Plus Column

Orgasmerend struint ze door de stad

Roos Schlikker Beeld Oof Verschuren

"Oh my god, these are straws! Straws!" In Stach, een hippemensenwinkel met hippemensen-lekkeredingen in de categorie suikervrije rumbonenpopcorn, glutenloos bananenbrood en rauwe cacaoballen, staat een Engelse toeriste in de kassarij. Het kind heeft een extreem kort rokje aan en op haar snuit zijn donkere strepen aangebracht.

Laatst leerde ik van een visagiste dat dat shapen heet. Je maakt je gezicht optisch smaller door er nepschaduwen op te kwasten, zodat het lijkt of de jukbeenderen uitsteken en je onderkin non-existent is. Mits goed gedaan. In dit geval ziet het eruit alsof het arme kind bepoteld is door een schoorsteenveger.

Dat mag haar pret echter niet drukken. "O my god! Lauren! Look!" Haar enthousiaste Coronation Street-stem galmt door de winkel, terwijl ze met haar gellaknagel wijst naar een bakje stokjes. 'I like it when somebody gets excited about something.'

'It's nice,' schreef J.D. Salinger ooit en daar had de man gelijk in, maar om nu spontaan klaar te komen bij de aanblik van een bosje bamboerietjes gaat me ietwat ver. Haar vriendin Lauren, een spichtig onopgemaakt grietje, is het duidelijk met me eens. "Yeah yeah, Karen," bromt ze. Haar gezicht is niet geshaped, daar hangt een andere schaduw overheen.

Dat begrijp ik wel als ik bruistablet Karen aanschouw. Levenslust kan enorm doodslaan. Dat heeft het in ieder geval bij Lauren gedaan. Die bromt dat ze naar het Anne Frank Huis wil, maar Karen schudt wild haar hoofd. "I want fun. Fún! Let's go to the Bijenkorf. Daar hebben ze álles. Chanel, Louis Vuitton, Burberry. How amazing is that? Come ooooon. Kijk niet zo bloody serieus. We are in Amsterdam. Am-ster-dam! We gaan los!"

Ik heb met Lauren te doen. Niets is zo erg als verplicht hossen. Opgelegde vrolijkheid, de plicht het leuk te hebben, het kan zo tegenstaan als je domweg moe bent, niet helemaal in de stemming of een introverte bui hebt. Om op zo'n moment door een ander aan je haren uit het moeras te worden gesleept, is niets minder dan een kleine martelgang. Zeker als die ander continu orgasmerend met je door een vreemde stad struint.

Tegelijkertijd meen ik aan Karen te zien dat ze haar vrolijkheid extra aanzet, juist omdát Lauren niet meedoet. En hoe irritant haar hysterisch geloei ook is, daardoor ga ik een beetje van haar houden. Wie heeft nooit geprobeerd voor een ander slingers op te hangen, tegen beter weten in?

Schaterend sleurt Karen Lauren de winkel uit. "Paaartyyy!" brult ze. Het klinkt als een strijdkreet. Daar gaan ze. Karen, het confettikanon dat haar vriendin wil laten dansen door de straten. Lauren die niets liever wil dan even alleen zijn, onder een dekentje op de bank.

En ik kijk naar ze, een zak zeezoutchips in mijn hand, mezelf herkennend in beiden. Ik vraag me af of ze elkaar nog zullen vinden. 'People are always ruining things for you.' Dat schreef Salinger ook. Hopelijk krijgt dat hij dit weekend ongelijk.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden