column

Ondanks de klappertjespistolen van mijn vader ben ik vredelievend

Theodor Holman
null Beeld Jean Pierre Jans
Beeld Jean Pierre Jans

Ik sta in Italië in een speelgoedwinkel. Ik wil wat kopen voor Koning, maar mijn gammele pedagogische inzichten weerhouden me toch datgene aan te schaffen wat ik werkelijk wil: een waterpistool van ongeveer een meter lang.

Het is water - niet erg toch? Het is groen en geel van kleur - niet bedreigend toch? Maar ik geef toe: het is ook een soort kanon. En het is van plastic.

Ik durf de beslissing niet te nemen.

Ik kijk in de winkel verder rond op zoek naar een muziekinstrument. Dat lijkt mij een volkomen verantwoord cadeau. Maar ja, ik heb hem al een trommeltje gegeven. Daar wordt niet mee gespeeld. Met de fluit ook niet. Ik vond dat zelf vroeger ook cadeaus van niks.

Een autootje dan? Ik heb hem geloof ik al honderd auto's gegeven.

Het enige andere cadeau dat ik vind, is een zwaard. Van plastic. Ongevaarlijk, heus waar. Het lijkt niet eens op een zwaard. Het is iets science-fictionachtigs en het leuke is, dat het zwaard licht geeft als je ermee zwaait.

Ik zwaai er zelf wat mee in de winkel. Dit vindt Koning zeker leuk. Absoluut. Want dit ís ook leuk! Koning heeft al een ridderpak. Daar zat een zwaard bij. Maar toch durf ik het niet te kopen. Het is een zwaard, het is van plastic en er zitten batterijen bij.

Ik, die zo tegen politiek correct denken ben, durf niet een plastic ding dat licht geeft te kopen. Mijn vader heeft mij altijd volgestopt met klappertjespistolen en pijl en bogen; ik ben er heel vredelievend van geworden. Waarom zou mijn kleinzoon anders reageren?

Zou het niet juist goed zijn als Koning leert met een wapen om te gaan? Is dat straks niet een noodzaak? Is het niet opa's plicht om hem voor te bereiden op een wereld waarin hij de wapens moet oppakken? Moet ik mijn kleinkind voorbereiden op een wereld die ik niet wil?

Ik herinner me opeens dat mijn moeder me nooit aankeek als ik met een pistooltje speelde. Als ik dat op haar schoot deed, zei ze: 'Je lijkt wel een Jap.'

Ik loop de speelgoedwinkel nog eens door en koop voor 12,50 euro een klein lullig gitaartje.

Hij gaat er niet op spelen, denk ik. Maar ik wil liever met hem zingen dan over de toekomst vertellen.

Wilt u reageren op deze column? Dat kan! Scroll een beetje naar beneden om een reactie te plaatsen of stuur een mail.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden