Column

Onthoofdingsfilmpjes als porno voor IS-strijders

Theodor Holman Beeld Jean-Pierre Jans
Theodor HolmanBeeld Jean-Pierre Jans

Pedoseksuelen en fanatieke moslimstrijders hebben één ding gemeen: verzamelwoede. Ik herinner me dat Mohammed B. enorme hoeveelheden bedrukt papier en videotapes had. Op veel stond hetzelfde, zei de getuige-deskundige.

Bij pedoseksueel Robert M. heeft men ook duizenden en duizenden foto's en films gevonden. Voor de commercie? Zou kunnen, maar elke keer als een pedo is opgepakt, wordt melding gemaakt van grote hoeveelheden verboden materiaal.

Zo ook met die gluurder die hockeymeisjes heeft bespied. Niet drie filmpjes, nee honderden. En hij heeft niet één team bespied, maar een stuk of dertig.

Ik begrijp wel dat het allemaal masturbatiemateriaal is, maar hoeveel heb je daarvan nodig?

Ik bedoel: ik weet wel iets van onanie, maar maak daarbij toch vooral gebruik van, zoals Gerard Reve het noemde, de bioscoop in mijn verziekte kop. Ik zie ook wel eens een pornofilm, maar heb toch moeten constateren dat porno na verloop van tijd nogal verveelt. Maar ook als porno me niet zou vervelen, kan ik me niet voorstellen dat ik twintigduizend foto's van naakte dames en drieduizend blootfilms waarop continu 'het spel van het beest met de twee ruggen' te zien is, verzamel.

Het is bekend dat Nederlandse jongeren die voor IS willen strijden, voortdurend op hun computer naar filmpjes kijken. Onthoofdingsfilms zijn populair en vooral als daarbij wordt verteld dat het Westen iedere moslim dood wil hebben. Het is hun porno.

Maar ook daarbij vraag ik me af: waarom zo veel?

Mijn enige verklaring is dat al die boeken, foto's en videotapes weliswaar opwindend zijn, maar toch niet geheel bevredigen. De zaadlozing valt elke keer tegen. Er moet iets zijn wat nóg opwindender is: een kleiner kind misschien, een groter zwaard voor de nek, gehandicapte kinderen, een zwaard dat een beetje bot is...

Iets ervan herken ik. Ooit verzamelde ik boeken. Ik had er nooit genoeg. Ik wilde elk boek hebben en voelde me daarom altijd onbevredigd. Maar ík wist (en weet) dat ik enigszins gestoord ben. (Bibliomanie is een ziekte. Gerrit Komrij heeft die aandoening schitterend beschreven.)

Bibliomanen zijn grappig, maar dat geldt niet voor pedo's en IS-strijders. Dat zijn psychopaten. Die kunnen we eigenlijk niet genezen, lees ik in mijn verzameling over psychopathologische klachten.

Wil je reageren op dit artikel? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden