Ouders zamelen geld in voor verdwenen Sophia

De Amsterdamse Sophia Koetsier (22) verdween spoorloos in een wildpark in Oeganda en de zoekactie stopte na anderhalve week. Haar ouders zamelen geld in om verder te speuren.

De ouders van Sophia zamelen geld in voor de speurtocht naar hun dochter Beeld Eva Plevier

Na een stage en rondreis door Oeganda zou Sophia Koetsier terugkeren naar Nederland voor haar bachelordiploma geneeskunde. "Ze mailde nog met de vraag of we op vrijdag de dertiende wel bij de uitreiking wilden zijn," zegt haar moeder, Marije Slijkerman (59). "Ik mailde terug: 'Natuurlijk.' Want wat kan er nou misgaan?"

Op een grote kaart van Oeganda wijst ze de hoofdstad Kampala aan, waar Sophia acht weken werkte in een ziekenhuis. Op een foto legt de blonde Sophia in witte doktersjas een infuus aan. "Ze is leergierig en enthousiast, maakt makkelijk contact en deed erg haar best om een woordje Luganda te spreken. De marktkoopmannen hadden haar een bijnaam gegeven, zoiets als 'morning sunshine' vanwege haar brede lach en geklets."

Manische episode
Op 28 oktober arriveerde Sophia met haar reisgenoten in nationaal park Murchison Falls in het noordwesten van Oeganda. Na een boottocht belde ze rond drie uur haar moeder, die op dat moment zelf in Oeganda was voor vakantie. Ze vertelde dat ze het idee had dat ze door een soort sprookjesland gleed. "Ik dacht: die heeft het geweldig naar haar zin," zegt Slijkerman. Aan het eind van de middag zei Sophia tegen haar reisgenoten dat ze even naar de wc ging. Sindsdien ontbreekt elk spoor.

De reisgenoten hadden al gesignaleerd dat Sophia was veranderd. Ze sliep niet meer, praatte snel, was hyperactief. Een overdaad aan prikkels in combinatie met weinig rust heeft haar al eerder in zo'n manische episode gebracht. De reisgenoten belden Sophia's moeder met hun zorgen. "Ze kan er op zo'n moment niet tegen als mensen zich zorgen om haar maken, dat werkt als een rode lap op de stier, dus ik zei dat ik even na zou denken over wat te doen. Maar toen ik ze eindelijk te pakken kreeg, was Sophia al ruim twee uur verdwenen."

Duikers
Na het alarm gingen parkwachters op zoek, de politie kwam erbij. Duikers doorzochten de rivier, speurhonden en een helikopter hielpen mee. Een Nederlands team bracht een drone. De zoekteams vonden een waterfles met afval, een klein etui, een half bankbiljet ter waarde van een kwartje, Sophia's zwarte zonnebril en reepjes stof, afgescheurd van een van haar broeken, keurig vastgeknoopt aan takjes, alsof ze een spoor had uitgezet.

Vader Gerard Koetsier (70) zat in Nederland. "Je kunt alleen maar wachten, dat is ellendig. En dan zijn er de telefoontjes. De ergste zijn de goedbedoelde adviezen en sommige mensen condoleerden ons al. Media meldden dat ze zou zijn opgegeten door een wild dier. Je reinste kletskoek was het."

In slaap gesust
Na anderhalve week konden de zoekteams niets meer doen en Sophia's moeder vloog terug naar Nederland. "Je zit in een soort verdovingsroes, met de gedachte: straks gaat de telefoon en zegt ze: 'Ik ben het zat, wil je me komen halen?' Eenmaal thuis is het alsof je jezelf in slaap sust. Je wacht, maar na twee maanden denk je: hoe lang nog? Opeens schiet je wakker. Er móét gewoon gezocht worden."

Koetsier: "Dan ga je een plan bedenken en begint de trein langzaam te rijden. Toen kwamen de stichting, de website en er komt geld binnen, maar nog niet genoeg. Waarom niet al na een week? Je weet gewoon niet wat je moet doen."

Sophia doorliep het Vossius Gymnasium, speelde basketbal, roeide bij Nereus, deed aan jeugdtheater. Slijkerman: "Haar vriendinnen denken ook dat ze weer opduikt, daar zijn ze heel stellig in. Iemand stuurde me een berichtje over een man die na 3,5 jaar opdook in Brazilië. Ik realiseer me heel goed dat wonderen buitengewoon zeldzaam zijn, maar ze gebeuren wel en daar hou ik me aan vast."

Sophia Koetsier Beeld /

'Familie is aangewezen op wilskracht en eigen budget'

Nikki van Passel helpt bij de zoekactie en voert het woord namens Sophia's ouders. Eerder werkte zij al samen met de families van de vermiste meisjes Lisanne Froon en Kris Kremers. "Als je verder wilt zoeken, ben je als familie aangewezen op je eigen wilskracht en budget, want Nederland heeft niet de bevoegdheid zomaar ergens dingen te onderzoeken. Ook bestaan er twee juridische statussen bij vermissing: een vrijwillige en een onvrijwillige verdwijning. Bij het laatste is sprake van strafbare feiten. Deze zaak wordt gezien als een vrijwillige verdwijning, hoewel ze medisch eigenlijk ontoerekenings- vatbaar is. Daardoor blijven potjes dicht die wel open gaan bij een onvrijwillige verdwijning."

"Ze moet ergens zijn. Daarom starten we het onderzoek eigenlijk helemaal opnieuw. Zijn er nog sporen te vinden, dingen uit te sluiten? Je hebt budget nodig voor een zoekteam dat die kant op kan met mensen die weten wat ze aan het doen zijn. Mensen die eerder onderzoek hebben gedaan of een opsporing, die bekend zijn met plaats delict en forensisch onderzoek."

"Je wil iemand die kan zeggen:'Dit zijn geen menselijke resten van botten, maar van dieren.' Daar heb je apparatuur voor nodig, er worden reiskosten gemaakt, je moet verzekeringen afsluiten en om alles en iedereen heen moet je voor veiligheid zorgen. Het is wel in een wildpark. En dan hebben we het nog niet over eten, drinken, vervoer en vaccinaties. Het absolute minimale bedrag is 1,5 ton."

"Vanuit Nederland is zo'n zoekactie niet te doen, je moet ernaartoe, het is een ontwikkelingsland. Er is geen landelijke tv-zender, je moet die dorpjes af. Je moet posters onder de neus van dorpsoudsten duwen. Die bereik je niet zomaar via sociale media."

www.findsophia.org
Giften: NL34 RABO 0169 9179 32

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden