Plus Filmrecensie

On Chesil Beach frustreert omdat er zo veel goed aan is

On Chesil Beach is de verfilming van het scenario dat auteur Ian McEwan op basis van het gelijknamige boek schreef. De film frustreert omdat er zo veel goed aan is, tot McEwans literaire stijlmiddelen frontaal botsen met de vereisten van het medium.

In een hotel bij het strand hopen de twintigers Florence Ponting en Edward Mayhew hun huwelijk te consummeren. Beeld On Chesil Beach

Het markante kiezelstrand Chesil Beach in het Engelse graafschap Dorset staat op de werelderfgoedlijst van de Unesco. De dramatische schoonheid spat van het doek in On Chesil Beach, de verfilming van het scenario dat ­auteur Ian McEwan op basis van zijn gelijknamige boek schreef. ­

Cameraman Sean Bobbitt is ook niet de minste: hij fotografeerde de drie speelfilms van Steve McQueen. On Chesil Beach beslaat een periode van meer dan vijftig jaar, maar het zwaartepunt ligt in 1962. Bobbitt dompelt de ­geslaagde reconstructie van het tijdsbeeld niet onder in een nostalgische gloed, dat zou ongepast zijn.

Dralen en dubben
In een hotel bij het strand hopen de twintigers Florence Ponting en Edward Mayhew hun huwelijk te consummeren. Ze zijn beiden nog maagd en weten zich niet goed raad, zoals veel jonggetrouwden van voor de seksuele revolutie.

Ze dralen. Ze dubben. Eerst de maaltijd maar, intiem op de kamer. De lummels die oberen blijven aan de tafel staan, 'tot het vlees afgezilverd is'. Het ongemak voor de geliefden wordt er niet minder op. En het wordt nog erger wanneer de obers weg zijn. Rampzalig zelfs.

Florence en Edward worden vertolkt door Saoirse ­Ronan en Billy Howle. Howle is (nog) geen bekende, maar hij doet het prima naast Ronan, die in 2007 doorbrak in het eveneens op Ian McEwans werk gebaseerde Atonement, waarvoor ze haar eerste Oscarnominatie kreeg.

De teller staat na Brooklyn en Lady Bird op drie. In haar tweede McEwanverfilming laat ze weer zien waarom ze zo goed is. Nuance is alles in deze verhandeling over intimiteit, seksuele remmingen en een dramatische beslissing met hartverscheurende gevolgen.

Freakshow
Het ligt niet aan Ronan of Howle dat On Chesil Beach uiteindelijk onbevredigend uitpakt. Dat is geen woordspelige kwalificatie: de film frustreert omdat er zo veel goed aan is, tot McEwans literaire stijlmiddelen frontaal botsen met de vereisten van het medium.

Vanuit de bruidssuite wordt er door de geliefden gemijmerd en teruggeblikt, waardoor we inzage krijgen in hun gevoelens, motieven en verleden. Dat is mooi gedaan en werkt goed. Maar McEwan en regisseur Dominic Cooke ontwrichten hun delicate werk met twee kardinale misstappen.

Er is een in het boek vluchtige terugblik naar een ­moment uit de jeugd van Florence, die in de omzetting naar film aanzienlijk aan ambivalentie inboet. Daarnaast voegt McEwan een op film ­funeste epiloog anno 2007 aan zijn oorspronkelijke verhaal toe; de grimeursploeg kreeg de taak om de twee jonge acteurs tot bejaarden te transformeren.

Die freakshow had in de montage moeten sneuvelen. Cooke besliste anders en deed daarmee afbreuk aan de kwaliteiten van zijn debuutfilm.

On Chesil Beach

Regie Dominic Cooke
Met Saoirse Ronan, Billy Howle, Emily Watson
Te zien in Cinecenter, City, Filmhallen, The Movies, Studio K, Tuschinski

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden