Festival

Op z'n Duits met kleurtjes smijten op het Holi Festival Of Colours

Dit seizoen bezoekt Het Parool elk weekend een festival en maakt een verslag aan de hand van vier criteria: de mensen, het eten en drinken, de muziek en de aankleding. Aan de hand daarvan wordt een algemeen oordeel gevormd.

Beeld Pieter Dammen

Mensen
Het overgrote deel van de aanwezigen is een meisje en onder de 20. Dat het Holi Festival of Colours is gebaseerd op het gelijknamige feest in India weten ze waarschijnlijk niet. Logisch, je hebt andere dingen aan je hoofd als je net terugkomt van een examenreisje naar Cherso.

De vermoedelijk enige twee Indiase meisjes op het terrein weten daarentegen precies hoe de vork in de steel zit, aangezien zij het cultuurfeest jaarlijks vieren. Het is een dag waarop traditioneel gezien de lente begint, waarop het hele kastestysteem niet meer telt en dat gezamenlijk wordt gevierd met gekleurd poeder. Dus brachten deze twee meisjes hun eigen poeder mee. Bij aankomst op het Arena Park moest dat helaas rechtstreeks de prullenbak in. Een stukje controle, volgens de organisatie. Zijn het geen gevaarlijke stoffen? Gaat het je kleren nog wel uit? En oja: de groene, roze, gele en blauwe zakjes poeder zijn op het terrein te krijgen voor twee euro per stuk.

Op gezette tijden krijgt het publiek een seintje om tegelijkertijd de kleurtjes de lucht in te gooien. Een beetje tuttig natuurlijk om dat elk uur te doen, maar het kleurrijke effect mag er zijn. De resultaten trouwens niet. Gooien met poeder blijkt leuker van een afstand, dan wanneer je er midden in staat en het spul proeft of in je ogen voelt prikken. Even douchen aan het eind van de avond kan geen kwaad.

Eten en drinken
Over het eten valt vanwege het beperkte aanbod weinig te zeggen en Indiaas is het zeker niet. De Duitse organisator kreeg het idee de internationale versie van Holi op te zetten na een bezoek aan India, maar kennelijk heeft hij daar niks gegeten. De keuze van het voedselaanbod is opmerkelijk: bratwursten en bami. De veiligste optie leek in dit geval de bratwurst en dat was het ook. Het broodje dat erbij zat was droog en taai, maar de worst zelf was bijzonder lekker. Echt zoals je hem in Duitsland zou eten.

Muziek
Het publiek op Holi komt voor het gooien met kleurenpoeder en niet voor de muziek. En dat is maar goed ook, want dansen was nog knap lastig geworden als de 6000 aanwezige mensen dat allemaal tegelijkertijd zouden willen bij het enige, vrij kleine podium op het Arena Park.

Gezien de ruimte was het goed mogelijk geweest om een tweede te plaatsen en voor de sfeer waarschijnlijk ook. Want, hoewel een aantal populaire artiesten zoals Gregor Salto en Franky Rizardo draaien, wordt er weinig gedanst. De zee aan ruimte dient vooral om te zitten. Zelfs vooraan bij het podium blijft het tegen het einde van de avond bij voorzichtig dansen. Misschien omdat de mensen er niet voor de muziek zijn, misschien omdat de afwisselende muziekstijlen verwarrend werken (R&B en techno wisselen elkaar af) of misschien omdat de mensen te jong zijn om echt uit hun dak te gaan, maar los gaat het in elk geval niet.

Aankleding
De dorre vlakte tegenover de Arena heeft wel iets buitenlands, maar doet meer denken aan een woestijn dan de aan de Himalaya. De mondkapjes tegen opwaaiend poeder maken dat nog een tandje erger. Het zit natuurlijk niet mee als je een festival organiseert tussen de kantoorgebouwen en uitzicht hebt op de Prénatal en Perry Sport, maar een poging om dat enigszins te verbloemen doet de organisatie niet.

Een slechte kopie van de Taj Mahal, een stukje naanbrood of een riksja, zo moeilijk hoeft het niet te zijn. In plaats daarvan zijn het vooral de Duitse invloeden die je om de oren vliegen, maar dan zonder de grundlichkeit die we van onze oosterburen gewend zijn.

Algemeen oordeel
Met India heeft dit festival weinig te maken. De bratwursten en Duitse bewegwijzering verraden dat de internationale versie van Holi niks meer is dan een commercieel feest, waarvoor niet eens de moeite is gedaan om die suggestie te ontkrachten. Vanaf moment één was het een uitgebluste bedoeling in het Arena Park, dat met veel kunst en vliegwerk van de festivalganger zelf gered moest worden. Dat het knap is dat de drie Duitsers het feest buiten India wisten te tillen staat buiten kijf, maar ze lijken te zijn vergeten dat de wereld niet valt te veroveren in een dag.

De heren organiseerden het feest voor het eerst in 2012 in Berlijn en toeren nu inmiddels door 40 landen en dat is te merken aan de kwaliteit van het evenement. Geld verdienen ze er zeker mee, maar de vraag is hoe lang nog. Gedurende de dag klinkt ongenoegen vanuit het publiek: 'ik denk dat ik volgend jaar toch maar even oversla' en ook op de Facebookpagina regent het een dag na het festival klachten.

Beeld Pieter Dammen
Beeld Pieter Dammen
Beeld Pieter Dammen
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden