Overvallers bezoeken huis Osdorp andermaal

AMSTERDAM - Ilse de Vries werd met veel geweld overvallen in haar huis in Osdorp. De politie was vooraf gewaarschuwd, maar zei dat ze er niets aan kon doen.

Gewoon, een eengezinswoning in De Aker, Osdorp. Ilse de Vries staat in de badkamer. Haar partner doet beneden de deur open om de honden uit te laten.

''Ze begon meteen te gillen. In een reflex ben ik naar beneden gerend, mijn handdoek nog om. Er stonden twee mannen in onze hal, één met een pistool, die ander met een mes. Maar dat zag ik toen niet. Ik wierp me op één van die jongens. De ander richtte zijn pistool op me en riep: ik schiet je hartstikke dood! De jongen met het mes stak me drie keer in mijn rug. Daarna vluchtten ze.''

Drie weken voor de overval was er al bij De Vries ingebroken. ''Dat was niet de eerste keer hier in de buurt. Dus ik dacht meteen: actie ondernemen.'' Ze beveiligt haar huis met prikkeldraad, een alarmsysteem en ook maar meteen cameratoezicht. ''We waren bang, en we wisten zeker dat ze zouden terugkomen. Ze hadden onze autosleutels meegenomen en de kluis in de voortuin achtergelaten. Waar trouwens niks van waarde in zit, ik gebruik die kluis alleen om diploma's en paspoorten in op te bergen.''

''Kort daarna gingen wij met vakantie. Toen we terugkwamen, zag ik het meteen: ze waren weer langs geweest. Eerder al hadden ze in onze auto gezeten, maar die kon er niet uit. De buren hadden hem klem geparkeerd voor me.''

Ze keek de camerabeelden na. ''En ja hoor, er hadden twee mannen voor onze deur gestaan.'' Een vrijdag daarop belde de buurvrouw. ''Dat we niet open moesten doen, dat er weer twee kerels bij ons voor de deur stonden.''

Na de overval keek Ilse de Vries haar eigen camerabeelden er op na. ''Die jongen die vrijdag aan de deur stond, is dezelfde als één van de overvallers.'' De Vries is vooral verbijsterd. ''Ik had beelden van die twee keer dat ze aan mijn deur stonden, na de inbraak. We wisten dat ze terug zouden komen. Maar met die eerdere beelden heeft de politie nooit wat gedaan. Te weinig capaciteit, geen tijd.''

''Ik snap dat wel hoor. Ik snap wel dat mensen bij de politie hun best doen. Dat er agenten bij De Bunker hier in Osdorp moeten staan, en er niet altijd genoeg over zijn voor in de wijken. Maar als ze alleen naar die beelden hadden gekeken. En waren gaan posten. Alleen dat. Dan hadden zij een 'heterdaad' gehad. En ik geen steken in mijn rug. Had die kogel dan echt door mijn kop moeten gaan?'' Ze verzucht: ''De buurtregisseur moet in de wijk komen, en niet drie kilometer verderop een bureau hebben.''

De politie stelt zelf dat er wel is gekeken naar eerdere beelden, maar dat niet te verwachten was dat zoiets kon gebeuren.

De Vries kreeg een belletje van de burgemeester. Via een voicemailbericht wenst hij haar veel sterkte toe. ''Heel netjes, natuurlijk. Maar ik zie liever dat we in dit stadsdeel erkennen dat we een probleem hebben. Dat er een groep jongeren is, zonder toekomst, zonder uitzicht, van wie de ouders op een uitkering zitten van iets meer dan duizend euro. Terwijl die jongens jassen willen dragen van zeshonderd euro. En dat doen ze dus ook. Ze gaan ver, hoor, al is het voor honderd euro. Ik bedoel: wij zijn gewone tweeverdieners in een eengezinswoning. Ik ben toch geen miljonair? Anders had ik toch niet hier gewoond?'' (MAAIKE SCHOON)

Ilse de Vries is niet de echte naam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden