Plus Concert

Opa Giorgio Moroder maakt live nog steeds indruk

Giorgio Moroder toert voor het eerst met een liveband door Europa. In Paradiso pasten de muzikanten bijna niet op het podium.

Giorgio Moroder liep in Paradiso door zijn carrière, van baanbrekende producties tot zuivere kitsch. Beeld Eva Plevier

"My name is Giovanni Giorgio but everybody calls me Giorgio." Tot vervelens toe imiteerden muziekliefhebbers in 2013 met vet Italiaans accent dat ene zinnetje uit het nummer Giorgio by Moroder van Daft Punk.

Een heerlijk nummer is het, waarin de legen­darische Italiaans-Duitse producer Giorgio Moroder begeleid door een swingend muziekje vertelt over zijn avonturen in de muziekwereld.

Vergeten was Moroder niet in 2013, maar de samenwerking met Daft Punk gaf zijn carrière laat in zijn leven een onverwachte nieuwe impuls. De man die een essentiële rol speelde in het ontstaan van zowel disco als dance sloeg voor het eerst in zijn leven aan het dj'en. En nu, bijna tachtig jaar oud, toert hij - ook voor het eerst - met een liveband door Europa.

Dj-booth
Die band, met strijkkwartet, is zo groot dat de muzikanten nauwelijks op het Paradisopodium passen. In het midden staat Moroder achter een soort dj-booth. Op de achterwand prijkt als een logo zijn tot snor en zonnebril teruggebrachte gelaat.

Het oeuvre van Moroder bevat behalve baanbrekende producties ook regelrechte kitsch. Beide aspecten komen aan bod in een concert dat met telkens wisselende vocalisten iets heeft van een revue.

Vroeg in de show is er het door Moroder zelf niet erg zuiver gezongen Looky Looky, een bubblegumnummer dat hij al in 1969 op de plaat zette. "Not a good song," vindt hij na afloop zelf ook, maar voor de volledigheid is het leuk dat het in setlist is opgenomen.

Met tussendoor telkens vermakelijke toelichtingen door Moroder zelf (opa vertelt, maar dan echt) lopen we door zijn carrière. We horen film­muziek, synthesizerinstrumentals en songs die hij opnam met artiesten zo uiteenlopend als Blondie, David Bowie, Kenny Loggins, Kylie Minogue en natuurlijk Donna Summer.

Van die laatste is I Feel Love het te verwachten hoogtepunt van de avond. De zangeres van dienst kreunt er verdienstelijk op los, maar indrukwekkend is vooral de repeterende elektronische muziek, waarvan bijna niet voor te stellen is dat Moroder die al in 1976 zo maakte: de house- en technoscenes in Chicago en Detroit moesten nog van de grond komen, maar in München maakte een Italiaan al dance.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.