Oud-medewerkers over V&D: 'Ik moet nog vaak aan die tijd denken'

V&D heeft woensdag uitstel van betaling gekregen. Ooit was Vroom & Dreesmann hét warenhuis van de middenklasse. Vier oud-medewerkers vertelden eerder dit jaar in Het Parool over hun tijd in de Kalverstraat en hun gevoel over de winkel nu. Lees de portretten hieronder terug.

Als achttienjarige adviseerde Levy Janssen over de juiste bh-maat. Beeld Dingena Mol
Swaan Levy Janssen (37) was in 1995 verkoopster

Na haar eindexamen wilde Swaan Levy Janssen geld verdienen om op reis te gaan. 'Via het uitzendbureau kwam ik op gesprek bij V&D en zo mocht ik in de Kalverstraat aan de slag, bij de afdeling lingerie, huishoudelijke artikelen en kinderkleding. Je moest zo'n bedrijfsrok aan, maar die maakte ik altijd een stuk korter. Daar waren ze niet blij mee.'

Tegenwoordig werkt Levy Janssen er om de hoek. 'Ik moet nog vaak aan die tijd denken, als ik er langs loop. Voor mij was het een tijdelijk baantje, ik wist dat ik uiteindelijk zou gaan studeren. Maar destijds was het voor mij een hele openbaring: dit doen mensen dus elke dag!'

Als achttienjarige adviseerde Levy Janssen over de juiste bh-maat. 'Ik weet nog heel goed dat ik me erg vereerd voelde dat ik mocht helpen. 'Er kwamen behalve dames ook veel heren, om een bh voor hun vrouw uit te zoeken. 'Ze wisten zelden welke maat ze moesten hebben. 'Zoiets als jij,' zeiden ze dan. En wat ik nooit zal vergeten was de transgender die verlegen en met scheve pruik en slechte make-up bij mij aan de kassa kwam en vroeg of ik wilde helpen met het uitzoeken van lingerie.'

Om alles rond de feestdagen soepel te laten verlopen kreeg het personeel een inpakcursus. 'Daar heb ik nog steeds veel aan. Je leerde ook hoe je met mensen moest omgaan, het was natuurlijk vaak druk in de winkel en dan werden mensen ongeduldig.' Ze komt nog met enige regelmaat in het warenhuis. 'Dan ga ik even langs in mijn pauze. Het is echt een icoon, maar veel spullen staan wel rommelig door elkaar. Het zou wel helpen als ze de inrichting zouden aanpakken.'

Binja Mager (31) was in 2000 horecamedewerker



De broodjes waren heerlijk, maar aan de achterkant van de keuken kon je beter niet komen. Binja Mager werkte zo'n vijftien jaar geleden bij La Place op de Kalverstraat. De smakelijke geur van de pizza's herinnert hij zich nog goed. Maar ook die van de spoelkeukens. 'Die lucht herken ik over dertig jaar nog.' Wie heeft er tijdens het winkelen niet geluncht bij het beroemde restaurant van V&D? 'Ik zat op de broodafdeling. Die broodjes, pizza's, taarten en koekjes bakte ik af. Getooid in een witte overall, met een soort suf marineachtig petje op en witte handschoentjes aan.'

Mager kwam bij toeval in de keukens terecht. 'Een maatje van me moest als taakstraf van Bureau Halt een dagje meewerken bij La Place. Die vond het daar zo leuk, dat hij me vroeg om er met hem te solliciteren.' Zo netjes als alles er in de winkel uitzag, zo'n rotzooi was het buiten het zicht van de klanten. 'Een smerige, droevige bende was het. Het warenhuis stond voor welvaart, maar daar zag je in de faciliteiten achter de schermen weinig van terug.'

Toch had hij het er goed naar zijn zin. 'Het was een fijn bedrijf. Ik werkte er met leeftijdsgenoten en we hadden veel lol. Alleen jammer dat je op een gegeven moment eten dat aan het eind van de dag over was niet meer mee naar huis mocht nemen.' Wat er volgens hem mis is gegaan met het beroemde warenhuis? 'Ze hebben een gemoedelijke, oud-Hollandse volkoren uitstraling. Maar de winkel hangt vol met spullen die je eigenlijk niet wilt hebben. Ik ben geen expert op modegebied, maar de paar V&D-broeken die ik heb, worden door mijn vriendin altijd afgekeurd.'

Niek de Haas (72) werkte van 1959 tot 1963 als decorateur



In 1959 ging Niek de Haas als broekie bij het warenhuis werken, toen nog bekend onder de volledige naam Vroom & Dreesmann. 'Het was mijn eerste baantje. Ik deed een grafische opleiding op de avondschool en overdag werkte ik bij de V&D, op de decoratieafdeling.'

De Haas begon als lakschrijver, en moest prijskaartjes maken. 'Dat gebeurde toen nog allemaal met de hand. We maakten ook alle affiches en decoraties voor de winkel en etalages. Die werden in het atelier getekend en vervolgens gezeefdrukt. Ik vond het een fantastische, spannende plek. Al die kwasten en verf, al die creatieve geesten. Ik heb er heel veel geleerd. Tegenwoordig komt alle reclame natuurlijk van zo'n bureau, maar vroeger deden we dat allemaal zelf. Dat is nu natuurlijk geen doen meer, met een penseel zelf affiches inkleuren. Maar je had het wel meer in de hand.'

'Toen ik in de Kalverstraat werkte, kreeg de hoofdingang een luchtdeur, zo'n deur die altijd open staat maar door luchtdruk koude en warme lucht gescheiden houdt. Dat was destijds echt een nieuwigheid.' Voor de aanleg van die luchtdeur werd er flink gehakt en gebroken, en kwam iemand op het idee om een tijdscapsule te begraven. 'Daar zouden ze opvallende artikelen uit het assortiment in doen. Ik ben benieuwd of ze het echt gedaan hebben, dan zou hij er intussen al ruim vijftig jaar liggen. Ik zou er best eens een kijkje in willen nemen.'

Vroeger stond het warenhuis in hoog aanzien, herinnert De Haas zich. 'Het kwam toen direct na de Bijenkorf. En als er toen problemen waren, hielden ze dat wat meer binnenskamers. Nu komt elk wissewasje op het nieuws. Dat zouden ze volgens mij beter niet kunnen doen.'

Anneke Koehof (71) was vanaf 1958 verkoopster



Anneke Koehof ging in 1958 aan de slag bij de accessoireafdeling van V&D. 'Op zaterdagochtend moest ik naar school, 's middags verkocht ik hoeden, sjaaltjes en ceintuurs aan chique dames en heren.' Vijftien was ze, en iets te ondeugend voor de nette winkel. 'Iets te eerlijk ook. Als een hoed niet goed stond, zei ik dat gewoon. Maar daar was mijn chef niet blij mee, het was niet goed voor de verkoop.' Als er beroemdheden aan haar balie kwamen, vroeg Koehof een handtekening. 'Die liet ik op school zien. Ik weet het nu nog: Conny Stuart, Mary Dresselhuys en Peter Faber.'

Eén van de zonen Vroom of Dreesmann - 'welke weet ik niet meer precies' - was behalve bedrijfsleider ook bedrijfsarts. 'Op een dag had ik me gestoten en moest ik bij hem komen. Het was erg deftig allemaal, een chic kantoor met duur tapijt. Maar hij was heel aardig.' Een tijdje later werd Koehof opnieuw ontboden. 'Hij vroeg me om bij de Galeries Modernes in de Reguliersbreestraat een nachthemd en een babydoll te kopen en van andere artikelen die in de reclame waren, moest ik de prijzen goed onthouden. Natuurlijk mocht ik niet laten merken dat ik van V&D kwam. Zo werd ik dus ingezet als bedrijfsspionne. Waarom ik? Ik denk dat ik er onschuldig uitzag, een keurig meisje, en ik kon heel aardig toneelspelen. Ik wist niet beter, ik was toen nog heel gezagsgetrouw. Mijn vader was woedend, toen ik het thuis vertelde. Maar niet zo boos dat ik ontslag moest nemen, iedere cent was thuis welkom.'

Koehof over V&D nu: 'Het was een warenhuis voor de middenklasse, dat is het nog steeds eigenlijk. Maar ze zijn niet met hun tijd meegegaan.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden