Plus

Ondertussen in het winkelcentrum: bejaarden en duiven

Tekenaar Gijs Kast (35) portretteerde voor deze krant de Amsterdamse winkelcentra. De hoofdrol in dat werk, net verschenen in zijn boek Plaza, is voor bejaarden en duiven.

Beeld Gijs Kast

Hij liep al langer rond met het idee een nieuw boek te maken. Tekenaar Gijs Kast. En op een dag zag hij het. Hij was op het Osdorpplein om voor een opdracht winkeliers te portretteren.

Het winkelcentrum.

Het niksige van zo'n plek sprak hem aan. Vraag niet precies waarom.

De types die daar op een doordeweekse dag rondliepen, rondhingen.

Figuren aan de rand van de maatschappij over wie je veel hoort in het nieuws, maar die zelf niet zo vaak aan het woord komen.

Bejaarden, hangjongeren, buitenlanders, huisvrouwen.

Daar voelde hij iets bij. Die wilde hij tekenen.

Omdat hij vindt dat die mensen ook in beeld mogen komen. Omdat er genoeg succesverhalen over Amsterdam worden gezongen.

En daar had hij een thema te pakken. Daar was het boek dat hij al voor zich zag.

Dus toog hij naar misschien wel de laatste rafelranden van de stad.

Beeld Gijs Kast

Tien kriskras over Amsterdam uitgeworpen winkelcentra bezocht hij. Boven 't IJ, Gelderlandplein, Magna Plaza, de Amsterdamse Poort.

En hij portretteerde. Zonder te oordelen, zonder een stempel op te drukken, zonder iemand belachelijk te maken.

Het is geen beladen of politiek boek dat hij maakte. Het is non-fictie. Zonder tekst. Want hij heeft geen literaire pretenties.

Alleen tekeningen. Die moeten het werk doen. Die moeten genoeg tot de verbeelding spreken.

Laat de kijker zelf maar het verhaal verzinnen.

Maar Plaza is geen lukraak tussen twee kaften gedrukte verzameling tekeningen. Er zit een opbouw in.

Op weg naar het winkelcentrum.

In het winkelcentrum.

Snacken en weer naar huis.

De tekenaar hoopt dat er ook spanning en herkenning uit het boek spreekt. Dat de kijker denkt: zo'n figuur ken ik. Of: die situatie ken ik.

Hij zat niet met potlood en papier in de winkelcentra. Hij fotografeerde. En thuis tekende hij.

Realistisch, geloofwaardig, iemand die je op straat tegen kunt komen.

Vaak een op een. Soms met een beetje fantasie.

Dan kreeg iemand een extra kin. Of keek iemand net even iets chagrijniger. Lachte uitbundiger.

Om die persoon net iets meer karakter te geven.

Beeld Gijs Kast

Een omaatje dat hij op het Gelderlandplein zag met het hoofd van een tante die in de Amsterdamse Poort winkelde.

Een beetje mixen. Om de personages iets aan te scherpen.

Iets meer karakter te geven.

Die vrijheid nam hij. Een tekenaar is geen fotograaf.

Soms laat hij een persoon terugkomen. Om iets van beweging te suggereren. Vaart.

En hij zag bejaarden, veel bejaarden.

De vergrijzing van Nederland.

Af en toe werd hij daar triest van.

Mooi triest. Dat omaatje dat in haar eentje op een terras zit. Met een kopje koffie. Op d'r paasbest, opgemaakt. Ze heeft haar best gedaan. De gang naar het winkelcentrum als het uitje van de dag.

Maar ook hangjongeren en scholieren. Levendigheid.

Dat contrast zocht hij ook.

En er wordt veel gerookt.

En op het mobieltje gekeken.

En dan die duiven.

Heel veel duiven.

Beeld Gijs Kast

Hij had visueel strooigoed nodig. Als rode draad.

Zoals hij in zijn eerste boek over Istanboel, Basibos, veel zwerfkatten door het boek liet lopen.

Nu dus duiven. Dankbare beesten. Ze zitten overal.

Net als die bejaarden.

Hij heeft met ontzettend veel plezier dit boek gemaakt.

En hij kan inmiddels blind een rollator tekenen. Of een scootmobiel.

Gijs Kast: Plaza, De Harmonie, €19,90.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden