Plus

Optimisme troef bij Keesiedive op het Singel

Keesiedive op het Singel is al drie decennia een begrip onder snorkelaars en duikliefhebbers uit het hele land. Specialiteiten: duikbrillen op sterkte en optimisme.

Kees Manders in de werkplaats van Keesiedive. 'Onzin verkopen we hier niet' Beeld Mats van Soolingen

Bij de voordeur van een pand op het Singel zijn twee zwemvliezen op de spijlen van het hekje geprikt. Daarboven wappert een vlag en een uithangbord. 'Keesie' staat erop.

Wie er weleens langskomt zal zich misschien hebben afgevraagd wat het verhaal achter deze gevel is. Dit dus: op deze prachtlocatie zit sinds 32 jaar Keesiedive. Een winkel voor duik-spullen in het algemeen en duikbrillen in het bijzonder. Een nichemarkt, en dat op zo'n plek.

De zaak wordt gerund door Maureen Sloove (49) en Kees Manders (68) - boegbeeld, oprichter en naamgever van de plek, steevast getooid met rood Cousteaumutsje. Een duikershandelsmerk. "Als ik geen mutsje draag, krijg ik hoofdpijn."

Zaak van malle pietje
Hun allermooiste onderwaterervaring moet die van 19 maart 2002 zijn geweest. Toen beloofden Kees en Maureen elkaar eeuwige trouw op de bodem van het Sloterparkbad. Een bruiloft in stijl. Sindsdien zijn ze altijd bij elkaar, in de winkel of daarboven, waar ze wonen.

Sloove: "We willen niet anders. Soms is Kees bezig in de werkplaats en ben ik in het kantoortje. Dat duurt misschien maar een paar uur, maar dan ga ik toch even bij hem kijken."

Op een duikforum schrijft ene Reinoud over Keesiedive: 'De eerste indruk is dat het lijkt op een zaak van malle pietje, maar hij heeft alles wat je zoekt, ook veel dingen waarvan je nog niet wist dat je ze zocht.' Malle pietje? Een beetje misschien, maar dan wel op een charmante manier. En sinds Maureen er rondloopt is het er een stuk netter geworden.

Huppelend
De werkplaats is verhuisd naar de kelder, de duikpakken hangen keurig in het gelid en honderdzestig zwembrillen zijn geordend op soort en sterkte. Manders: "Maar helemaal strak en opgeruimd zal het bij ons niet worden, dat zit niet in ons karakter."

De specialiteiten van het huis zijn duik- en snorkelbrillen op sterkte. "Uit het hele land komen mensen daarvoor hiernaartoe," zegt Manders. "We hebben zowel min- als plusglazen voor vijftien verschillende modellen op voorraad. En we hebben ons eigen merk zwembrillen met en zonder sterkte: Eyequa. Ogen, kwaliteit en aqua - snap je hem?"

"Maar we verkopen nog veel meer hoor. Vinnen, duikschoentjes, pakken - eigenlijk alles op duikgebied. Eén ding verkopen we niet: onzin. Negenennegentig procent van de mensen gaat hier huppelend de deur uit."
Bestellen kan ook via de webshop, maar dan krijg je Kees Manders er niet bij. De slogan luidt: 'Zoek je iets speciaals, Keesie heeft het!'

Een leven lang duiken
Manders maakt al duikmaterialen sinds 1972, rond 1980 begon hij ze te verkopen. Eigen materiaal, maar ook geïmporteerde spullen, voornamelijk uit Taiwan. Negentig procent van de duik­waar komt daar vandaan en Manders gaat er elk jaar naartoe om advies te geven in de fabrieken.

Bijna verteerd, maar zijn eerste duikspullen heeft Manders nog steeds Beeld Mats van Soolingen

Dat het mooi is onder water, had Manders al vroeg in de smiezen. Toen hij nog echt een 'Keesie' was, van een jaar of vier, ging hij met zijn oom mee naar Zuid-Frankrijk. Snorkelen. Het duikbrilletje heeft ie nog. Inmiddels is het bijna verteerd, maar gooi zoiets maar eens weg.

Bij zijn eerste blik onder de zeespiegel was Manders direct verkocht: "Ik bleef meteen uren in het water. Prachtig vond ik het: vissies, schelpies, ik zag het allemaal. Een hele wereld om te ontdekken."

Maar voor het échte ontdekken kon beginnen - van snorkelen naar duiken - moest hij geduld hebben: op zijn zestiende maakte hij zijn eerste duik. "Door mijn ervaring met snorkelen wist ik wel wat over oren klaren en dat soort dingen, maar het was wel amateuristisch. Samen met iemand die het ook leuk vond, heb ik een beetje uitgevonden hoe het moest, maar er waren nog geen echte lessen."

Meerval
Die eerste duiken vonden plaats in de Sloterplas. Manders: "Eng? Nee, ik kon aardig beredeneren waar ik mee bezig was. Maar de Sloterplas is uitgezogen, waardoor je onder water opeens een rand hebt waarna de echte diepte komt. Dan zie je even niks meer; schrikken is dat."

"Net als die keer dat ik een meerval van drie meter tegenkwam. Dat was vijftig jaar geleden. Samen met een vriend waren we naar het diepste punt gedoken - zo'n veertig meter. En opeens zie ik zó'n kop voor me: een meerval dus. Nu weet ik die geen kwaad in de zin hebben, maar toen... Nou ja, we hebben het overleefd."

Dat hebben ze. En zo'n grote meerval kwam hij er nooit meer tegen, maar in de loop van de jaren zag Manders nog veel meer bijzonders onder water in de Sloterplas. Restanten van een boerderij waar Napoleon eens geslapen zou hebben. En gasbellen die op tweeëndertig meter diepte uit de blubber komen geborreld, met netjes van algen eromheen. Soms knappen ze kapot, soms niet. Manders: "Een heel andere wereld. Het blijft betoverend."

Haaien
Na die eerste duiken volgden er nog meer. Veel meer zelfs: de teller staat op negenduizend duiken. Op zijn achttiende ging hij voor het eerst met zijn eigen autootje naar Zuid-Frankrijk voor het heldere water daar. Hij werd beroepsduiker en vloog met twee compagnons de wereld over voor allerlei klussen onder water. Een avontuurlijke tijd van lekkende olieleidingen repareren in de Arabische Golf en op honderdveertig meter diepte kabels verleggen. Een enkele keer zag hij haaien.

Manders: "Zolang ze gewoon om je heen zwemmen is het niet zo erg, maar zo gauw ze schokkerige bewegingen gaan maken, moet je opletten. Dan gingen we snel terug de kooi in tot ze wegzwommen. Ik was ook weleens te laat, maar dan kun je ook wel iets doen: een stomp op de neus en weg is ie.

Daarna opende Manders zijn eigen duikschool. Eerst stond hij alleen in de zaak, daarna met Sloove. Manders: "Ik heb dertig jaar les gegeven. Het leukst waren de mensen die eerst bang waren. Dat werden uiteindelijk de beste duikers." Sloove: "Of de cursist die voor de deur stond met een grote bos bloemen om te bedanken voor het vele geduld dat je met haar had gehad."

Duikvondsten
Vaste werknemer Daan (22, tevens duikinstructeur) helpt een klant met het passen van een nieuwe duikbril en snorkel. In de werkplaats onder de winkel duikt Manders met zijn arm een bak water in. Onderwaterloepen, die maken ze ook zelf. Er volgt een enthousiasmerende demonstratie om het verschil tussen de diverse soorten loepen te laten zien.

Aan klandizie geen gebrek - op deze doordeweekse ochtend komt klant na klant de winkel binnen. Maar het is ook weleens stil. Geen probleem, zegt Manders. "Als er geen klanten zijn, maken we spullen, zoals die onderwaterloep bijvoorbeeld. En we doen onderhoud aan duikmaterialen van klanten. We vervelen ons nooit."

Halverwege de winkel staat Manders nu bij een glazen vitrinekast met duikvondsten. Dromerig: "Kijk eens; een vijftiende-eeuws kannetje, hier in de gracht opgedoken. En hier: patronen uit de Tweede Wereldoorlog. Een schild van een schildpad. Mooi hè?"

Confucius
Vanwege gezondheidsredenen duikt hij niet meer in Nederland in het koude water. Geen Sloterplas meer dus. Met een dik pak en veel lood is dat te zwaar geworden. Manders: "Maar in tropisch water zoals bij Dahab in Egypte maken we nog wel rustige, niet te diepe kantduiken. Daar is het ook het mooist. En als duiken niet meer gaat, kan ik nog snorkelen: een prima alternatief."

Het is optimisme troef bij Keesiedive. En liefde. Manders heeft één boekje waar hij naar blijft grijpen: Chinese wijsheden van Confucius. "Daar staat zo veel zinnigs in. Ik ben een optimist: elke dag is een mooie dag, maar je moet het zelf zien. Zo benader ik mensen ook. Open, positief. Ik ga het gesprek aan, probeer het goede in mensen te zien. En veel lachen."

Toevallig of niet, het was Confucius die schreef: 'Hij die niet kan lachen, moet geen winkel beginnen.'

Medewerker Daan past een klant een nieuwe bril aan Beeld Mats van Soolingen
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden