Column

Oude vrienden

THEODOR HOLMAN

Wanneer je iets ouder bent, overkomt het je dat je vrienden van vroeger tegenkomt, en dat dit je... ontroert. Die kleine ruzie, dat rare gesprek van dertig jaar geleden doet niet meer ter zake. Maar dat je elkaar weer ziet, dat raakt je hart.

Je ziet dat de ander totaal, maar ook weer helemaal niet is veranderd.

Je zit onmiddellijk in dezelfde taalkring. Zonder iets te hoeven uitleggen, begrijp je elkaar.

Zoiets gebeurt ook tussen Wilders en Rutte.

Ze kennen elkaar. Ze hebben elkaar bestreden. Ze hebben naast elkaar gezeten, dezelfde politieke kleur omarmt. Ze zijn gescheiden en nu komen ze elkaar weer tegen.

Daar zit geen vijandschap meer. Beiden koesteren zich in de warmte van een gedeeld verleden, gesteund door een geheugen dat hun al dan niet bewust in de steek laat. Enigszins als een echtpaar dat tien jaar geleden is gescheiden en elkaar weer op een feest tegenkomt. Je kijkt eerst langdurig naar elkaars partner, dan begin je te praten, en al snel merk je dat je het weer goed met elkaar kunt vinden.

Rutte en Wilders waren beiden idolaat van Bolkestein. De één als jong apie, de ander als medewerker. Jonge apies winnen zo'n strijd, maar bewaren een vorm van respect tegenover de aap die het dichtst bij de oude alfa Frits stond.

Twee werknemers die praten over de oude directeur met z'n rare streken.

Kortom: Mark Rutte en Geert Wilders kennen elkaar goed, beter dan men denkt. Ze spreken elkaars taal. En ik bedoel niet de woorden die worden uitgesproken, maar juist de taal van het achteloze gebaar, van de opgetrokken wenkbrauw, de ironische zinswending en de opeens opengesperde neusvleugels.

Het is een taal die door de anderen wordt onderschat.

Mark en Geert weten dondersgoed waar ze vandaan komen en hoe hun beider partijbaronnen denken. Mark heeft het wat dat betreft moeilijker dan Geert. Maar die partijbaronnen zijn niet gek; waar iedereen gedwongen was te luisteren naar Geert, zal Geert luisteren naar de VVD. Daar kan hij namelijk zijn gram halen.

Als Maxime Verhagen niet meedoet, komt hij straks in een dead-end street terecht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden