PlusColumn

'Ongeschikt voor huishouden, want voorbestemd om te dansen'

Theodor HolmanBeeld Wolff

Alle vrouwen die ik ken, werken. Sommigen hebben kinderen. Voor zover ik het kan zien, gaat dat allemaal goed.

Mijn moeder deed het huishouden: opstaan, ontbijt klaarzetten, brood voor tussen de middag klaarmaken, aankleden, de bedden opmaken, de was in de wasmachine stoppen, boodschappen doen, koken...

Er staan zinnen van haar in mijn geheugen gegrift.

"Ik ben niet geschikt voor het huishouden, want ik ben voorbestemd om te dansen."

"Ik ben de slavin van je vader, maar hij denkt dat ik zijn vrouw ben."

"Ik heb vandaag mijn migraine gevraagd het huishouden te doen, maar dat weigert hij en dus doet hij me pijn."

Ze lag vaak 's middags op de bank haar weemoed weg te denken. Ik mocht dan haar slapen masseren.

Later in haar leven is ze vrijwilligerswerk gaan doen. Ze werd geestelijk raadsvrouwe van het Humanistisch Verbond en bezocht gevangenen. Het was werk dat ze in Indië ook had gedaan, maar dan voor de kerk.

"Ik kan heel goed omgaan met moordenaars want hun gedachten zijn mij niet vreemd." Ook zo'n zinnetje.

"Hoe doe je dat met geld?" vroeg ik, "krijg je alles van pappa?"

"Ik heb een tweede portemonnee," zei ze.

Later heb ik begrepen dat ze enigszins fraudeerde met het huishoudgeld. Ze deed voorkomen dat de boodschappen duurder waren dan ze waren. Het geld dat ze overhield, ging in die tweede portemonnee.

Mijn moeder las Simone de Beauvoir en noemde zich een feministe.

Als mijn moeder nog had geleefd, zou ze dan vinden dat het feminisme dat haar voor ogen stond een succes was geworden? Vermoedelijk wel.

Hoe denk ik daar eigenlijk over? Ik zou het met mijn moeder eens zijn geweest.

De emancipatie van de vrouw heeft een stadium bereikt dat er alleen hier en daar nog wat moet worden afgehecht. Althans, in dit deel van de wereld.

Net als ik zou moeder zich zorgen maken over de niet-geëmancipeerde vrouwen in het Midden-Oosten, waar je trouwens weinig feministes over hoort.

Mijn ouders zouden nooit met elkaar zijn getrouwd als de vrouwen al voor de oorlog waren geëmancipeerd. Mijn moeder zou zijn gaan dansen. Daar had ze ten slotte haar opleiding bij Kurt Joos voor gevolgd.

Ze zou vermoedelijk nimmer zijn getrouwd, of pas op hoge leeftijd. En niet met mijn vader, maar met een rijke beau uit Parijs, Londen of Berlijn.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden