Plus

Overgeleverd aan de wetten van het wellnesscentrum

Massih Hutak Beeld Robin de Puy
Massih HutakBeeld Robin de Puy

Nadat ik het houten voetenbad tot de rand gevuld had met heet water deed ik er zeezout bij. Twee keer de toegestane hoeveelheid, want ik kom uit Noord. Mijn badjas zat los, maar mijn blauwe Ajaxbroekje, nog nat van de jacuzzi, zat strak.

Ik wilde naakt achterover gaan liggen maar er was niemand die me kon zien en dat zou zonde zijn. De andere optie was om weer via de massagestoelen naar de sauna te gaan, maar maandagochtenden zijn er om sleur te doorbreken, dus ik daalde neer op de ligstoel.

Beide voeten verdwenen in de emmer en eventjes dacht ik dat ik ze nooit meer terug zou zien. Op het bord boven de kraan stond 'vullen met warm ­water'. Niet gelezen.

Aangezien ik geen kleine bitch ben, liet ik mijn voeten branden en hoopte op redding van het zeezout. Ik merkte er niets van en voelde me opgelicht. Rechts stond een apparaat met thee en links een stapel tijdschriften.

Het meisje achter de balie had mij op het hart ­gedrukt om met een kopje Aziatische powerchai vooral ook even op het dakterras te gaan kijken. Ik pakte de tijdschriften. De keuze was tussen een Men's Health met een kast op de cover of de Harper's Bazaar met Katja en Birgit Schuurman. Het werden de zusjes.

Hoofdredacteur Cécile Narinx luidde de liefdeseditie van haar blad in met een voorwoord over solidariteit. Ze verwees naar een styliste met de tatoeage 'Be kind' op de arm.

Het had haar aan het denken gezet: we moesten aardiger zijn voor elkaar en mode moest eerlijker gemaakt worden, mits mooi en hip. Daar was ik het natuurlijk roerend mee eens, al koester ik een gezonde scepsis tegenover adviserende tatoeages én tegenover eerlijke mode.

Toppunt van solidariteit zou zijn als mevrouw Narinx deze stevige, bebaarde man met gemillimeterd haar in zijn natte Ajaxbroekje laat schitteren op de omslag van haar tijdschrift. Of in een gouden Gucci-speedo. Zolang mijn borsthaar maar zichtbaar is, ik ben niet moeilijk. Tijdens het douchen hield ik mijn broekje aan. Er was nog steeds niemand.

De masseuse vroeg of ik even geduld had. Ik las de Linda over kinderloze BN'ers uit en kreeg spontaan de ambitie om spa's te recenseren voor het blad. Het meisje achter de balie vertelde mij dat India, Pakistan en Afghanistan behoren tot één land, dichtbij Israël.

Tegenspreken had geen zin. Ik was overgeleverd aan de wetten van het wellness­centrum, waar de waarheid zich bevindt ergens tussen de vrouwentijdschriften en het zeezout.

Rapper en schrijver Massih Hutak (25) schrijft elk weekend een column voor Het Parool. Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden