak hij door in Frankrijk. In 1988 haalde hij de Nederlandse top 10 met het zwaar op Ravels Bolero leunende liedje Max en in de twee decennia die volgden, bleef hij volle zalen trekken.

Zijn teksten zijn vaak als één enkel stilstaand beeld uit een film waar je de rest van het verhaal bij mag verzinnen. Of een detailfoto, zo uitvergroot dat het een abstracte indruk maakt. ''Zo wil ik het ook. Dat is wat film en muziek voor mij gemeen hebben: met een enkel fragment kun je heel veel vertellen. In ieder detail ligt het universele besloten.''

Hij wordt wel met Leonard Cohen vergeleken, al is Conte aanzienlijk 'aardser'.
Maar de Italiaan zegt wel trots te zijn op de vergelijking. ''We schrijven beiden waarachtige, tijdloze songs. Iemand anders die ik bewonder is Randy Newman. Toegegeven, mijn recente liedjes hebben niet meer die scherpe ironie van zijn songs, maar veel van mijn oude werk is een stuk ironischer. Ik geloof wel dat ik wat milder geworden ben.

Conte heeft zich altijd laten inspireren door het Parijs van de jaren twintig, de vroege jazz en de literatuur uit die tijd: Hemingway, Scott Fitzgerald.
Ooit was jazz amusementsmuziek. Dansmuziek. Daarna werd het steeds meer iets voor een culturele elite. ''Ik hoop dat dat er bij mij allebei in zit. Maar de jaren twintig jazz had wel degelijk ook een intellectuele diepgang. Al zat die veel meer onderhuids.'' (PETER BRUYN)

Paolo Conte is op 24 maart 2009 in Carré, Amsterdam. www.theatercarré.nl

Psiche heet Contes nieuwe album, waarop een hoge graad van fraai verpakte abstractie, moeiteloos samengaat met de suggestie van diepte. Foto ANP/Rick Nedersigt Beeld
Psiche heet Contes nieuwe album, waarop een hoge graad van fraai verpakte abstractie, moeiteloos samengaat met de suggestie van diepte. Foto ANP/Rick Nedersigt
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden