recensie

Ook al vliegt het bier door de lucht, Kensington blijft te keurig (***)

De Utrechtse band Kensington speelde woensdagavond de eerste van hun twee concerten in de Ziggo Dome. Na een weifelend begin herpakten ze zich in het tweede deel van hun optreden.

Kensington in Ziggo Dome Beeld epa
Kensington in Ziggo DomeBeeld epa

Het zal je overkomen. Ben je de populairste band van Nederland, staan er twee gillend uitverkochte concerten in de Ziggo Dome gepland, komt een lullige griep geniepig gniffelend om de hoek kijken om bij meerdere bandleden eens flink roet in het eten te gooien. Zoiets heeft akelig veel weg van een doemscenario.

Een optreden in DWDD werd maandag halsoverkop afgezegd, alsmede een miniconcert in het Westergastheater. Als reden voerden de bandleden op dat ze fit wilden zijn voor hun Ziggo Dome-­debuut, en wie kan het ze kwalijk nemen?

Contrast
Dan nog: bacillen laten zich niet op commando verjagen. Gelukkig voor het Utrechtse viertal liep het met een sisser af. Er is op de eerste avond weinig tot niets te merken van ziekte: de band arriveert fris, geconcentreerd en enthousiast ten tonele. Aanvankelijk is de sfeer zelfs enigszins gespannen, zo in zichzelf trappen ze af met Riddles. Die bijna timide houding contrasteert sterk met het groots opgezette decor, waar een gigantisch videoscherm strakke, grafische visuals, sterrenhemels, snelwegen en complete achtbaanritten projecteert. Het lijkt alsof ze zelf nog een beetje beduusd zijn door die zeventienduizend fans die hier speciaal voor hen naartoe zijn gekomen.

De eerste helft van het optreden valt daardoor nogal vlak uit. De band speelt strak, zanger Eloi Youssef weet hier en daar lekker rauw uit te halen en vooral de drums van Niles Vandenberg knallen overdonderend de zaal door. Maar spannend wil het allemaal niet worden. Dat komt voor een groot deel doordat het oeuvre van Kensington dat ook gewoon niet is: dit is muziek die overdreven sterk leunt op één beproefde formule, waardoor het geheel al na een paar nummers begint te lijden onder een bepaalde eenvormigheid die op een gegeven moment naar saaiheid neigt.

Gejoel
Tijdens de tweede helft wordt dat goedgemaakt. Daar zijn tijdens hits als War en Let Go hun onuitroeibare 'whoohooo'-koortjes nog steeds niet van de lucht, maar hier komt de band tenminste wat los: iets wat over lijkt te slaan op de zaal. Vrouwelijke fans gaan massaal in de nek van hun vrijer zitten, er wordt met bier gegooid en papierlinten worden onder luid gejoel de zaal ingeschoten. Iemand roept zelfs 'tieten!'. Rock-'n-roll!

Het is alleen jammer dat Kensington ondanks dat zo gedecideerd binnen de lijntjes blijft rocken: bijna alsof ze bang zijn dat die zeventienduizend fans door een beetje feedback of iets te onbesuisde gitaarsolo massaal die Ziggo Dome zullen ontvluchten. Misschien dat ze donderdagavond, tijdens het tweede concert, die keurige teugels iets meer kunnen laten vieren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden