PlusColumn

Op de marktplaats van het menselijk lichaam

Patrick Meershoek Beeld Maarten Steenvoort
Patrick MeershoekBeeld Maarten Steenvoort

Mijn penis is contractueel beloofd aan Ripley's Believe It or Not, maar de rest van mijn zorgvuldig onderhouden lichaam stel ik na mijn overlijden met genoegen beschikbaar aan de mensen die reikhalzend uitkijken naar een tweedehands nier, hartklep of lever.

Meteen na de behandeling van de donorwet in de Eerste Kamer heb ik op internet de administratie in orde gemaakt. Dat bleek een fluitje van een cent, tot mijn verbazing.

Het duurt aanzienlijk meer muisklikken om op de computer een pizza met de juiste bodem en toppings te bestellen dan een verhuisdoos met overbodig geworden organen beschikbaar te stellen.

Ik besef dat het een hele organisatie is, maar ik miste op de marktplaats van het menselijk lichaam de mogelijkheid om aan te geven welke groepen wel of niet in aanmerking komen als ontvangende partij. Je bent dan wel dood als donor, maar dat wil ook weer niet zeggen dat iedereen maar kan komen pakken wat hij of zij nodig heeft.

In de verwarmende publieks-campagnes vindt de nier steevast een plek in een voorleesmoeder, maar voor hetzelfde geld worden mijn longen straks ergens in een risicovak volgezogen met zuurstof om te kunnen schreeuwen dat de moeder van de scheidsrechter een hoer is. Ik ken die vrouw verder niet, maar ik zou me daar postuum toch ongemakkelijk bij voelen.

Hetzelfde geldt trouwens voor die tierende en vloekende voetbalvaders en -moeders langs de kant van het veld waar de kinderen proberen te spelen. Ik heb ze in stilte vaak een hartverduistering toegewenst, en het zou jammer zijn als ze uitgerekend met behulp van mijn organen de boel nog wat langer kunnen opfokken langs de lijn.

Een laatste veto zou ik willen uitspreken over de wereld van de musical, een genre waar ik als liefhebber van de podiumkunsten nooit aan heb kunnen wennen. Ik ben bereid een uitzondering te maken voor eventuele kinderen in de cast, maar verder wil ik niet gaan.

Ik zie de reclame al voor me: 'Soldaat van Oranje gaat door! Dankzij de gulle gift van een anonieme donor kan de oude koningin Wilhelmina weer minstens drie seizoenen mee!'

Het nadeel van een katholieke opvoeding is dat ik er ergens diep van binnen toch ook nog rekening mee houd dat ik niet lang na mijn verscheiden aan de balie van een groot magazijn tegen­over een chagrijnige engel in een stofjas zal staan. Die haalt een vergeeld formulier tevoorschijn met vinkjes achter alle organen waarmee ik ooit ben begonnen aan het leven.

"Hier staat dat u een compleet starterspakket heeft meegekregen," zegt de chagrijnige engel. "Wat hier op de balie ligt, is niet het complete starterspakket. Ik kan hier helemaal niets mee."

Ik zal veiligheidshalve geen woorden vuil maken aan de overeenkomst met Ripley's, en in plaats daarvan nerveus mijn eerste slappe leugen in het hiernamaals piepen: "Het is de schuld van Pia Dijkstra. Het was allemaal háár idee."

Reageren? patrick@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden