Plus

Op het Imagine Film Festival maken kick-ass women de dienst uit

Vergeet het horrorcliché van de boeman die op gillende meiden jaagt. Op het Imagine Film Festival maken kick-ass women dit jaar de dienst uit, en dat deden ze overigens al veel langer.

Still uit Tigers are not Afraid Beeld .

Het duurt even voor het kwartje valt, maar er wordt een punt gemaakt in Tragedy Girls. De Amerikaanse highschoolhorrorkomedie is een absurd allegaartje van ironische dialogen, geintjes over sociale media en bloederige moordpartijen, waardoor de rode draad niet meteen duidelijk wordt.

Maar na een half uur valt het steeds meer op dat werkelijk alle jongens en mannen in de film ontstellend dom, oppervlakkig en ineffectief zijn.

De twee heldinnen zijn dat niet. BFFs McKayla Hooper en Sadie Cunningham zijn wel vals, doortrapt en bloedlink. Ze zijn ongetwijfeld vernoemd naar regisseurs Tobe Hooper en Sean Cunningham, die in The Texas Chainsaw Massacre respectievelijk Friday the 13th een hele stoet gillende meiden over de kling joegen.

In Tragedy Girls doen seriemoordfans McKayla en Sadie dat bij voorkeur zelf, om er in hun blog ­likes, followers en friends mee te scoren.

Final girl
Ze zijn niet de enige meiden die dit jaar op Imagine over lijken gaan. Het festival richt zich met het themaprogramma Kick-Ass Women op vrouwen die het heft in handen nemen.

Wie denkt dat het thema een nieuwe ontwikkeling in de rolverdeling weerspiegelt heeft het mis: in de veertig jaar oude mijlpalen van Hooper en Cunningham en in talloze imitaties halen slimme jonge vrouwen levend de eindstreep, terwijl de mannen sneuvelen.

Die tendens in horrorfilms werd begin jaren negentig door academici opgemerkt en met het kernbegrip 'final girl' geboekstaafd in een invloedrijke publicatie.

Christina Lindberg. Beeld .

In Men, Women, and Chainsaws: Gender in the Modern Horror Film (1992) analyseerde de Amerikaanse hoogleraar Carol J. Clover verschillende horrorfilm­stromingen vanuit een feministisch perspectief, om te concluderen dat de verguisde subgenres helemaal niet zo vrouwonvriendelijk zijn als altijd werd aangenomen.

Injectienaalden
Clovers studie werd een trendsetter in de academische wereld en oogstte waardering bij horrorfans, die zich vaak op basis van vooroordelen, onbegrip of morele verontwaardiging voor hun fascinatie moeten verdedigen.

Een kwart eeuw na de verschijning van Clovers doorwrochte boek worden films en makers binnen de context van de #metoo beweging opnieuw op feministische merites beoordeeld en gaat het er heel wat feller aan toe.

Of Imagine doelbewust olie op het vuur wil gooien is onduidelijk, maar met de vertoning van de infame en bizarre Zweedse wraakfilm Thriller, A Cruel Picture (1973) en de nieuwste film van het Koreaanse #metoo-doelwit Kim Ki-duk is er aan gespreksstof geen gebrek.

De Zweedse film behoort tot het zogeheten rape-revenge-genre, waarin vrouwen er eerst gruwelijk van langs krijgen om zich vervolgens met bruut geweld op hun verkrachters te wreken.

De film van Bo Arne Vibenius werd in de Verenigde Staten als They Call Her One Eye uitgebracht en was een van de inspiratiebronnen voor Quentin Tarantinos monumentale wraakepos Kill Bill.

Ondermijning
Twee maanden geleden werd Tarantino door actrice Uma Thurman van onverantwoord handelen tijdens de opnamen beschuldigd, waarbij werkopnamen aantoonden dat ze in een stuntauto haar leven in de waagschaal moest stellen.

De Zweedse Christina Lindberg moest bij Vibenius risico's nemen met injectienaalden, geïmproviseerde explosies en stuntwerk, maar had vooral problemen met de harde pornobeelden die de regisseur achteraf aan haar naaktscenes toevoegde.

De films van Tarantino en Vibenius kunnen beiden aan de hand van Clovers methode als feministisch worden beoordeeld, maar de productiepraktijken ondermijnen de waarde van die lezing.

De aantijgingen die Kim Ki-duk betreffen gaan heel wat verder en worden nog door de Koreaanse justitie onderzocht. Kim spreekt over een heksenjacht en toont in Human, Space, Time and Human niet voor het eerst dat alle mensen in zijn optiek beesten zijn.

Kims nieuwste afdaling in de hel valt overigens buiten het kader van het Kick-Ass Women-programma, waarin twee filmmaaksters ook zwartgallig van leer trekken.

Tijgers zijn niet bang
De Israëlische Veronica Kedar geeft in Family een ongekend grimmige invulling aan het beladen begrip dat familie in psychologisch opzicht kan zijn. De Mexicaanse Issa Lopez richt zich in Tigers are not afraid op een alternatieve familieband tussen weeskinderen, die hun ouders in de drugsoorlogen verloren en zich met hun verbeeldingskracht in een wrede wereld staande houden.

Lopez slaat een brug tussen het realisme van de gebroeders Dardenne en de magie van haar landgenoot Guillermo del Toro en dat maakt haar werk exemplarisch voor Imagine, waar uitersten in vorm en inhoud met elkaar verbonden worden.

Imagine Film Festival: 11 t/m 21/4 in Eye.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden