PlusKlapstoel

Olcay Gulsen: 'De deur moet altijd open kunnen, zodat ik keihard kan wegrennen als het nodig is'

Olcay Gulsen (1980) is modeontwerper en zakenvrouw. Haar modelabel SuperTrash is uitgegroeid tot een internationaal bedrijf. Woensdag rent, fietst en zwemt ze de KWF Marathon tegen Kanker.

Olcay Gulsen: 'Vrouwen oordelen te snel en steunen elkaar te weinig. Terwijl we zo ons best doen alle ballen hoog te houden'Beeld Harmen de Jong

Waalwijk

"Iedereen roddelde er over elkaar en wist alles van elkaar. Wij waren een nogal afwijkend gezin, met vijf meiden en een jongen. We werden gezien als de tokkies van Waalwijk en mijn ­vader was de plaatselijke dorpsgek. Een nogal ontregelde familie dus. In Amsterdam zou dat nooit iemand opvallen, maar daar wel."

Dorpsgek

"Mijn vader is schizofreen en heeft daarnaast een drank- en drugsverslaving. Geen lekkere combinatie. Toen ik jong was, kon hij flinke ­uitspattingen hebben en ik herinner me dat ik hem vaak in de buurt van mijn school zag rondlopen, druk gesprekken voerend in zichzelf."

"Ik was jong en schaamde me, maar later ben ik hem juist gaan waarderen door de kleurrijke gedachten die hij heeft. Hij is ontzettend sociaal en intelligent en heeft een doorgrondende blik op de maatschappij. Ook al is hij knettergek, hij is heel geliefd. In het park ontmoette hij mensen van alle nationaliteiten en sprak in mum van tijd Engels, Frans en Duits. Dat bewonder ik. Hij is even geniaal als gek."

Punttieten

"Ik ben van de MTV-generatie en dus ook van Madonna, Prince en Michael Jackson. Het punttietenkorstet van Jean Paul Gaultier dat Madonna droeg tijdens haar Blond Ambition Tour vond ik te gek. Ik heb mijn moeders mooiste jurk verknipt om hem na te maken. Dat liep op niets uit, behalve dat ik flinke klappen kreeg omdat ik haar lievelingsjurk had verwoest."

Coco Chanel

"Een van mijn grootste stijliconen. In een tijd waarin vrouwen rondliepen in truttige pompoenjurken en overdreven grote hoeden was zij de stoere vrouw die rebelleerde. Zij zette een revolutie in gang en trok vrouwen letterlijk en figuurlijk uit het korset. Daar heb ik respect voor."

"Zij leefde wel in een tijd waarin de mode nog revolutionair kon veranderen. Inmiddels is de mode-industrie door en door commercieel geworden. Keiharde business met minder plek voor creativiteit en innovatie. Er zijn wel goede ontwerpers, maar er is veel knip- en plakwerk. Ik zou nu geen ontwerpers kunnen noemen die daadwerkelijk baanbrekend zijn."

Stewardess

"Toen ik 18 was, werkte ik een paar maanden als grondstewardess voor Transavia. Ik moest zo'n lelijk groen drakenpakje aan en vond het walgelijk. Dat dienstverlenende is echt niets voor mij."

"Vers uit het kleine Waalwijk kwam ik voor het eerst op Schiphol en luchthavens doen iets met je. Door al die reizende mensen kreeg ik een enorme hang naar dat mondaine leven. Toen ik 21 was, dacht ik: ik heb niets, dus kan ik ook niets verliezen. Ik maakte een persoonlijk ontwikkelingsplan waarin ik schreef dat ik een internationaal bekende modemerk wilde opzetten."

"Mijn moeder was woest. Voor mezelf beginnen en dan ook nog eens kleding maken? Dat was voor arme mensen. Zij wilde dat ik een vaste baan zou nemen bij Transavia. Ze komt uit het Midden-Oosten, dus voor haar betekent een uniform aanzien. Ze vindt het nog steeds jammer dat ik geen stewardess ben. Serieus!"

Born in LA

"En raised in Amsterdam. De slogan waarmee SuperTrash in 2004 begon. Dat het bedrijf Amerikaanse roots had, was heel belangrijk, want Los Angeles leek in die tijd het centrum van de wereld door it-girls als Paris Hilton en Nicole Richie. Ik was een onbekende ondernemer, maar door de slogan gingen deuren open voor me."

"Mensen dachten dat er een enorm professioneel bedrijf achter zat, terwijl het in Amerika niets voorstelde en ik in mijn eentje met twee stagiairs in een soort anti-kraakpand in Zoetermeer zat. Het was niet gelogen en mensen stelden nooit vragen. Weinig mensen zijn oprecht geïnteresseerd en veel mensen zijn lui. De Amerikaanse oorsprong gaf me een stok om mee te slaan en het gevoel dat ik ergens op kon leunen. Mensen namen me serieuzer."

Hakken

"Ook al heeft de wereld nog zo'n sneakerbehoefte, ik draag praktisch altijd hakken. Ik voel me er sterk door. Het geeft me overwicht. Ik ben niet heel klein, maar op platte schoenen voel ik me zo niets. Ik en mijn hakken zijn een team."

Bavariajurk

"De marketingdirecteur van Bavaria belde mij toen in Hongkong zat en ik dacht: bier en voetbal? Waarom bel je mij? Ik zou die dag naar New York gaan, dus ik zei dat ik geen interesse had. 'Geef me tien minuten,' zei hij, waarna hij op het vliegtuig sprong om mij in de lobby van mijn hotel te ontmoeten."

"Zijn enthousiasme en creativiteit werkte zo aanstekelijk en het mondde uit in 600.000 jurken. Zoiets was nog nooit gedaan. Daarna bracht natuurlijk ieder zichzelf respecterend modemerk een jurk uit als er weer gevoetbald werd."

Voetbalvrouw

"Vrouwen die niet zo talentvol zijn en leunen op hun man om hun carrière te liften. Zo heb ik mezelf nooit gezien, maar toen ik met Edgar Davids ging, hing die stempel wel in de lucht. Dat ik altijd opgedirkt was en een relatie had met een voetballer maakte dat ik minder serieus werd genomen als zakenvrouw."

"Ik was opeens 'de vriendin' van en werd weggezet als voetbalvrouwtje. Terwijl ik nooit naar een voetbalwedstrijd ben geweest. Toch bezorgde het me ook meer naamsbekendheid en ik werd internationaal opgepikt. Bovendien vond ik hem nou eenmaal leuk, dus spijt heb ik niet. Mijn nachtmerrie is dat ik geïntroduceerd word als 'modeontwerpster en ex van Edgar Davids'. Is het kinderachtig dat ik het fijn vind dat ik dat nog nooit ergens heb gelezen?"

Faillissement

"We kwamen in de problemen omdat ik een domme keuze maakte, maar ik heb nooit gedacht dat we failliet zouden gaan. In de 13 jaar dat ik ondernemer was, had ik nooit slecht weer gehad. Van een onderneming waarin het alleen maar beter gaat, leer je niet veel, dus gek genoeg vond ik het een verrijking. Snijden in eigen vlees om een fout die je zelf maakt recht te zetten geeft een mens meer lagen en een zekere realiteitszin."

Solist

"Ja, dat ben ik. Ik ben ook niet echt een peoplemanager. Veel aandacht, tijd en interesse hebben voor mensen en met groepen gaan zitten en praten, daar heb ik echt geen geduld voor. Het is mijn zwakste kant als ondernemer. Ik werk eraan, maar los het vooral op door mensen veel eigen verantwoordelijkheid te geven. Mensen die meer sturing en aandacht nodig hebben, sneuvelen daardoor nog weleens."

"Privé hou ik wel van gezelschap, maar ik hou niet van vrouwengroepen. Vrouwen oordelen te snel en steunen elkaar te weinig. Terwijl we zo ons best doen alle ballen hoog te houden."

Vrouwenquotum

"Onzin. Bij mij is 99 procent vrouw, maar dat komt omdat we een ultiem vrouwenbedrijf zijn dat een vrouwenproduct maakt. Toch snap ik dat er minder vrouwen zijn in de top. Wij zijn het die de kinderen op de wereld moeten zetten. Die keuze heeft een man nooit. Dat is oneerlijk, maar een quotum invoeren? Nee."

Watervrees

"Dat had ik al mijn hele leven. Ik durfde nooit onder water te zwemmen en zelfs onder de douche zorgde ik dat het water niet over mijn gezicht stroomde. Toen ik ja zei tegen deze triatlon voor het KWF moest ik wel, want na 40 kilometer fietsen en 10 kilometer hardlopen moet ik anderhalve kilometer zwemmen. Ik train nu al drie maanden wel zes keer in de week, maar tegen het zwemmen zie ik toch op. Maar finishen zal ik. Desnoods met de tong op het asfalt."

Roken

"Ik ben een diehardroker. Helaas. Het is zeker tegenstrijdig. Ik zet me in voor KWF, terwijl ik rook. Ik ben al tien keer gestopt en weer begonnen. Ik vind mezelf ook een slappeling hoor."

Burgertrut

"Ik vind het moeilijk een burgerlijk leven te leiden. Als je jong bent, is dat nog cool, maar het is ook niet gezond je hele leven vluchtig door te brengen. Je moet ook ankers neerleggen. Huizen kopen, samenwonen, kinderen krijgen. Bij mij moet de deur altijd nog open kunnen, zodat ik keihard kan wegrennen als het nodig is."

"Het idee dat je een huis gaat inrichten waar je dan samen heel veel tijd in moet gaan doorbrengen maakt dat ik me het liefst in een kroeg wil bezatten. Dat is wat overdreven, want het gaat al beter, maar een paar jaar geleden overleefde ik het samen uitzoeken van een bank in een meubelzaak al amper."

Frans Ghazi

"Het is een aparte vogel. Dominant en totaal niet onder indruk van mij. Sterker nog, hij vindt vaak dat ik me enorm aanstel. Dat geeft me een zekere nuchterheid. Van hem moet ook niets. Trouwen, kinderen krijgen. En omdat het allemaal niet moet, vind ik het nog heel leuk."

"Ik heb relaties gehad waarbij ik enorm de overhand had, maar hij geeft me het gevoel dat ik mijn best moet blijven doen. Dat heeft hij toch mooi voor elkaar gebokst in 4 jaar, hè?"

Bert Visscher

"Toevallig heb ik net meegedaan aan Celebrity stand-up van Comedy Central. Vijftien minuten voor een live publiek. Ik voelde me poedeltjenaakt. Ik denk wel dat ik humor heb, vooral omdat ik mezelf compleet stukgooi. Dat helpt."

Marathon tegen kanker, woensdag 21.20 uur, NPO 1

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden