Review

Opmerkelijk intieme ontknoping van een spectaculaire actiefilm ****

In de openingsceremonie voor de Olympische spelen in Londen begeleidde Daniel Craig als James Bond de Britse koningin per helikopter naar het stadion, waar hare majesteit en de geheime agent ogenschijnlijk per parachute hun entree maakten.

Berenice Marlohe en Daniel Graig bij de premiere van Skyfall in BerlijnBeeld getty

Het leek een reclamestunt voor Skyfall, waarin Craig voor de derde keer als James Bond aantreedt en paste prima in het extravagante eerbetoon aan de Britse populaire cultuur.

Met de stunt onderstreepten ceremonieregisseur Danny Boyle en de majesteit Bonds status als Brits instituut. Boyles collega Sam Mendes doet dat ook: zijn bijdrage aan de vijftigjarige filmserie bevat twee uitstapjes naar exotische oorden, maar speelt zich hoofdzakelijk op Britse bodem af. Na het teleurstellende Quantum of solace getuigt Skyfall weer van het lef dat Craigs entree in Casino royale kenmerkte.

Het is een tegendraadse Bondfilm, waarin geopolitieke kwesties bijzaak zijn en alle conflicten naar persoonlijke motieven en de relatie tussen de drie hoofdpersonages worden herleid. Skyfall opent echter formulegetrouw met een lang uitgesponnen achtervolging in en rond Istanboel. De daverende scène zet een welkome streep door de aan de Bournefilms verwante chaos in de voorganger, maar markeert meteen ook het hoogtepunt van Skyfall als actiefilm.

Mendes begint groots en spectaculair, om vervolgens in tweeënhalf uur naar een opmerkelijk intieme ontknoping toe te werken. Gaandeweg wordt de slagkracht van James Bond en de geheime dienst steeds beperkter.

De agent kampt met blessures, zijn door Judi Dench vertolkte cheffin M wordt door politici op de korrel genomen en schurk Raoul Silva richt als hacker chaos op het hoofdkwartier aan. Mendes gebruikt dat gegeven om Bond in het digitale tijdperk op analoge vaardigheden terug te werpen, en verwijst terloops naar vijftig jaar aan filmgeschiedenis.

Het spel met Bondtrivia en filmhistorie is leuk voor verstokte liefhebbers, maar Skyfall ontleent zijn kracht vooral aan de emotionele impact van de driehoeksverhouding tussen de agent, M en Silva, die niet uit megalomane criminele motieven handelt, maar oude rekeningen wil vereffenen.

De schurk wordt vertolkt door Javier Bardem, die net als King Kong een uur op zich laat wachten, maar dan ook meteen een verpletterende indruk maakt. De geblondeerde Spanjaard oogt en klinkt als een flamboyante valse nicht, en krijgt een entree die mede dankzij het fraaie camerawerk van Roger Deakins tot de hoogtepunten uit de Bondhistorie gerekend mag worden.

Na een afwezigheid van vier jaar, als gevolg van het faillissement van de MGM-studio, kan de terugkeer van Craig als een gehavende Bond dus triomfantelijk genoemd worden. Skyfall pakt door Mendes' nadruk op emotionele diepgang veel beter uit dan de voorganger, en kan zich zeker meten met Casino royale.

Dat sommige Britse critici het vormherstel aangrijpen om Skyfall meteen tot de allerbeste Bondfilm uit te roepen, gaat echter te ver. Wanneer de olympische roes, de koninklijke goedkeuring en het vijftigjarige jubileum vergeten zijn, staat Goldfinger als vanouds op eenzame hoogte.

Bioscoop: Arena, De Munt, City, Tuschinski, Studio K
Regie: Sam Mendes
Met: Daniel Craig, Judi Dench, Javier Bardem, Naomie Harris, Ralph Fiennes

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden