column

Ontspannen in een oorlog is slechts voor de grote helden weggelegd

Mano Bouzamour (1991) publiceerde eind 2013 zijn debuutroman De Belofte van Pisa. De film-, theater- en hoorspelrechten van het boek werden verkocht, en ook verschijnt de roman in 2016 in het Duits en Spaans. Elke zondag lees je hier zijn column uit Het Parool.

Mano BouzamourBeeld Floris Lok

Vanmorgen vroeg ben ik aangekomen in de stad die Winston Churchill treffend het Parijs van de Sahara noemde. De paleizen, protserige paardenkoetsen en marktkraampjes eeuwig gehuld in het fijne, rode zand dat de wind elke nacht vanuit de Sahara met zich meebracht.

'Marrakesh is simply the nicest place on earth to spend an afternoon,' schreef Churchill. Hij werd verliefd op de rode stad toen hij er in de jaren dertig op vakantie was om te schilderen. Hij kreeg destijds geen plek in het kabinet waarna hij zich naar Noord-Afrika spoedde om niet te ontploffen van razernij. Hij schilderde vooral de besneeuwde toppen van de Atlasgebergte, waarschijnlijk om een beetje af te koelen.

Jaren later, in 1943, Churchill was inmiddels minister-president, bezocht hij Casablanca voor overleg met de Amerikaanse president Roosevelt en andere westerse leiders over de strijd tegen de gemeenschappelijke vijand, Hitlers entourage en ideologie. Na het bepalen van de militaire strategieën voor de komende jaren, rolde de Amerikaanse president snel weg uit de vergaderzaal om huiswaarts te keren, maar hij werd al snel ingehaald en tegengehouden door de humeurige Churchill die zijn hoed tijdens het hollen vasthield. Hij verzocht de vermoeide Amerikaanse president een kleine break te nemen. Even ertussenuit. Met z'n tweetjes.

Roosevelt vond het een volstrekt krankzinnig voorstel en antwoordde dat hij zich liever op de oorlog wilde concentreren. Waarop Churchill antwoordde: 'You cannot come all the way to North-Africa without seeing Marrakesh. Let us spend two days there. I must be with you when you see the sun set on the Atlas mountains.'

En zo geschiedde: over de streep getrokken door Churchills verbluffende vermetelheid reisde Roosevelt mee naar de woestijnstad, terwijl in de rest van de wereld een bloedige strijd gaande was.

De twee werelleiders verbleven midden in het centrum in een villaatje dat een torentje bezat vanwaar je over de stad uitkeek. Het was het favoriete schilderplekje van de Engelsman.

Tegen zonsondergang seinde Churchill een stel bedienden in. Zij tilden de gehandicapte Amerikaanse gezaghebber de trappen op naar het dakterras. Over de sfeervolle stad uitkijkend, vertelde Roosevelt, zichtbaar geroerd: 'I feel like a sultan, you may kiss my hand, my dear.'

Churchill mompelde: 'It's the most lovely spot in the world.'

De volgende dag vertrok Roosevelt vroeg in de ochtend naar het Witte Huis, vol goede moed om de nazi's ervan langs te geven. Churchill bleef nog een dagje hangen, om te schilderen. Het was het enige schilderij dat hij tijdens de Tweede Wereldoorlog maakte.

Ontspannen in een oorlog is maar voor weinig mensen weggelegd. Het is slechts voor de grote helden. Misschien moeten de huidige, ophitsende wereldleiders eens verplicht een weekendje naar de rode stad. Zijn we binnen de kortste keren van die IS-idioterie verlost.

Wilt u reageren op deze column? Dat kan. Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen of stuur een mail.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden